nieuws: een kunstmatig slagveld

Nieuws maken en vinden op internet is helemaal hot. Zo heet zelfs, dat de Amerikanen – met veel gevoel voor retoriek – het hele fenomeen de term Newsreader Wars hebben meegegeven.

Voorbeelden van de verschillende “strijders” zijn digg.com, newsvine, GoogleNews, tailrank en reddit. Nederlandse nieuws-initiatieven schieten ook als paddestoelen uit de grond: 247nieuws.nl NieuwsZicht en DutchDirections

Waar vechten we voor?
Een nieuwe oorlog, maar met een klassieke vraag: moeten belangrijke beslissingen worden genomen door mensen, of laten we het over aan de machines. Vertaald naar nieuws komt dit neer op menselijk redactiewerk versus wiskundige formules.

If you can’t beat them…
Vooralsnog is de winnaar niet bekend, en er wordt dan ook volop geexperimenteerd met beide manieren. Waar veel technologen op dit moment hun geld op inzetten, is de combinatie van beide methoden. Waar de een (Rael Dornfest van O’Reilly Media) het heeft over artificial artificial intelligence, noemt de ander (Kevin Kelly) het consensus web filters.

Als het beestje maar een naam heeft
Het is in technologie-land gebruikelijk om voor alle emerging-fenomenen meteen maar een term te bedenken, dus na de relletjes over benamingen als RSS, Podcasting en Web2.0, kan dit er ook wel bij.

Kwaliteit volgt context
Waar het hier in principe om draait, is niet de vraag of de mens of de machine beter in staat is om nieuwswaarde te bepalen, maar om de vraag wanneer nieuws voor iemand relevant/interessant is. Is dit zo, wanneer veel mensen zeggen (“wisdom of crowds”) dat het relevant is, of wanneer een editor (de professional) het voor je bepaalt of juist wanneer een machine dit berekent op basis van jouw vooraf opgegeven voorkeuren?

Je mag het zelf bepalen!
Wat mij betreft wordt het uber-nieuwsoverzicht opgebouwd uit een combinatie van al bovenstaande manieren. Een aardig voorbeeld is popurls.com, die al de verschillende nieuwssites naast elkaar zet. Kun je mooi je eigen schifting maken.

Het is zoeken of maken
En mocht je het allemaal helemaal niet eens zijn met het nieuws dat je consumeert, dan kun je het nog altijd zelf produceren. Noem het participatie, noem het user-generated of iets met social en je hebt momentum. Een interessante visie van Tim Ziegel komt neer op het volgende: heel het internet bestaat volgens hem maar uit 2 opties: vinden of publiceren:

Think about it this way: Almost everything on the web that isn’t Google is a content management or publishing system. You’re either finding something (Google) or you’re publishing something. Ebay is nothing more than a content management system for posting what’s for sale and for how much. Flickr is a publishing system. MySpace is a publishing system.

Het “verzet” tegen de mainstream/traditionele media door webloggers, Web2.0-concepten en de nieuwe generatie newsreaders groeit gestaag. De mogelijkheden om zelf nieuws te publiceren (publishability) worden steeds groter. De tijd om bovengronds te gaan is aangebroken, en dus zullen de nerds, geeks en techies ook nieuwe, andere inhouden moeten toelaten tot het strijdtoneel. Want nieuws over technologie omwille van de technologie maakt zichzelf op den duur overbodig.

Update: aangepast op 24 maart 2006

hallucinante waarheden

Mens en machine nemen het op tal van vlakken tegen elkaar op. En in het tijdperk waarin de vergrijzing letterlijk zichtbaar wordt en we bang gemaakt worden voor terrorisme, sneuvelen mens-oplossingen en wordt machinale digitalisering ingezet als het wonder-, red- en hulpmiddel.

Mediamaken is blijkbaar toch een vak
Terwijl deze week de dood van podcasting werd aangekondigd, mocht ik achter de schermen meelopen bij de “ouderwetse” radio: het Radio2-programma “Cappuccino“. De sfeer op locatie, de gasten en de luisteraars van dit programma (dat ik zelf nooit eerder beluisterd had), deden me maar weer eens beseffen dat technologische vernieuwing niet per se technologie vooruitgang betekent.

Anticipatie en participatie
Radiomaken heeft iets magisch dat alleen door het te ervaren, is te begrijpen. De combinatie van crew, techniek, muziek en de mogelijkheid om a la minute dingen om te gooien, creeeren een geheel eigen sfeer en dynamiek. Ongekend in veel bedrijfstakken, zeker ook het geval bij internet-producties.

Oude media vanuit een nieuw perspectief
Terwijl de nieuwe generatie mediaconsumenten opgroeien met fragmentatie, individualisme en sociale netwerken -om de boel toch weer bij elkaar te houden- blijkt good-old radio nog altijd zeer in trek bij een groot publiek. Vergrijzers weliswaar, die al jaren afstemmen op hun favoriete programma, hebben een gedeelde ervaring waar een netwerk als bijvoorbeeld Hyves, “u” tegen mag zeggen. Voor veel luisteraars is het programma een instituut, een integraal onderdeel van een hun dagelijks leven. Luisteraars bellen in, sturen e-mails en brieven en tonen daarmee hun betrokkenheid. Het programma is hun content en het sociale netwerk wordt gevormd door de presentatoren, de gasten en de andere luisteraars.

Een erfenis voor iedereen
En natuurlijk zijn de traditionele radio-luisteraars oud en grijs en kunnen ze niet wennen of begrijpen wat al die nieuwe dingen zijn waar hun (klein)kinderen mee aan komen zetten. Maar dat geeft niet. De babyboomers gaan uiteindelijk dood en nieuwe generaties hebben hun eigen mediagebruik. Iedere generatie weer opnieuw. Zolang we per generatie maar beseffen hoe en vooral waarom onze voorgangers het vroeger op hun manier deden. En zo blijft mediamaken een vak, of je het resultaat nou hoort op je iPod of via je mobieltje: kwaliteit herkent iedereen.

En zo leefde mens en machine nog lang en gelukkig!

massa: een kritiek punt

De laatste tijd raak ik steeds meer geïnteresseerd in massa-verschijnselen. Zo vertelde een persoon mij, die pas geleden een aantal grote steden en ook het platteland in China heeft bezocht, dat hem vooral opviel dat ‘er gewoon heel veel Chinezen’ zijn. Niet voor niets dat veel mensen bang zijn voor world domination door de Volksrepubliek, nu ze in economische en technologische opzichten internationaal steeds belangrijker worden of al leidend zijn.

En dan De Tweede Bubble
Als het gaat om het slagen van een business-model, om afzetmarkten en om adoptie en gebruikers, dan heb je een absoluut aantal kopers/gebruikers/lezers/etc. nodig. Vaak denk ik dat Nederland te klein is, als het gaat om het behalen van zo’n kritieke massa. Een voorbeeld dat deze stelling in eerste instantie tegenspreekt, is Hyves.nl. Maar als je verder kijkt, zie je dat Hyves ook internationaal actief is, en ik denk dat ze dat niet voor niks doen…

“Aan een goeie jeugd heb je niks”
Alles wat “jongeren” is, heeft de laatste tijd momentum. Ook bij de meeste nieuwe internet-initiatieven wordt gemikt op jongeren, paswerkenden en yuppen. En deze groep hoort natuurlijk ook reuze-interessant te zijn voor marketeers, omdat ze schijnbaar de toekomst hebben. Maar nu las ik in een artikel van Tijdschrijft voor Marketing dat juist de babyboomers de toekomst hebben, omdat jongeren veel minder te besteden hebben, en meelopers zijn, omdat ze vaak onder druk staan van hun peers. De ouderen van nu hebben veel meer tijd, veel meer geld en veel meer vrijheid in keuzes en doen en laten. In de Wired van Februari 2006 werd de nieuwe term voor deze groep al geintroduceerd: bloomers.

Fuck de vergrijzing

Dus als er een kritieke massa in Nederland is die je moet/wilt bereiken, dan zijn het de 50-plussers wel. Ze zijn nl. met ontzettend veel. Hoe heet dit fenomeen ookalweer? Juist, vergrijzing. Wedden dat die term binnen 5 jaar bijna niet meer gebruikt wordt in de media…!

snelsnel

“Ik zet ’t wel ff online”
Soms wil je iemand iets snel laten zien, iets met foto’s of gewoon tekst. Daar heb je op het internet allerlei sites en diensten voor, maar een v/d snelste is wel peanutbutterWiki, ofwel pbWiki.

Broodjes smeren

Als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, heb je een internetpagina net zo snel gemaakt als een boterham met pindakaas… (aldus de makers van pbWiki)


PBwiki logo

dag Kunstbende, hallo KRO


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Vandaag mijn laatste officiele dag bij Kunstbende. Dus ook mijn laatste bericht vanaf mn oude bureautje. Alle spullen zitten in de doos, bestanden zijn netjes gebrand op cd en dvd, en er is afscheid genomen van de collega’s. Ik zal de Kunstbende missen: de locatie, het kantoor, de collega’s en de werkzaamheden.

Maar… niet te lang getreurd uiteraard. Met mn opgedroogde tranen start ik maandag a.s. (een dag voor mn verjaardag) aan nieuwe projecten bij de Katholieke Radio Omroep te Hilversum. Als interaction designer concepts -in de volksmond gewoon *ideeenman*- mag ik allerlei plannetjes gaan smeden om televisie en internet met elkaar te combineren.

Uiteraard zal ik hier af en toe verslag doen vanuit Hillywood.

En nu gauw op naar de jaarlijkse voorjaarsbarbecue om samen met Yvon een sateetje te prikken 😉

Web 2.0

Je leest er op het internet, vooral in de blogosphere nu steeds meer over, en we schijnen er echt al midden in te zitten: de nieuwe generatie internet. Overal ontstaan weer nieuwe initiatieven en applicaties. Als emerging fenomeneen ook wel aangeduid als Internet 2.0 of Web 2.0. Het dotcom-syndroom lijkt wat te verzwakken, en een nieuwe generatie ontwikkelaars en ondernemers durft het weer aan. Hopelijk gesterkt met wel realistische businessmodellen, kan ons de komende jaren een hoop moois getoond worden…

Basiselementen voor het nieuwe internet zijn: nieuwe technieken/technologieen (rss, podcasting en tagging/folksonomies), gebruik maken van sociale netwerken en het hebben van een open karakter gericht op de gebruiker. Daarnaast is er een nieuwe manier van applicaties bouwen op komst, die de AJAX-methode wordt genoemd, waarbij er in de nabije toekomst steeds meer gesproken gaat worden van web-applicaties in plaats van web-sites. Het internet zal steeds meer verweven worden met de desktop.

Hoe het nieuwe internet er uitziet, kun je aan de hand van de volgende sites/applicaties al een beetje zien:
Social notifiers:
Ta-da Lists
Ta-da is voor je todo’s, ook samen met anderen (sociale element), bij te houden via RSS
Upcoming
Welke evenementen bij jou in de buurt zijn, geef je nu zelf aan, of verneem je via je mede-gebruikers

Social networks:
Hi5 en Hyves. Ben ik persoonlijk geen fan van, want de waarde van dit netwerk voor een gebruiker is voor mij onduidelijk.

Tagging / Folksonomies:
Technorati
Houdt bij waar de webloggers over schrijven, ahv tags.

del.icio.us
Bookmarks classificeren op basis van tags, delen met anderen, sociaal netwerk ontstaat

Flickr
Moet ik die nog uitleggen…?!

Podcasting
Odeo
The next big thing in podcasting, zo wordt op meerdere plaatsen vermeld. Je kunt je op podcasts abonneren, ze online beluisteren, downloaden naar je eigen mp3-speler en zelfs je eigen podcasts maken. Deze laatste feature is op dit moment nog niet beschikbaar.

iPodder
1e bekende programma die podcasten op de kaart zette.

AJAX-methode
GoogleMaps
Op dit moment schoolvoorbeeld van gebruik van de AJAX-methode. Je merkt de nieuwe methode op, wanneer je je input ververst, door te zoomen bijv., en er geen nieuwe pagina geladen wordt.

Voor de meeste van bovengenoemde applicaties moet je een account aanmaken. Voor de gebruiker handig om dingen te ordenen en organiseren op zijn eigen plek, online. Voor de bouwers kostbare informatie om commercieel te gebruiken. Je kunt je voorstellen dat in dit woud van verschillende accounts een gebruiker nog wel eens gegevens door elkaar gooit. Misschien is het dan handig dat er een applicatie komt, die alle andere applicaties voor je beheert. Macromedia’s Central is een stap in die richting, maar geeft geenszins een bevredigend resultaat!

Afrondend: ik wordt stiekem wel een beetje opgewonden van alle nieuwe mogelijkheden, en als mijn kans daar is om zelf met een nieuw internet2.0 initiatief te komen, zal ik em zeker grijpen. Joehoe… doe mij nog maar zo’n Bubble!

Updates – 05-07-05
Update 1: op whatsweb20.com wordt haarfijn uitgelegd hoe het allemaal zover heeft kunnen komen.
Update 2: Als je dacht dat je nu zo ongeveer begrepen hebt wat Web 2.0 inhoudt, dan gooit Dan Gillmor (schrijver van “We The Media“) met zijnWeb 3.0 meteen roet in het eten…!

flickr is lief!

Mijn liefde voor Flickr heb ik al nooit onder stoelen of banken gestoken, maar bij deze wil ik ze nog wel een keer ophemelen. Wat ze nu weer ge-Flick-t (flauw) hebben: omdat ik betalend lid ben, wordt mijn abo gratis een jaar verlengd, mag ik 2000 mb aan foto’s per maand uploaden (waar haal ik de kiekjes vandaaaaaan???!), en als klap op de vuurpijl: je mag 2 vrienden een gratis Flickr-Pro account voor een jaar geven!

Snappen deze gasten t of wat?! Want om eerlijk te zijn was ik de laatste tijd een beetje door mn foto’s heen en dus minder actief op Flickr, en ja… je moet je Flickr-plantje wel water geven. Maar met deze impuls ben ik weer hevig in love!

Oh…. nerd die ik ook ben 😛

Flickr overgenomen door Yahoo!

Mijn lieve internetkindje Flickr is overgenomen door de 10-jarige gigant Yahoo!, ja die ja… .En als we de mensen van Flickr zelf mogen geloven heeft dit alleen maar voordelen: meer goodies voor pro-members, meer opslag voor free-accounters en nog wat onduidelijke dingen die in de toekomst zullen blijken.

Als je de corporate weblog van Flickr leest, dan word je als verontruste gebruiker goed op je gemak gesteld. Ook dit hebben die gasten van Flickr weer goed begrepen: ze zijn open en eerlijk over hun handelen en geven gebruikers de mogelijkheid om op diezelfde plek daarop te reageren.

Toevallig (ja zeker?) net een artikel in het tijdschrift Wired gelezen, waarin de strategie van Yahoo! werd uitgelegd, met daarbij een vergelijking tussen deze reus en die andere bekende zoekmachine… . Super-interesting om dan nu dus te lezen dat Yahoo! Flickr heeft aangekocht. Het motto van Yahoo! schijnt ook te zijn: “let’s make a deal”.

Flickr wordt t helemaal

Google gebruikte ik al een poosje voordat het echt groot en bekend werd. Je hebt er natuurlijk geen reet aan om dat achteraf te kunnen zeggen, en daarom geef ik bij deze een tip om een nieuwe revolutie op internet te bekijken, en vooral te gaan gebruiken. Heb er zelf helemaal geen baat bij, dus wees gerust.

Vorige week heb ik voor het eerst gebruik gemaakt van Flickr, een web-photo-album-organizer-pakket, met een -inderdaad- ietwat ongunstige naam voor Nederland. Maar Flickr is op meerdere punten te gek:

    * clean design en interface (hey, google-stylie)
    * makkelijk foto’s toevoegen: per email, mobiel of uploaden via de website ( met een speciaal programma kun je een hele bups foto’s in één keer toevoegen aan je album)
    * tagging: je kunt je foto’s trefwoorden meegeven, waardoor je foto’s later weer makkelijk terug kan zoeken
    * foto’s posten op je eigen bestaande weblog
    * slideshows: je kunt een mooie presentatie voor de familie-middag maken
    * publieke en prive foto’s gescheiden
    * (voor de nerds) een API waarmee techies applicaties bovenop het systeem kunnen bouwen (hey, google-stylie)
    * gratis: je hebt dan wel een limiet van 10 mb per maand, maar als je de rest van je foto’s in een email attached, kun je ze alsnog toevoegen

Kortom: gebruiken die shit! Iedereen met een digitale camera zit met tientallen mappen met duizenden foto’s op zn pc, met nietszeggende namen als dsc00234.jpg. Hoe vind je daarin die foto die ergens 2 jaar geleden gemaakt is van het vriendje van je zus waar hij de wasmand op zn hoofd zette? Juist, die vind je niet gauw.

Check ook mijn Flickr-account, die ik ook gebruik voor mn foto’s in WordPress.