“De taxi staat klaar. Ga je mee?”

De afgelopen 2 weken stuitte ik op allerlei vernieuwende webtoepassingen, vooral vanuit de culturele sector.  Een videotrailer van een boek, (De Gelukvinder) een doorstuur-lekkermaakvideo (een ‘viral‘ in jargon) van een theatergroep (Angels in America – Toneelgroep Amsterdam) en een radio-presentatrice die zichzelf en haar programma introduceert op youtube.

Wat we nog meer kunnen verwachten weet ik niet, maar BBC Radio1-dj Mary Anne Hobbs zei het al: “you never know what’s around the next corner…“. En ik juich het alleen maar toe. Laat de cultuursector maar experimenteren.

Jazzy dubstep
Over Mary Anne gesproken; hoorde vorige week in haar program een jazzy-dubstep-plaat, alsof ome Miles persoonlijk heeft meegespeeld. Luister naar ‘Honky Paradise’ van Overcast Radio:

“Alles komt samen en niets is wat het lijkt.”

De sluier gaat eraf, de gewijde sfeer wordt doorbroken. Zaterdag 3 november is het weer zover: de Amsterdamse museumn8. Een keer per jaar worden de hoofdstedelijke musea ontheiligd en wordt de magie getoond aan minder-doorgewinterde museabezoekers. Met veel acts, evenementen en speciaal voor de n8 samengestelde tentoonstellingen, ontstaat altijd een bijzonder sfeertje in de stad. En het is misschien ook wel lekker dat het maar eens per jaar is, voor die special feeling!

Gaan met die n8
Dit is verder geen promopraatje, maar echt zoals ik de n8 altijd ervaar. Dit jaar kies ik vooral voor musea waar ik nog nooit binnen ben geweest, en sommige voor de acts… En je zult altijd zien dat zo’n n8 anders loopt, maar dat hoort eigenlijk ook een beetje!

Upload via Flickr: Mieke Miwian.

Je hebt nog 2 dagen, maar haast je naar Utrecht. Wat een te gekke dingen kun je daar zien en beleven, tijdens Festival a/d Werf.

U bevindt zich hier
Gisteren heb ik 2 voorstellingen gezien/gedaan, waarbij ik voor de 1e een sleutel kreeg van een hotelkamer, waarbij naar verloop van tijd een ontzettend gave visuele sensatie ontstond, waaraan een participatoire inhoud werd toegevoegd, ofzo… Heel erg mooi.

Gerucht
De tweede voorstelling ging uit van het leven als het toneel, en gebruikte de straat als podium (zie foto hierboven). Wij binnen keken naar buiten, en mensen buiten bekeken ons binnen… heel vervreemdend maar ook erg goed gedaan.

Ga dus nog als je kan, t/m morgen.

Mens en machine nemen het op tal van vlakken tegen elkaar op. En in het tijdperk waarin de vergrijzing letterlijk zichtbaar wordt en we bang gemaakt worden voor terrorisme, sneuvelen mens-oplossingen en wordt machinale digitalisering ingezet als het wonder-, red- en hulpmiddel.

Mediamaken is blijkbaar toch een vak
Terwijl deze week de dood van podcasting werd aangekondigd, mocht ik achter de schermen meelopen bij de “ouderwetse” radio: het Radio2-programma “Cappuccino“. De sfeer op locatie, de gasten en de luisteraars van dit programma (dat ik zelf nooit eerder beluisterd had), deden me maar weer eens beseffen dat technologische vernieuwing niet per se technologie vooruitgang betekent.

Anticipatie en participatie
Radiomaken heeft iets magisch dat alleen door het te ervaren, is te begrijpen. De combinatie van crew, techniek, muziek en de mogelijkheid om a la minute dingen om te gooien, creeeren een geheel eigen sfeer en dynamiek. Ongekend in veel bedrijfstakken, zeker ook het geval bij internet-producties.

Oude media vanuit een nieuw perspectief
Terwijl de nieuwe generatie mediaconsumenten opgroeien met fragmentatie, individualisme en sociale netwerken -om de boel toch weer bij elkaar te houden- blijkt good-old radio nog altijd zeer in trek bij een groot publiek. Vergrijzers weliswaar, die al jaren afstemmen op hun favoriete programma, hebben een gedeelde ervaring waar een netwerk als bijvoorbeeld Hyves, “u” tegen mag zeggen. Voor veel luisteraars is het programma een instituut, een integraal onderdeel van een hun dagelijks leven. Luisteraars bellen in, sturen e-mails en brieven en tonen daarmee hun betrokkenheid. Het programma is hun content en het sociale netwerk wordt gevormd door de presentatoren, de gasten en de andere luisteraars.

Een erfenis voor iedereen
En natuurlijk zijn de traditionele radio-luisteraars oud en grijs en kunnen ze niet wennen of begrijpen wat al die nieuwe dingen zijn waar hun (klein)kinderen mee aan komen zetten. Maar dat geeft niet. De babyboomers gaan uiteindelijk dood en nieuwe generaties hebben hun eigen mediagebruik. Iedere generatie weer opnieuw. Zolang we per generatie maar beseffen hoe en vooral waarom onze voorgangers het vroeger op hun manier deden. En zo blijft mediamaken een vak, of je het resultaat nou hoort op je iPod of via je mobieltje: kwaliteit herkent iedereen.

En zo leefde mens en machine nog lang en gelukkig!

Het zijn vrouwen van in de 50, ze zitten in de bus en het gaat als volgt:

“Blij dat die Kerstdagen weer voorbij zijn!”
- “Ik ook, ik geef d’r eigenlijk niks om.”
“Weer veel te veel eten ingeslagen, hartstikke zonde, je kan de helft weggooien”
- “Vanmiddag doe ik die boom ook de deur uit.”
“Ik zal blij zijn als het weer gewoon januari is.”
- “En ik heb er ook helemaal geen zin meer in, die hele Kerst. Je bent er zo druk mee, en waarom? En ik wordt ook een dagje ouder hoor…”
“Zo oud ben je toch nog niet”
- “Ik ben al 50 geweest”
“Nah… je bent zo jong als je je voelt, toch?!”
- “Zo is het!”

Getverdegetver! Zeg dan gewoon lekker niks!

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Allereerst omdat ik tot gisteren nog nooit op het Binnenhof in Den Haag was geweest. En kan ik hier iemand de schuld van geven: mezelf, mijn ouders of de excursie-bedenker van mijn middelbare school soms…?

Ten tweede: bezuinigingen bij de Publieke Omroep (PO). Natuurlijk moet de Publieke Omroep veranderen, maar daar is natuurlijk evengoed wel geld voor nodig. Naar mijn idee wordt er bij de PO op dit moment aan 4 poten gezaagd, waarbij 2 poten worden aangevallen en 2 poten worden uitgedaagd:
Aanval 1 – bezuinigingen
Aanval 2 – plannen van Medy v/d Laan
Uitdaging 1 – Nederland A, B en C
Uitdaging 2 – Veranderend medialandschap en media-gebruik van mensen.

En zoals door sommigen al terecht wordt opgemerkt, moet de PO zich vooral richten op Punt 4. En daaraan wil ik ook graag mijn steentje bijdragen.

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Mijn woord voor het jaar 2005.
Niet degene op deze foto hoor, want je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat Cameron Diaz zich niet met deze praktijken inlaat.

Nee, het woord werd gebruikt in een verhaal dat ik las in de korteverhalen-bundel Sub Urban, samengesteld door Passionate. De schnabbelfakir betrof een man die geld verdiende aan nep-goocheltrucs… dus…

Onthouden die term, gaat ‘t wellicht redden in de Dikke van Dale van 2007.

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Heeft de wereld dan eindelijk nieuws dat alleen maar goed kan zijn?

Het lijk er op, nu Prof. Nicholas Negroponte van het MIT erin is geslaagd om een laptop voor $100 te ontwikkelen. Hij draait op open-source software, heeft wifi and voip-diensten aan boord, en is uitgerust met een basis-set aan applicaties om tekst te verwerken, al spelend te leren, en een omgeving om zelf software te bouwen (geheel in de opensource geest uiteraard). Het grappige is dat hij niet op stroom of batterijen werkt, maar met een ouderwetse zwengel: een minuutje draaien levert 40 minuten power!

In een interview met Wired blijkt dat er feitelijk geen nadelen zijn aan dit hele project. Het MIT hoeft geen geld te verdienen en alle andere betrokken partijen zijn er mee geholpen: overheden, kinderen, onderwijsinstellingen en zelfs de mondiale tech-bedrijven die een groeimarkt zien in de Derde Wereld. Ook het opgroeien van een hele generatie met open-source software als weapon-of-choice, gecombineerd met hun aantal van miljarden gebruikers, kan in de toekomst nog weleens interessante verschuivingen van macht en focus in de wereld opleveren

Enige wat ik nog miste in het artikel, zijn de culturele implicaties van de straks plotselinge overweldigende aanwezigheid van laptops in landen waar analfabetisme, burgeroorlogen, maatschappelijke onrusten en andere conflicten aan de orde van de dag zijn. Hoe lang duurt het bijv. voordat de laptops door plaatselijke Warlords worden gebruikt?

Ik begrijp ook wel dat deze laptops zijn bedoeld om dit op lange termijn juist allemaal op te lossen… maar he, laten ze alsjeblieft wel een plan hebben voor wat te doen bij ‘oneigenlijk gebruik’!

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Vandaag mijn laatste officiele dag bij Kunstbende. Dus ook mijn laatste bericht vanaf mn oude bureautje. Alle spullen zitten in de doos, bestanden zijn netjes gebrand op cd en dvd, en er is afscheid genomen van de collega’s. Ik zal de Kunstbende missen: de locatie, het kantoor, de collega’s en de werkzaamheden.

Maar… niet te lang getreurd uiteraard. Met mn opgedroogde tranen start ik maandag a.s. (een dag voor mn verjaardag) aan nieuwe projecten bij de Katholieke Radio Omroep te Hilversum. Als interaction designer concepts -in de volksmond gewoon *ideeenman*- mag ik allerlei plannetjes gaan smeden om televisie en internet met elkaar te combineren.

Uiteraard zal ik hier af en toe verslag doen vanuit Hillywood.

En nu gauw op naar de jaarlijkse voorjaarsbarbecue om samen met Yvon een sateetje te prikken

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Een kunstproject opzetten in Spakenburg. Dat is een idee dat ik al een tijdje heb. Afgelopen weekend dacht ik er nog eens over na en vanochtend dan eindelijk de daad bij het woord gevoegd: ik had een afspraak met iemand van de gemeente, die belast is met kunst- en culturele zaken in Bunschoten-Spakenburg. Aan hem heb ik mijn plan uitgelegd voor een (semi-)permanent, openbaar en interactief kunstwerk, op een prominente positie in het centrum van Spakenburg. Mijn plan is om de cultuurhistorie van het dorp te verenigen met de hedendaagse cultuur door gebruik te maken van nieuwe media. Klinkt misschien wat vaag nog, maar wat het precies is, daarover zal ik binnenkort meer uitweiden.

De persoon in kwestie reageerde enthousiast, dacht veel mee en wist me veel informatie te verschaffen. Meteen ook kreeg ik allerlei documenten (presentaties, tekeningen en foto’s) mee, die me zouden kunnen helpen om mijn plan verder uit te voeren. Er is nu afgesproken dat ik een document opstel van mijn idee, en dat deze gepresenteerd zal worden aan de Wethouder van Cultuur, en als dan alles goed is, uiteindelijk ook aan het voltallige College van B & W.

Heb erg veel zin om het project te gaan doen. Ten eerste omdat het om een interactief kunstwerk gaat, ten tweede omdat het openbaar is, en dus voor iedereen waarde heeft, en ten derde: het is in Spakenburg! En het allermooiste is: ik kan, moet en wil het niet alleen doen, daar moet juist iedereen bij helpen, dus je bent gewaarschuwd…!

Ik hou je op de hoogte!