Building Nuse – een visuele research-assistent

Work in progress

Fenne, Jori en Frank bespreken design & development issues…

De afgelopen maanden onderzochten we hoe journalisten hun research doen, en hoe ze dat werk organiseren… We zijn Anne Nienhuis, Fenne Vermeer, Jori van Keulen, Frank Borgonjen en ik, Laurens Vreekamp. We deden dit in het kader van onderzoek voor eenspecial project vanuit het Lectoraat Crossmediale Kwaliteitsjournalistiek J-lab, (Hogeschool Utrecht), met subsidie van het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek.

En nu zijn we, na zo’n 42 creatieve onderzoekssessies met journalisten, een paar mockups, prototypes en een Google Design Sprint later, een boel wijzer… En werken we hard aan onze digitale, visuele research-organizer- & assistent Nuse.

“En dan weet ik niet meer of ik het nou via Dropbox of Drive heb opgeslagen, of dat ik het al ge-maild had…”

Met Nuse creëer je straks zelf een intuïtief overzicht van je (journalistieke) work in progress, maak je je eigen archief doorzoekbaar en werk je makkelijk samen. Digitaal, online.

Presentatie @ Mediapark Jaarcongres, donderdag 23 juni
We presenteren Nuse op het Mediapark Jaarcongres 2016 a.s. donderdag in Hilversum. Leuk als je langskomt.

We hebben versterking nodig…
We zoeken nog een developer (o.a. Angular2) die ons ontwikkelteam kan versterken. Ken je iemand die geschikt is of interesse heeft, laat hem/haar dan contact opnemen met anne.nienhuis@hu.nl.

… en testers!
Jij kunt behoren tot de eerste gebruikers van Nuse! Ben je of ken je meer mensen die ook geïnteresseerd zullen zijn? Meld hier aan: www.nuseapp.nl

Touching the news – wanneer journalisten hun lezers aanraken, en zij hen

headerAppleWatch-brokenglass

Don’t worry. Ondertussen is deze smartwatch alweer gerepareerd.

Waarschijnlijk verbaast het u niet, maar wij Nederlanders raken elkaar veel minder (sociaal) aan dan de meeste andere Europeanen en wereldburgers. Gijs Huisman, momenteel bezig met promotie-onderzoek naar ‘social touch technology’, vertelde tijdens de eerste Internet of Touch-salon dat:

“Nederland kan worden beschouwd als een ‘low-touch’-land.”

Niet veel ogenblikken later zaten wij, wildvreemde doch zeer geïnteresseerde bezoekers van de salon, elkaar fysiek aan te raken en raadde ik welke emoties mijn salonpartner aan mij probeerde te communiceren, in opdracht van diezelfde promovendus. (‘Sympathie’, zo bleek, is overigens lastiger te interpreteren bij de ontvangers dan ‘boosheid’.)

Lees verder

theater in tijden van technologie

 

“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”

Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.

‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:

Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.

Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.

Hier de hele presentatie (via slideshare)

mens en technologie – het conflict

Als ik vanavond iets heb meegekregen, dan is het wel de waarschuwende bevestiging dat het hoog tijd wordt dat we het discours, het vocabulaire en de technologisch gedetermineerde kijk van ‘Silicon Valley’ als te onvolwassen, te eng, te eenzijdig, te vereenvoudigd en te utopisch moeten beschouwen. En niet alleen dat, maar ook dat de complexiteit van ons leven wordt onderschat en de waarde van hedendaagse media, informatie en communicatie wordt overschat. En dat met dit besef allerlei gevaren en gevolgen vandien duidelijker worden.  Lees verder

familycasting

“Hmmm… even kijken of ik nog vrienden of familieleden heb die iets bijzonders doen. Kan ik dat lekker familycasten.”

Zo ongeveer moet de gedachtengang straks zijn, voor een nieuwe groep web-goudzoekers die geld willen verdienen met andermans (on)kunnen.

Want er zijn opeens allerlei initiatieven op het web waarbij de ene persoon uitlatingen van een vriend/familielid/collega online zet. Ik noem het familycasting. Waarom het gebeurt? For fun, omdat het kan, omdat het bizar is; weettikveel. Maar het gebeurt.

3 voorbeelden van familycasting
1. Shitmydadsays – Twitter
Jongen die z’n vaders uitspraken twittert… Misschien wel de bekendste in deze categorie. Zoals de maker zelf schrijft:
“I’m 29. I live with my 74-year-old dad. He is awesome. I just write down shit that he says.”

2. Sleep-talking man – Blog
Vrouw die slaap-pratende man opneemt, en dat vervolgens blogt. Lees hier meer in een artikel op het nrc.next blog

3. Crying wife – Video
Vrouw die huilt om films, vastgelegd door haar man…

En of het wel een heuse trend is maakt me eigenlijk niet zoveel uit, maar je kunt er donder op zeggen dat dit navolging krijgt. En dat mensen er geld mee gaan/willen verdienen.

Bye bye self-promotion
Wat ik zelf wel aardig vind aan deze trend, is dat het niet over de ik-persoon gaat, maar juist om de ander. Dag zelf-promotie, welkom relatie-promotie. En mag het dan gelijk ook promotie zijn van mensen die echt iets kunnen, iets bijzonders doen? Dus niet door heel goed zijn in bekend worden… zoals de Amerikaanse Julia Allison, waarover Wired schreef:
“Julia Allison can’t act. She can’t sing. She’s not rich. But thanks to a genius for self-promotion, she’s become an Internet celebrity.  ”

Familiemuziek nu!
En als we het dan toch over familie hebben, dan hier muziek van de jongste telg en mutant van ’t universele dubstep-gezin: Toddla T

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Voluit: Toddla T f. Herve & Serocee – Shake Ya Body Naked, Shake It (DJ Sega Philly Club remix)

Zo. En, heb jij een castable familie?

oud en nieuw rond oud en nieuw

Deze week heb ik helaas weer mijn radio-item moeten overslaan. Niet door ziekte, maar door die DutchBloggies-uitreiking, de Cine*baars-editie 7, het bezoeken van FoamLab #1 en het maken van gedichten en surprises voor Het Heerlijk Avondje. Maar aan het eind van dit artikel gloort muziek…

En nu ben ik ziek… Lees verder

4 x dood

Gisteren de eerste bijeenkomst gehad voor Dutch Bloggies, waar ik dit jaar een van de juryleden ben. Na alle procedures en gang van zaken te hebben doorgenomen, nog even lekker over  media, technologie en Nederlandse webcelebs gebabbeld.

Grappig om dan uitgerekend in deze context uit te komen op de vraag of de weblog dood is. Conclusie: op technologie-gebied wordt vanalles continu dood verklaard:

  1. dood van de weblog, waarbij jury-voorzitter Jeroen Mirck wist op te merken dat de weblog ieder jaar dood wordt verklaard LOL
  2. dood van email – alle berichtjes gaan ‘direct’, via linkedin, facebook, twitter, etc. Jongeren emailen al helemaal niet. En toch hebben wij van DB een onderlinge mailinglist opgezet
  3. dood van RSS – social media attenderen mensen nu op allerlei zaken, en RSS was trouwens nooit te begrijpen voor non-techies
  4. dood van Hyves – nu iedereen overstapt naar Facebook, met de ‘international feel’ als grootste argument, heeft kindje Hyves het nakijken…

Het zal met weblogs en email allemaal wel meevallen. En de rss maak ik me ook geen zorgen om. Hoe de toekomst er voor Hyves uitziet, lijkt me inderdaad minder florissant. Benieuwd wat ze gaan doen om het tij te keren… Maar goed, over 2 jaar is Facebook ook dood; remember DE hit die Myspace.com heette?

solidariteit zoveel-punt-zoveel

Vanochtend op de beeldbuis het bericht dat Twitter even geen onderhoud verricht omdat ze de dienst in Iran hard nodig hebben. Laat er je sociale, communistische, sympathisatie-, solidariteits-theorieen eens op los en waar kom je dan uit…?

Lees het artikel van Kevin Kelly maar eens, deze maand in de Wired: Global collective society is coming online.

Oja, maarre… als Twitter zichzelf niet op zwart zet, dan kan de Iraanse overheid dit nog altijd doen, toch? Kijk maar naar Facebook.

tweetin’ for info

Je kunt interessante mensen in de gaten houden, informatie krijgen (on- en gevraagd) of zelf allerlei teksten de wereld in helpen. Met Twitter inderdaad. Wie of wat er op zit te wachten bepaalt de lezer/volger zelf, niet de twitteraar, zo lijkt me. De afgelopen tijd had ik op deze manier twee goeie informatie-encounters dankzij mijn twitter-gebruik…

Case1: Twitter voor interactief researchen
Wanneer je online muziek luistert, bijv. via HypeMachine , dan kun je ook links naar die nummers doorzetten op twitter. Als ik af en toe iets goeds tegenkom, dan bewaar ik dat. Op deze manier kunnen echte fans van mn wekelijkse Radio1-halfuurtje al ruim vantevoren vermoeden wat ik ga laten horen.

Zo ook  bijvoorbeeld deze:

tweetin' for info

Toen kreeg ik een reactie van een of andere Brit uit Devon die mij volgt, en die vertelde me in een @campodipace dat Norman Cook meehelpt aan het nieuwe album van Jack Penate…
Die info even gedubbelcheckt, en blijkt dat Norman en Jack elkaar als vader en zoon beschouwen, en dat ze lekker bezig zijn met z’n tweeen.

Twitter als informatiebron, helemaal zo gek nog niet.

Case2: Stuck on the train
Mijn favoriete BBC-radio1host zat vorige week vast in de trein op weg naar haar uitzending. Dat wist ik niet, en dat hoef ik ook helemaal niet te weten. Maar toen ik de ochtend na haar nacht-uitzending via het web terug wilde luisteren, kreeg ik een aantal aan elkaar geplakte items uit oude uitzendingen te horen. Terwijl ze de week ervoor iets moois had beloofd aan ons, luisteraars… Wat was hier aan de hand?

Nu volg ik Mary-Anne Hobbs‘  twitter-feed, en daarop schreef ze:

the train im on has just lost all power and ground to a halt in the middle of nowhere.. im sitting in the pitch black.. its v spooky..

Dus in het oldskool-programma of op de officiele programma-site werd nergens gerept over dit voorval, maar La Hobbs zelf gaf openheid van zaken. Had natuurlijk ook best op de site gekund, maar dat zou toch een ander gevoel geven. Door de tweets te volgen, live of later, krijg je in ieder geval meer begrip voor de situatie. De pessimist zou kunnen opmerken dat je je op deze manier dus ook makkelijk achter Twitter kan verschuilen, en misschien wel liegen. Lees dan dit artikel eens, van een Wired-journalist die een tijdje socially-location-aware leeft.

Twitter: een gereedschap, geen doel
Anyway, het komt niet door Twitter, maar door het delen van informatie via een kanaal met deze eigenschappen, krijg je er wel een mooie tool bij. Nu kijken wat mensen er allemaal nog mee gaan maken… En er zijn uiteraard al nieuwe gereedschappen klaar. Want kom op, over 3 jaar twittert er geen hond meer. Dat weet je zelf ook!

wie zijn die gasten

“Kan er in een live-radioprogramma iets bijzonders ontstaan, door uit te gaan van een aantal ‘onbekende‘ factoren?”

Deze vraag stelde Leena, Adeline en ik onszelf, n.a.v. van het Grote Experiment voor Radio1. Als antwoord hierop hebben we het volgende concept bedacht en vandaag ingediend:

Werktitel: “Wie zijn die gasten”
Een live radio-interview met een onbekende gast, onbekende presentator en onbekende band. Om erachter te komen wie deze ‘spelers’ uiteindelijk zijn, wordt een queeste opgezet. Een avontuur voor alle spelers die betrokken zijn bij het programma: de redactie, de luisteraars, de interviewer en de gast. Zij krijgen aanwijzingen, opdrachten, informatie en andere mededelingen van de redactie om de queeste te vervullen. Uiteindelijk is de live-uitzending de culminatie van het avontuur. Hier komt alles (letterlijk) samen.

Meer lezen over de gehele invulling en opzet: http://docs.google.com/Doc?id=dckxjbb_34ftbpqjfn