theater in tijden van technologie

 

“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”

Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.

‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:

Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.

Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.

Hier de hele presentatie (via slideshare)

“We take the side of the people”

Afgelopen donderdag (15 sept. 2011) was ik aanwezig op de Emerce Eday in de Van Nellefabriek in Rotterdam. De meeste sprekers hadden het over vertrouwen, angst en mensen. Op zijn minst opmerkelijk voor een online business & marketing – conferentie…

“People trust people”

Een spreker die voor mij het beste verhaal had, was Ousama Itani , senior analyst in Al Jazeera’s New Media Department. In 15 minuten liet hij ons zien hoe Al Jazeera de ‘Arab Spring’ coverde. “We take the side of the people” – aldus Itani.

Daarbij horen 3 vragen:

1. How do people / your audience consume news?

2. On what platform ?

3. Where are they  – at home, office, on the streets,etc.?

“Facilitator of communication”
Tijdens de verschillende protesten in landen als Egypte en Tunesie, gedroeg Al Jazeera zich als ‘facilitator of communication”. Er ontstond een ‘new(s) ecosystem’: we hielden Twitter in de gaten (bijv hashtags #sidibouzid , #tunesia en #jan25 ), luisterden naar ons publiek en zetten een scala aan (nieuwe) media kanalen en technologieen in: scribblelive (live-event coverage, evt. anoniem), live-stream van Al Jazeera online, tumblr sites op aanvraag van het publiek.

‘Brand the revolution’
Sponsored Facebook-advertenties en Promoted tweets werden ingezet om Al Jazeera-tweets bovenaan Twitter-searches te krijgen. Daarnaast was het op Twitter belangrijk om de revolutie ook te ‘branden’: #jan25 was kort, helder en krachtig – “helps great for participation”, aldus Itani, “and drives the conversation”.

(information - noise) + context = accurate reporting

Dit is volgens Itani de formule om tijdens bijv. revoluties een waardevolle (nieuws)bron voor ‘the people’ te zijn.

remarkable side-effect
Op een gegeven moment werd facebook afgesloten in de revolutie-landen, en ook Al Jazeera werd geblokkeerd op tv. Gevolg: meer mensen de straat op.

Bron: http://www.boyreporter.ca

Volg de juiste kanalen
Het luisteren naar de straat, het volgen van people’s tweets, Al Jazeera’s eigen micro-reporting op Twitter en live-blogging voor de langere verhalen, leidde uiteindelijk tot meer kijkers voor het Al Jazeera-tv-kanaal.

Itani sloot af met een American-style tagline: “reporting a revolution needs a reporting revolution”. En niet Twitter is key, maar de mensen. Een fout die Techcrunch volgens hem wel maakte: “The Tunesian Revolution wasn’t televised, but you could follow it on Twitter” Itani’s repliek: the revolution was televised, you were just watching the wrong channel!” 

“in”de muziek zijn


Loefah – dubstep finest

Het imploderende van dubmuziek wordt gecombineerd met zware jungle bassen, wat een zeer vreemde muziekbeleving tot gevolg heeft. Vooral je voeten snappen er niks van; de rollende bassen voeren de spanning alsmaar op, maar in plaats van een explosie van beats volgt er dan een ingetogen chille dubsound.

Zo omschrijft Mariska van Wijngaarden dubstep, in het artikel “Kan die bas nog lager” op Go Magazine. Zij was -net als ik- op 29 september aanwezig in Lantaren/Venster (Rotterdam) tijdens het optreden van Digital Mystikz (DMZ) en Loefah, de creme de la creme producers en dj’s van dit nieuwe muziekgenre .

Als in een trance
En dat deze Britse jongens draaien kunnen, dat heb ik gemerkt. Op een gegeven moment zat ik er zo ‘in’, dat ik niet meer naar de wc wilde of drinken ging bestellen, bang om ‘het gevoel’ kwijt te raken. Wat het is weet ik niet, maar mijn muziekbeleving is op een nieuw niveau terechtgekomen.

Dubstep.nl
De reviews op het dubstep.nl-forum over de DMZ-avond/nacht waren over het algemeen goed. Dubstep blijft desalniettemin zo nieuw, dat de meeste geluidstechnici (nog) niet precies weten hoe ze de subs en bassen af moeten stellen. Maar dat komt heus wel goed…

Die bas gaat zo diep en laag, is zo krachtig, dat alle gedachten uit je hoofd worden geblazen. […] In de gaten houden, die dubstep, en zeker de moeite van het proberen (op te dansen) waard!

Foto’s
Als je dan toch dansende dubsteppers, bevroren in het fotomoment, wil bekijken, check dan Stefanie Haarkamps foto’s. De foto van Loefah maakte ik zelf, toen ik hem na sluiting nog ff aansprak op straat. Andere wazige foto’s vind je in mijn dmz-cluster op Flickr

Rest mij alleen nog te zeggen: probeer het zelf eens en “come meditate on bass weight”.

UPDATE (16/10/06):
De dubstep-verzamelaar “Warrior Dubz” van Mary Ann Hobbs (BBC Radio1 DJ), is nu te beluisteren op de 3voor12’s Luisterpaal. Wees er snel bij, want over een aantal dagen zal hij weer verdwenen zijn…

doek en film

Afgelopen weekeinde naar Rotterdam afgereisd om daar binnen 22 uur 8 films te kijken. Van heel oud tot erg nieuw, en van erg goed tot best wel leuk. We hadden blijkbaar mazzel, want niks geen onbegrijpelijk experimentueus gedoe gelukkig.
De namen: Linerboard, Tango Apasionado, 24 Wirklichkeiten pro Sekunde, Beverly Hills Cop 1, The Big Lebowski, Madeinusa, My dad is 100 years old en The Greatest Love.

Ja, er zaten idd ook oude bekenden tussen, maar dat mag toch?!

schnabbelfakir


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Mijn woord voor het jaar 2005.
Niet degene op deze foto hoor, want je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat Cameron Diaz zich niet met deze praktijken inlaat.

Nee, het woord werd gebruikt in een verhaal dat ik las in de korteverhalen-bundel Sub Urban, samengesteld door Passionate. De schnabbelfakir betrof een man die geld verdiende aan nep-goocheltrucs… dus…

Onthouden die term, gaat ’t wellicht redden in de Dikke van Dale van 2007.

met alle respect, uiteraard


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Dit bericht valt letterlijk te categoriseren onder straat, want het gaat over iets wat ik ergens op een parkeerplaats op de grond zag liggen. Ik raapte het op en zag een gebrande cd met daarop de veelbelovende, handgeschreven tekst: “NEOPHYTE – 13 Jaar Terreur, cd 2”.

Zonder aarzeling stopte ik het ding weg in mijn jaszak en sprintte naar de dichtstbijzijnde hifi-stereo-audio-installatie.

Stiekem wist ik al wel dat het hier om snoeiharde terror/hardcore/gabber (you name it) house zou gaan. Nooit te beroerd om open te staan voor nieuwe invloeden en stijlen, luisterde ik nummer na nummer af. Bij track 5 kon ik niet anders dan het voor gezien (of beter: geluisterd) houden.

Dat deze Rotterdamse DJ al 13 jaar bezig is met deze *muziek*, en dan nog geen stap vooruitgekomen is op artistiek, creatief of zelfs melodieus vlak, vind ik getuigen van een ultraconservatieve houding jegens de vooruitgang binnen de house-scene. Mijns inziens zou de beste knul zijn naam beter in DJ Struisvogel kunnen veranderen, en dan nog heerlijk 13 jaar aan ouderwetse terreurmuziek kunnen -ahem- componeren. Er zal vast een publiek voor zijn.

Zo had ik eigenlijk allang beter moeten weten: je kunt beter geen dingen van de grond af oprapen!

Kunstliggen


Upload via Flickr: CampoDiPace.

In Rotterdam kan pas echt alles. Vandaag in de Kunsthal lagen deze 2 figuren foto’s te maken van 2 andere figuren. En dit alles onder toeziend oog van James Dean en de met ons flirtende Ghanese suppooste…

Niet veel later deze middag reden op meerdere karren een aantal acts door de stad aan de Maas, die De Parade aankondigden. Toch altijd weer leuk om die stille disco te zien als toeschouwer…