Roosbeef doet Elvis

Op de laatste maandagavond van januari 2008 was ik samen met Adeline in Paradiso, waar naast een keur aan Nederlandse dichters ook een aantal muzikanten hun favoriete Elvissongs ten gehore brachten. Dit allemaal ter gelegenheid van de presentatie van ‘Wees niet wreed – gedichten voor Elvis‘.

Roosbeef deed bijv. dit nummer:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

in de stemming

vroeger, jeweetwel… op de basisschool, was je in deze periode al weken in de weer geweest met knipsels en plaksels van kerstbomen, de 3 Wijzen en De Grote Ster. Het was een eerlijke tijd: je wist waar je aan toe was, en je wist wat je had.

Maar je wist ook al wat je wilde. Vooral wat je niet wilde.

Zo kregen wij als kindertjes op de vrijdag voor Kerst tussen de middag een zogeheten traditionele boerenkoolmaaltijd voorgeschoteld. Je nam zelf je bordje, bestek en toetje mee. Voor de boerenkool zorgde een aantal ouders. Nu zeg ik dit soort dingen niet graag, want het was natuurlijk ‘allemaal goed bedoeld’, maar het was gewoonweg niet te vreten. En als je al een stuk worst had weten te bemachtigen om de boel enigszins weg te kunnen krijgen, dan moest je ‘em eerst zelf in elkaar zetten, voordat je er een fatsoenlijk stuk van af kon snijden.

Dezer dagen beleef ik de Kerstperiode heel anders, maar dit heeft alles te maken met een onroerend goed-dans. Ook leuk natuurlijk, maar je wordt er zo’n groot-mens van. En om dat gevoel wat kracht bij te zetten, heb ik (wederom) een gedichtje gemaakt.

getiteld ‘dag anti-kraak, dag…’

vettigheid panpizza
snor van melk en honing

hooggeëerd publiek
van verleden pauper-kroning

taai af van vet, van vuns,
van vuige rokerswoning

roest, reinheid, oprumoer
klaar voor stilte, edel maal, fluwelen longentoer

de stoel, de tafel, in spanning staand op wacht
alleen de brute oversteek houdt dozen nog in haar macht

Mocht je het allemaal wat depressief vinden klinken, weest niet bevreesd, het kwam nu eenmaal zo uit de pen 😉

Is het echt zo?


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Dit meisje schijnt zo vaak onder de indruk te zijn van wat ze op nonormalnews leest, dat ze graag haar gelaatsuitdrukking wilde laten zien, zoals die eruitziet wanneer zij weer wat nieuws leest op deze site.

In een wel zeer persoonlijke email vertelde ze me dat ze de berichten over manon thomas en de korte gedichtjes het meest waardeert.

Ben nu ook wel benieuwd wat jullie het meest waarderen…

fiesta de silencio

2 minuten stil…
2 minuten niet van bil
2 minuten zonder pil
2 minuten geen gegil
2 minuten, liefde pril
2 minuten, koud en kil
2 minuten, wat jij wil
…en mag ik daar dan weer een plastic tasje omheen, alstublieft?

pittig hoor, echte poëzie!

Gisteren bezocht ik in De Balie in Amsterdam een poëzie-avond, waarbij verschillende dichters voordroegen uit eigen werk in een zogeheten bloemlezing. Het was afgelopen week de ‘Week van de Poëzie‘, en ik was door een stel meisjes uitgenodigd mee te gaan naar het onderdeel ‘Oorlogspoëzie – vrede is eten met muziek‘.

Nu moet ik zeggen dat ik weinig weet van poezie, en al helemaal geen weet had van het poezie-wereldje. Te gek om zo een gezelschap bijeen te zien. Mannen met grote grijze haardossen, veelal boven de 50, vrouwen met vierkante oorbellen en kortgeknipte koppies, en achterin de hoek wat studentes Nederlands, die ijverig mee zaten te schrijven.

De poezie zelf kon me minder interesseren, maar dat komt wellicht door het feit dat het zo weinig sexy gebracht werd (MTV-generatie he?!). De presentator had meer dan zijn uiterste best gedaan om zijn openingstekst en tussenbabbels zo mooi mogelijk uit te schrijven, maar bij het vertellen ervan wilde ik alleen maar de letter ‘P’ toevoegen aan de poster die achter hem hing, waarop de afkorting ‘SLAA’ te lezen was – de mede-organisator van deze avond.

Een dichter die het mijns inziens wel begreep, was H.H. ter Balkt, die door zijn zware, overrijpe stem, zijn woordkeuze en zijn zelfkennis (“dit is mijn 3e en laatste gedicht, daarna val ik om”) de poezie-deur naar mijn hartje heeft opengezet. Hier een gedicht van de goede man:

De eg

Een grote trom van anekdoten is de grond.
Eg aan de muur, die is daarvan ver weg.
Eg is ingescheept voor een reis die niet komt.

Mollenschrik; fetisj de opgehangen eg,
van de specie in de muur, van de stofruit
en de dakpan omlaagrollend naar de grond.

Optekenaar, dronken van grond, geen egel,
onnozele hals savonds drinkend uit de snelweg,
vluchtigheid van asfalt kleurend met tijd.

Het doet mij stilstaan te zien hoe hij
hangt of hij schommelt: een spotter
zoetjes rottend in het weer en de winden.

Hij schreef formules in de grond, halm
groeide dan hoog en groen tot je de grond
niet meer zag; eg. De grond was dan weg.

Nee geen tederheden, verbannen diepte.
Hang maar verga maar bedenk maar er
staan er meer tegen de muur, eg.

(uit: Oud Gereedschap Mensheid Moe
Amsterdam, 1976 )

voor later

ik hoop dat je krokodillen kunt verven
dat je peterselie in je schoen stopt
dat je kasten uit ziet sterven
dat een panda naar Rusland hopt

ik hoop op éénkleurige rollen Mentos
met alleen maar roze, of appelsmaak
ik hoop op zoveel dingen
maar ben bang dat ik ze nooit meemaak