Over selfies, strangers en schijnzaken

Afgelopen dinsdag keek ik met twee collega’s naar een aantal tongzoenende mensen. Het was een video, een experiment. De zoeners kenden elkaar niet. We waren vertederd, voelden de spanning, het ongemak. En met mij binnen een dag nog zo’n 6 miljoen andere kijkers.

Wren L.A.

Een dag later bleek het een viral – een commercial voor een kledingmerk uit Los Angeles. De mensen in de video dragen allemaal kleding van het merk Wren. Lees er een artikel over op Adformatie.

Wat moeten we hier nu als professionals van vinden? Is het een superieure viral? Wat als de zoeners wel echt vreemden voor elkaar waren? Is mijn gevoel als kijker bij het filmpje minder waard nu blijkt dat er een kledingmerk achter zit? Of dat mensen er geld voor kregen? Waarom wordt juist deze video zoveel gedeeld en bekeken nu?

Selfie Ellen Degeneres

Trillion dollar tweet
Een week eerder maakte Ellen DeGeneres de meest gedeelde selfie evvah, tijdens de Oscar-uitreikingen. Bleek Samsung achter te zitten. Ook minimaal 3 miljoen keer gedeeld online, en door exponentieel zo veel mensen gezien. Slim of uitgekookt, of beide? Lees een van de eerste analyses op medium.com.

“You have the power to change, and redefine what beauty is!”

Selfies voor Dove
Een paar dagen later werd ik via Twitter geattendeerd op een video over dochters en moeders die samen selfies maken en zo leren accepteren dat ze al mooi zijn zoals ze zijn. Heel Amerikaans wellicht. En aan het eind staat daar Dove als afzender bij. Hypocriet? Ook al bijna een miljoen keer bekeken. Check wat je er zelf van vindt:

Tegenlicht
Filosoof Koert van Mensvoort zegt in de Tegenlicht-uitzending van zondag 9 maart 2014 dat we moeten ophouden met de discussie over of iets echt of nep is. We leven namelijk in het (informeel geaccepteerde) Anthropocene tijdperk en daar zijn steeds meer kunstmatige zaken net zo echt als de origineel geachte natuur.

Waar gaat het ons nu echt om? Even selfie-ontspannen!
Geen zin om daar over na te denken, en wil je wel innovatieve nieuwe selfies maken? Download dan CamMe, met een natural user interface selfie-ontspanner!

Ommuurd en afgeschermd – gevaarlijke gedachten voor toekomstige interacties

“Je moet ‘gevaarlijk denken’.”

Niemand minder dan VPRO’s Frank Wiering vertelde donderdag 17 januari aan ons – masterclassers van Sandberg@Mediafonds – dat bovenstaande een belangrijke eigenschap is om origineel en nieuwsgierig te zijn, zeker voor de makers van ‘zijn’ Tegenlicht.

Ook andere sprekers als @casparsonnen (IDFA Doclab), @joostoranje (Nieuwsuur), @jburkunk (BNN Nieuwe Media) en @YoeriAlbrecht (De Balie) gaven ons food for thought met visies, trends, ideeën, tips en voorbeelden w.b. hun specifieke vakgebieden. Deze blogpost getuigt van het feit dat op deze dag de aanwezige personen en gesprekken me tot het volgende triggerden…

Aantekeningen bij 1e masterclass van Sandberg@Mediafonds

Zo’n gevaarlijke gedachte waar Wiering het over had, is bijvoorbeeld de vraag stellen wie er in Amerika baat heeft bij een nieuwe oorlog. Door deze methode te gebruiken werd o.a. de Carlyle group een interessant onderzoekssubject voor een Tegenlicht-aflevering.

Gevaarlijke Zweed?
Een ander gevaarlijk idee dat me triggerde: “De mens is op aarde om de technologie vooruit te helpen”. Het betreft hier een stelling van een Tegenlicht-journalist, die -zo vertelde Wiering- vervolgens in zijn onderzoek hiernaar stuitte op Nick Bostrom: een Zweedse wetenschapper en invloedrijke denker op het gebied van onze toekomst. Het is niet verwonderlijk dat Bostrom, o.a. directeur van Oxford’s Future of Humanity Institute, technologie een grote rol toedicht voor onze toekomst. Samen met o.a. Ray Kurzweil zit hij ook bij de ‘Humanity +‘-club, ‘dedicated to elevating the human condition‘. En om zogeheten ‘humans+‘ te kunnen worden, dienen we eerst een aantal middelen te hebben gerealiseerd. Welke middelen dat zijn ligt hij toe in deze TED talk uit 2005:

Innovatie versus technologie
Maar technologie staat niet gelijk aan innovatie, zo leerde ik vorige week in The Economist, in het artikel ‘Innovation pessimism – Has the ideas machine broken down?’:

Innovation and technology, though talked of almost interchangeably, are not the same thing. Innovation is what people newly know how to do. Technology is what they are actually doing;

Alhoewel hier al de ‘what’- en ‘how’-vragen beantwoord worden, blijft de interessantste natuurlijk over: ‘why’. Waarom zal juist technologie ons helpen om waardevol te kunnen innoveren? Of, meer in Bostroms jargon: waarom is technologie de key-ingredientto elevate the human condition’?

Toekomst van interactieve technologie
Die vraag is lastig en zeer beperkt te beantwoorden. Een groep technologie-enthousiasten (user experience en interaction designers) durft het echter wel aan. In de 18-minuten-durende documentaire Connecting vertellen zij over de toekomst van technologie en interactie:

De 8 belangrijkste punten uit deze docu volgens Mark Wilson:

  1. Our phones demand too much attention, detracting from our real experiences.
  2. Analog metaphors are making less sense on digital devices.
  3. We’re waiting for new paradigms in experiencing media like text on screens.
  4. UX is a living, somewhat unpredictable thing. All experiences need to be fluid and flexible now.
  5. You shouldn’t just try to understand a product. You should try to understand its connected network.
  6. An “Internet of things”–countless connected sensors–is coming (and here).
  7. All of our information feeds into something larger than ourselves, a “superorganism” or “colony” of digital information.
  8. The hive mind got so big that greater Internet thought is now manifesting locally (think Egypt’s uprising or Occupy Wall Street).

Zo gesteld gaat de technologie van de toekomst ons helpen om de technologie van de toekomst niet te zien als technologie, maar wel als… ja, als wat eigenlijk? Technologie verweven met fysieke en digitale objecten. Technologie die leeft. In een ecosysteem, als superorganisme, ‘fluid & flexible’. 

Ik vind dat we, nog voordat het grote publiek zover is, we ons als makers een paar vragen moeten stellen en mogelijke scenario’s dienen uit te denken. Hoe gaat die technologie zich dan manifesteren, hoe en waarmee gaat het ons dan precies helpen, wat zijn dan die ‘real experiences’, en: waarom willen we dit dan eigenlijk?

De interface als muur en masker
Zoals ook in ‘Connecting‘ wordt gezegd, zijn onze huidige interfaces en interacties nu voornamelijk gebaseerd op ‘pictures under glass‘. Toepassingen op onze nieuwste devices bestaan uit plaatjes, die we via aanraakschermen manipuleren met onze vingers – door bijv. afbeeldingen en teksten te swipen, te vergroten of verkleinen met een pinch, of te draaien met duim en wijsvinger. De meest gehypte en als succesvol beschouwde technologische toepassingen bevinden zich dan ook voornamelijk binnen een op pictures-under-glass gebaseerde, mobiele, interactieve context. Denk maar eens aan de economische en emotionele waarde die veel mensen hechten aan Facebook en Instagram.

Zo bezien is het niet verwonderlijk dat voor veel mensen technologische vooruitgang gelijk staat aan de introductie van Apple’s nieuwste apparaat of de nieuwste app in de Android Play Store. Vanuit een macro-innovatie-oogpunt erg teleurstellend, en verre van groots ook. Venture capitalist en technologisch durfondernemer Peter Thiel stelt: 

‘we wilden vliegende auto’s; we kregen 140 characters.’

Naast het gegeven dat de hedendaagse technologische vooruitgang dus nogal teleurstelt (zie voor argumentatie en cijfers het eerder genoemde Economist-artikel), is de impact die al die schermen op ons gedrag hebben voor veel mensen verre van aangenaam. Steeds meer geven we een signifcant deel van onze aandacht aan (toepassingen op) mobile devices. Terwijl we dit doen zijn onze gezichten letterlijk ‘afgeschermd’. Voor aanwezigen in dezelfde ruimte vormen onze laptops, smartphones, tablets en pc’s een muur die willekeurige en reguliere interacties in de wegstaat; voor onszelf verworden de toepassingen binnen die schermen een masker waarachter we onszelf verbergen of selectief beter of anders voordoen. Lees het laatste werk van Howard Rheingold – Net Smart – en Sherry Turkle – Alone Together- maar eens. En ter vermaak misschien ook nog Andrew Keen’s laatste boek.

Gevaarlijke interfaces
Dit brengt me tot mijn eigen gevaarlijke vragen:

  1. Wat als de technologie -straks nog alomtegenwoordiger en zowel im- als explicieter aanwezig- nog meer van onze aandacht opeist?
  2. Wat als de interactieve interface tot onze enige ‘window on the world’ verwordt?
  3. Wat als de interface steeds meer verinnerlijkt – nog meer individueel op ons toespitst? Denk aan profilering en personalisering, al data-genererend en input verkrijgend via onze devices en objecten vol met sensoren die licht, geluid, temperatuur, snelheid, locatie, hartslag, bloedwaarde, urine, etc van ons en onze omgeving meten en opslaan.

Inner- en outerfaces als denkkader
Om bovenstaande vragen te beantwoorden heb ik een kader nodig. Laten we de hierboven geschetste innerlijke interface ‘the innerface’ noemen. En de tegenhanger dopen we ‘the outerface’.

Voor alle duidelijkheid: een interface is de manier waarop de gebruiker met een computersysteem communiceert.

De innerface is de representatie-resultante van een systeem aan de gebruiker, waarbij het systeem in staat is zich zo optimaal mogelijk aan te passen aan een gebruiker. De innerface manifesteert zich middels im- en expliciete interacties tussen een gebruiker en decentraal systeem in een ruimte met digitale, virtuele en/of fysieke objecten in de nabijheid van de gebruiker. Deze interacties en manifestaties zijn voornamelijk relevant en zoveel mogelijk gericht op een enkele, specifieke gebruiker.

Tegelijkertijd met de innerface ontstaat de outerface: de voor derden waarneembare effecten en representatie(s) van die interacties door een specifieke gebruiker met een decentraal systeem – kortweg: andermans innerface. De outerface is een constant fluid, flexible, organic product van waarneembare transities en interacties tussen een specifieke gebruiker en het systeem, zowel in vorm en inhoud van objecten, materialen, kleuren, schermen of andere fysieke elementen in de ruimte.

Scenario’s die passen bij de innerface-toekomst worden overal geschetst. Die toekomst is al lang en breed voorstelbaar, getuige de fragmenten in de Connecting-docu en toekomstfilms van o.a. Microsoft, Nokia en Corning.

Mijn gevaarlijke vragen zijn nu de volgende:

  1. Hoe kunnen we de outerface zodanig beïnvloeden, manipuleren en vormgeven dat er voor een zo relevante mogelijke groep mensen waardevolle contextuele interacties kunnen ontstaan en/of blijven bestaan?
  2. Als we niet de gebruiker als uitgangspunt nemen, maar juist het ecosysteem waarbinnen hij/zij, derden en al hun eventuele innerfaces zich gezamenlijk tot elkaar verhouden, wat levert dat dan op in denken over real experiences?

Nu nog even kijken hoe gevaarlijk het is om in dit scenario liquide journalistiek een rol te geven…

 

 

Audio maken voor de netwerkgeneratie

dubstep kleding kopen

Zat net m’n webstats te checken. Zie ik dat Googlers deze 3 woorden bij elkaar als -belachelijke! -zoekterm hebben gebruikt, en zo uitkwamen op dit blog. Ik zal je vertellen hoe dat is gekomen…

Korte geschiedenis van een specifiek thema
In 2006 schreef ik voor het eerst over dubstep. In een tijd dat in Nederland de groep liefhebbers van deze (ver)nieuwe(nde) muziekstroming nog jong en klein was. Ik bleef er over schrijven, zoals bijv. dit korte verslag van mijn allereerste soundsystem-ervaring – belangrijk voor dubstep, omdat je de muziek vooral ook letterlijk moet voelen. Deze blogpost en een aantal daaropvolgenden,  brachten me op een gegeven moment waardevolle reacties. En het leverde me zelfs een lift terug naar huis op bij het volgende dubstep-feestje – waarbij ik me overigens nog altijd schaam voor het in-slaap-vallen naast de bestuurder… ahem. Maar dit terzijde.

Natuurlijk het stokje overnemen
Op een gegeven moment namen het dubstep.nl-forum en andere (muziek)blogs het grote, betere en veel volledigere schrijfwerk over, en ik liet me online steeds minder horen over dubstep. En alhoewel m’n liefde voor het genre niet minder is geworden, blijf ik wel naar de vernieuwing in heavy-bass-music zoeken. En als iemand dan denkt dat er zoiets bestaat als ‘dubstep-kleding’, dan is dit voor mij een duidelijk signaal dat mijn favoriete genre van de afgelopen 5 jaar nu toch echt zijn glans kwijt is.

Glans van een micro-verleden
Vaarwel aan het bijzondere, gekke, lekkere nieuwe sfeertje dat dubstep bracht; het gevoel bij halflege zalen en het overal tegenkomen van altijd dezelfde koppen (you know who you are!). Ik denk aan het afreizen naar Rotterdam, de OCCI, Utrecht, de eerste paar Sonic Warfares in de Oude Zaal van de Melkweg, en zelfs nog in de kleinere X-Ray-tent van Lowlands 2007. Vaak ging ik alleen, omdat in het begin geen van m’n vrienden de sound nog ‘voelde’… maar je wist dat het goed zat als je de familiar bassfaces weer zag. Enfin, die tijd is wel zo’n beetje voorbij. Maar er komt ook wel weer iets nieuws…

…kritisch, prikkelend, verrassend, artistiek, onderzoekend…

Een nieuwe stiel
Nu kwam ik op bovenstaande beschouwing, doordat ik de laatste tijd veel aandacht en tijd heb besteed aan (lezen en denken over) bloggen, mede dankzij het ontmoeten van Frank Meeuwsen en Ernst-Jan Pfauth (en het lezen van hun boeken, plus die van Erwin Blom – Handboek Communities). Maar met name ook door Clay Shirky die interessante dingen zegt over onze netwerkgeneratie en de maatschappelijke revoluties die potentieel binnen handbereik zijn, wanneer digitale tools in de juiste handen vallen.

Audio maken voor de netwerkgeneratie
Bij bloggen komt het dus vooral op 2 zaken aan: Focus focus focus – schrijven schrijven schrijven. Ohja, en je richten op een niche.  Dus over media en technologie praten, schrijven, bloggen blijft interessant, maar daar stop ik mee. Doen anderen beter, en vaker. Nee, ik zet digitale gereedschappen liever toegepast in, als middel. Om mijn ambitie – een audioplatform opzetten voor de netwerkgeneratie – te gaan verwezenlijken. Dus daarom ga ik vanaf nu alleen nog bloggen over audio op het web. En dan bedoel ik met audio niet muziek, sport of nieuws, maar echt ‘voer voor je oor’. Kritisch, prikkelend, verrassend, artistiek, onderzoekend, satirisch. En dat in items die allemaal op jouw favoriete apparaat worden afgespeeld, op jouw tijd, op jouw plek. Gemaakt met jou in gedachten, met inhoud die jou aanspreekt, op de toon die jij begrijpt en ‘voelt’.

Aan de slag dan!
En ik wil er niet alleen over bloggen, ik wil ook het platform op gaan zetten. Misschien wel beginnen met een 21e eeuwse radio-revolutie…

Ik hoop in ieder geval dat de early steppers er voor in zijn, en Juha. Ernst-Jan Pfauth gelooft er wel in, en Justus vast ook wel toch?. En Frank, Rolf en Adeline op zeker ook,  en Yuki. Wie doet er nog meer mee? En waar zullen we beginnen?

‘Boven water’ op het witte doek

HollandYOUdocWow, wat een geweldige ervaring om een film van eigen hand in een echte bioscoop op het witte doek te zien. Gisteren in bioscoop De Uitkijk in Amsterdam, werden alle genomineerde documentaire-films voor de HollandYOUdoc-competitie (deels) vertoond.

Mijn film, ‘Boven water’ kwam als laatste aan de beurt die middag. In gezelschap van een aantal goede vrienden was het een gezellige en spannende middag…

Meedoen is…
Helaas mocht ik niet met de hoofdprijs naar huis, maar ‘Het eerste kerstfeest in z’n eigen woning’ van Daniel Abma heeft zeker terecht gewonnen. Mooi klein verhaal, met een bijzondere sfeer over een jongen die op voor het eerst op zichzelf gaat wonen in een klein plaatsje bij Berlijn in de buurt…

zomerfratsen

Nu deze week de zomer ‘toch echt uit haar dal begint te kruipen’, zo las ik vrijdagochtend op teletekst, mag ik van geluk spreken dat ik pas vanaf vandaag zeilend door Nederland ga trekken. Maar niet voordat ik, geinspireerd door VPRO’s Zomergasten, een aantal multimediale zaken gedeeld heb hier…

2 x film
Van een goede vriend kreeg ik maanden geleden het boekje “Making Movies” van de gerenommeerde Hollywood-regisseur Sidney Lumet. The definitive guide stond er bij vermeld, en dat is meer dan waar. En dat Sidney niet alleen goed kan vertellen over zijn vak, maar deze ook goed verstaat, heb ik afgelopen vrijdag kunnen zien in de film “12 Angry Men”. 90 minutenlang speelt het verhaal zich af in 1 enkele ruimte, waarin 12 burgermannen de jury vormen voor een rechtzaak, waarbij een jongen wordt beschuldigd van de moord op zijn vader. De karakters en de dialogen zijn zo goed uitgewerkt dat je vergeet dat je naar een zwart-film uit 1957 zit te kijken. Tijdloos dit.

Een andere aardige film die ik dit weekend zag, is Beynelmilel, over een bijelkaargeraapt Turks orkest in 1982, dat in Frans legerkostuum per abuis de Internationale speelt voor ‘de Raad’. Veel humor, intriges en liefde speelden zich af op een wit doek in de openlucht in Amsterdam-Zeeburg, op het plein voor het nieuwe cultuurcentrum Studio K. Zeker de moeite waard om eens langs te gaan mocht je in Amsterdam zijn.

crossmediaal muziekgebeuren
Wie dit jaar naar Lowlands gaat, kan alvast een heleboel voorpret krijgen door de Lowlands Mobile Guide te downloaden op het mobieltje. Met de interactieve guid kun je alle bands/acts/artiesten op lokatie, op tijd of op naam doorzoeken en je eigen favorieten-lijstje maken. Een geweldige multimediale toepassing voor een te gek multimediaal festival.

dubstep: de relaties
Mijn liefde voor het ‘nieuwe’ Engelse underground-genre Dubstep heb ik hier nooit onder stoelen of banken gestoken, maar het virus begint zich niet alleen geografisch verder te verspreiden, het vermengt zich ook met andere stromingen. Op Lowlands staat dit jaar o.a. ook Mary Ann Hobbs te draaien, de BBC-radio1-dj die dubstep aan het grote publiek liet horen, en ik verheug me er nu al op. Veel van de dubstep-producers die zij de ruimte heeft gegeven in haar programma, staan tegenwoordig op grote festivals en werken steeds vaker met artiesten uit andere stromingen. Wonderkind Skream! heeft een plaat geremixed voor The Klaxons. Dizzee Rascal heeft een nummer met vocals van Arctic Monkeys frontman Alex Turner. Scroobius Pip vs. Dans le Sac (bekendst van ‘Thou shalt not kill’) heeft Dizzee Rascal geremixed op de plaat ‘Hiphop is art’. Kode9, de dubstep-professor doet het met bekende hiphoppers en Dj Pinch werkt samen met techno-dj Ricardo Villalobos.

Volg je het nog? Dubstep is overal, zelfs zonder je het doorhebt… Pas maar op deze zomer!

Nachtje NOX


Bekijk alle NOX-foto’s.

“Want slapen kan altijd nog”. Dat is de slogan van het vorige week gelanceerde NOX, nachttv-programma van Tien(=Talpa). In de vroege ochtend van 26 januari was ik aanwezig bij de 3e uitzending van deze (deels) live-uitzending vanuit een voormalig bankgebouw in Amsterdam (midden op foto). Met een bijzondere ervaring op zak, lag ik dan ook pas om 02.00u in mijn mandje.

Vibe
Op de opname-locatie was de sfeer aangenaam, de temperatuur laag en de chocolademelk warm. Cast en crew liepen gehaast doch relaxed ogend, in volledige winter-outfits door de hoge, grote ruimte. Om het publiek letterlijk op te warmen, kregen we Russische mutsen kado en zongen en dansten we op oud-Hollandsche liederen, aangevoerd door een entertainende singer/songwriter met gitaar.

Locatie
Het voormalig ABN-gebouw was van alle aankleding gestript, en van binnen en buiten prachtig verlicht, met op diverse plekken stukken decor voor de verschillende programma’s. Een bijzondere plek, en in combinatie met het gehele concept, volgens mij vrij uniek in Nederland. En ik was ook nog eens een avondje uit, très original.

Positief
Er is/wordt genoeg over Talpa geschreven en gepraat, en je kunt er van vinden wat je wilt. Maar wat ik vooral interessant vind is het feit dat Tien met NOX laat zien dat ze dingen durven, dingen ondernemen. En hoewel weggestopt in de nacht, geven ze jonge makers en bedenkers wel een kans om iets te proberen. Kom daar maar eens om bij de Publieke Omroep of andere commerciele zenders! Ik weet dat de VPRO een tijd terug haar Nachtpodium had, maar wat daar van geworden is, zou ik graag willen weten…

Kinderschoenen
Naar mijn mening is de live-invulling van NOX verre van spectaculair of vernieuwend, maar er bestaat wel de mogelijkheid tot experimenteren. En ik geloof ergens wel dat hier mooie(re) dingen uit gaan komen. Het is voor media-geinteresseerden sowieso de moeite waard om eens bij NOX te gaan kijken. Voor zover ik weet, mag iedereen naar binnen.

werelden


Upload via Flickr: ajs_.

“Hoe kunnen wij in hemelsnaam weten dat de aarde om en nabij de 4550 miljoen jaar oud is?” Als jij dit soort vragen ook hebt, dan heb ik HET antwoord voor je.

1e wereld
Voor mijn verjaardag kreeg ik “A Short History of Nearly Everything” van Bill Bryson.Iedereen die mij dit boek niet eerder aangeraden heeft, moet zich schamen. In het boek staat namelijk (bijna) ALLES over hoe de wetenschap -en ook wij- weten wat we weten. In begrijpelijke taal geschreven, in een vorm die af en toe zelfs spannend te noemen is. Verplichte kost voor iedereen, als ik het moest zeggen!

2e wereld
Toeval of niet, maar sinds kort ben ik -geheel in sync met de hype- een inwoner van Second Life. Veel tijd heb ik er nog niet doorgebracht, en dat komt door 3 redenen:

  1. De interface en navigatie zijn niet dusdanig uitnodigend dat ik het hele spel deze nieuwe wereld meteen wil verkennen
  2. Ik heb werkelijk geen idee WAT ik in SL wil of WAAROM ik in deze wereld wil zijn, anders dan er zijn omdat dat gaaf is, *ofzo*… (Misschien biedt dit fictieve scenario van VPRO’s “De Toekomst” antwoorden)
  3. Wanneer ik SL start, bevriest mijn computer al vrij snel nadat ik ben begonnen met bewegen. Een restart is het enige wat dan nog helpt. Wel vreemd, dat ik met een 2.8 GHZ processor en 1GB RAM onvoldoende vermogen lijk te hebben voor SL.

3e wereld
Dus: onze aarde begeeft zich in het heelal. Wij begeven ons fysiek op aarde en virtueel in Second Life. En atomen dan? Die begeven zich in ons, toch? Om dat te onderzoeken heeft het CERN (ook thuisbasis v.d. uitvinding v.h. WWW) nu een big-ass machine (paar kilometer lang!) gebouwd die atomen en deeltjes ervan onderzoekt. Deze deeltjes-versneller is de duurste onderzoeks-omgeving die mensen ooit gebouwd hebben. En zoals Bill Bryson al interessant opmerkte: om de kleinste wereld te onderzoeken, hebben we blijkbaar de grootste machine nodig.

“in”de muziek zijn


Loefah – dubstep finest

Het imploderende van dubmuziek wordt gecombineerd met zware jungle bassen, wat een zeer vreemde muziekbeleving tot gevolg heeft. Vooral je voeten snappen er niks van; de rollende bassen voeren de spanning alsmaar op, maar in plaats van een explosie van beats volgt er dan een ingetogen chille dubsound.

Zo omschrijft Mariska van Wijngaarden dubstep, in het artikel “Kan die bas nog lager” op Go Magazine. Zij was -net als ik- op 29 september aanwezig in Lantaren/Venster (Rotterdam) tijdens het optreden van Digital Mystikz (DMZ) en Loefah, de creme de la creme producers en dj’s van dit nieuwe muziekgenre .

Als in een trance
En dat deze Britse jongens draaien kunnen, dat heb ik gemerkt. Op een gegeven moment zat ik er zo ‘in’, dat ik niet meer naar de wc wilde of drinken ging bestellen, bang om ‘het gevoel’ kwijt te raken. Wat het is weet ik niet, maar mijn muziekbeleving is op een nieuw niveau terechtgekomen.

Dubstep.nl
De reviews op het dubstep.nl-forum over de DMZ-avond/nacht waren over het algemeen goed. Dubstep blijft desalniettemin zo nieuw, dat de meeste geluidstechnici (nog) niet precies weten hoe ze de subs en bassen af moeten stellen. Maar dat komt heus wel goed…

Die bas gaat zo diep en laag, is zo krachtig, dat alle gedachten uit je hoofd worden geblazen. […] In de gaten houden, die dubstep, en zeker de moeite van het proberen (op te dansen) waard!

Foto’s
Als je dan toch dansende dubsteppers, bevroren in het fotomoment, wil bekijken, check dan Stefanie Haarkamps foto’s. De foto van Loefah maakte ik zelf, toen ik hem na sluiting nog ff aansprak op straat. Andere wazige foto’s vind je in mijn dmz-cluster op Flickr

Rest mij alleen nog te zeggen: probeer het zelf eens en “come meditate on bass weight”.

UPDATE (16/10/06):
De dubstep-verzamelaar “Warrior Dubz” van Mary Ann Hobbs (BBC Radio1 DJ), is nu te beluisteren op de 3voor12’s Luisterpaal. Wees er snel bij, want over een aantal dagen zal hij weer verdwenen zijn…