Upload via Flickr: CampoDiPace.

Dit bericht valt letterlijk te categoriseren onder straat, want het gaat over iets wat ik ergens op een parkeerplaats op de grond zag liggen. Ik raapte het op en zag een gebrande cd met daarop de veelbelovende, handgeschreven tekst: “NEOPHYTE – 13 Jaar Terreur, cd 2″.

Zonder aarzeling stopte ik het ding weg in mijn jaszak en sprintte naar de dichtstbijzijnde hifi-stereo-audio-installatie.

Stiekem wist ik al wel dat het hier om snoeiharde terror/hardcore/gabber (you name it) house zou gaan. Nooit te beroerd om open te staan voor nieuwe invloeden en stijlen, luisterde ik nummer na nummer af. Bij track 5 kon ik niet anders dan het voor gezien (of beter: geluisterd) houden.

Dat deze Rotterdamse DJ al 13 jaar bezig is met deze *muziek*, en dan nog geen stap vooruitgekomen is op artistiek, creatief of zelfs melodieus vlak, vind ik getuigen van een ultraconservatieve houding jegens de vooruitgang binnen de house-scene. Mijns inziens zou de beste knul zijn naam beter in DJ Struisvogel kunnen veranderen, en dan nog heerlijk 13 jaar aan ouderwetse terreurmuziek kunnen -ahem- componeren. Er zal vast een publiek voor zijn.

Zo had ik eigenlijk allang beter moeten weten: je kunt beter geen dingen van de grond af oprapen!