een keer of 4 verbazen

Deze week toch al 4 keer een blijde verrassing meegemaakt. Heb 2 geweldigde films gezien: de nieuwe Almodovar en een oudje die ik nog niet kende: Smoke

Trailer Los Abrazos Rotos

Scene uit Smoke

Gezien op Cinebaars #4 , een gratis filmkijk-initiatief van de BooomingBaarsjes in Amsterdam

Dan een verrassing op radiogebied: mijn goede collega en presentatie-wonderette Adeline van Lier schrijft voor de uitzending van a.s. zondagnacht (15-06-09) het volgende:

En dan het laatste half uur …de muzikale speeltuin van de jongste medewerker van dit program(tevens regisseur, charmante telefoonbeantwoorder en manussie-van-alles): Laurens Vreekamp. Hoe moet ik dat halfuurtje omschrijven? Je aangenaam ergeren aan de Nieuwe Meuk van de generaties na ons…zoiets? Ja, je moet er doorheen. We hoeven niet persé op die boot te springen, maar kunnen vanaf de kant toch wel even goed bekijken wat er allemaal langsvaart, toch??lees verder

En de vierde verbazing komt door dit nummer…
“I know all the bitches” Beatnick feat. Ahu (komt van cd ‘Rinse:08 – Alexander Nut‘)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

videoficatie van cultuur

“De taxi staat klaar. Ga je mee?”

De afgelopen 2 weken stuitte ik op allerlei vernieuwende webtoepassingen, vooral vanuit de culturele sector.  Een videotrailer van een boek, (De Gelukvinder) een doorstuur-lekkermaakvideo (een ‘viral‘ in jargon) van een theatergroep (Angels in America – Toneelgroep Amsterdam) en een radio-presentatrice die zichzelf en haar programma introduceert op youtube.

Wat we nog meer kunnen verwachten weet ik niet, maar BBC Radio1-dj Mary Anne Hobbs zei het al: “you never know what’s around the next corner…“. En ik juich het alleen maar toe. Laat de cultuursector maar experimenteren.

Jazzy dubstep
Over Mary Anne gesproken; hoorde vorige week in haar program een jazzy-dubstep-plaat, alsof ome Miles persoonlijk heeft meegespeeld. Luister naar ‘Honky Paradise’ van Overcast Radio:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Roosbeef doet Elvis

Op de laatste maandagavond van januari 2008 was ik samen met Adeline in Paradiso, waar naast een keur aan Nederlandse dichters ook een aantal muzikanten hun favoriete Elvissongs ten gehore brachten. Dit allemaal ter gelegenheid van de presentatie van ‘Wees niet wreed – gedichten voor Elvis‘.

Roosbeef deed bijv. dit nummer:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

museumn8

n8

“Alles komt samen en niets is wat het lijkt.”

De sluier gaat eraf, de gewijde sfeer wordt doorbroken. Zaterdag 3 november is het weer zover: de Amsterdamse museumn8. Een keer per jaar worden de hoofdstedelijke musea ontheiligd en wordt de magie getoond aan minder-doorgewinterde museabezoekers. Met veel acts, evenementen en speciaal voor de n8 samengestelde tentoonstellingen, ontstaat altijd een bijzonder sfeertje in de stad. En het is misschien ook wel lekker dat het maar eens per jaar is, voor die special feeling!

Gaan met die n8
Dit is verder geen promopraatje, maar echt zoals ik de n8 altijd ervaar. Dit jaar kies ik vooral voor musea waar ik nog nooit binnen ben geweest, en sommige voor de acts… En je zult altijd zien dat zo’n n8 anders loopt, maar dat hoort eigenlijk ook een beetje!

festival aan de werf


Upload via Flickr: Mieke Miwian.

Je hebt nog 2 dagen, maar haast je naar Utrecht. Wat een te gekke dingen kun je daar zien en beleven, tijdens Festival a/d Werf.

U bevindt zich hier
Gisteren heb ik 2 voorstellingen gezien/gedaan, waarbij ik voor de 1e een sleutel kreeg van een hotelkamer, waarbij naar verloop van tijd een ontzettend gave visuele sensatie ontstond, waaraan een participatoire inhoud werd toegevoegd, ofzo… Heel erg mooi.

Gerucht
De tweede voorstelling ging uit van het leven als het toneel, en gebruikte de straat als podium (zie foto hierboven). Wij binnen keken naar buiten, en mensen buiten bekeken ons binnen… heel vervreemdend maar ook erg goed gedaan.

Ga dus nog als je kan, t/m morgen.

hallucinante waarheden

Mens en machine nemen het op tal van vlakken tegen elkaar op. En in het tijdperk waarin de vergrijzing letterlijk zichtbaar wordt en we bang gemaakt worden voor terrorisme, sneuvelen mens-oplossingen en wordt machinale digitalisering ingezet als het wonder-, red- en hulpmiddel.

Mediamaken is blijkbaar toch een vak
Terwijl deze week de dood van podcasting werd aangekondigd, mocht ik achter de schermen meelopen bij de “ouderwetse” radio: het Radio2-programma “Cappuccino“. De sfeer op locatie, de gasten en de luisteraars van dit programma (dat ik zelf nooit eerder beluisterd had), deden me maar weer eens beseffen dat technologische vernieuwing niet per se technologie vooruitgang betekent.

Anticipatie en participatie
Radiomaken heeft iets magisch dat alleen door het te ervaren, is te begrijpen. De combinatie van crew, techniek, muziek en de mogelijkheid om a la minute dingen om te gooien, creeeren een geheel eigen sfeer en dynamiek. Ongekend in veel bedrijfstakken, zeker ook het geval bij internet-producties.

Oude media vanuit een nieuw perspectief
Terwijl de nieuwe generatie mediaconsumenten opgroeien met fragmentatie, individualisme en sociale netwerken -om de boel toch weer bij elkaar te houden- blijkt good-old radio nog altijd zeer in trek bij een groot publiek. Vergrijzers weliswaar, die al jaren afstemmen op hun favoriete programma, hebben een gedeelde ervaring waar een netwerk als bijvoorbeeld Hyves, “u” tegen mag zeggen. Voor veel luisteraars is het programma een instituut, een integraal onderdeel van een hun dagelijks leven. Luisteraars bellen in, sturen e-mails en brieven en tonen daarmee hun betrokkenheid. Het programma is hun content en het sociale netwerk wordt gevormd door de presentatoren, de gasten en de andere luisteraars.

Een erfenis voor iedereen
En natuurlijk zijn de traditionele radio-luisteraars oud en grijs en kunnen ze niet wennen of begrijpen wat al die nieuwe dingen zijn waar hun (klein)kinderen mee aan komen zetten. Maar dat geeft niet. De babyboomers gaan uiteindelijk dood en nieuwe generaties hebben hun eigen mediagebruik. Iedere generatie weer opnieuw. Zolang we per generatie maar beseffen hoe en vooral waarom onze voorgangers het vroeger op hun manier deden. En zo blijft mediamaken een vak, of je het resultaat nou hoort op je iPod of via je mobieltje: kwaliteit herkent iedereen.

En zo leefde mens en machine nog lang en gelukkig!

post-Kerst-clichés

Het zijn vrouwen van in de 50, ze zitten in de bus en het gaat als volgt:

“Blij dat die Kerstdagen weer voorbij zijn!”
– “Ik ook, ik geef d’r eigenlijk niks om.”
“Weer veel te veel eten ingeslagen, hartstikke zonde, je kan de helft weggooien”
– “Vanmiddag doe ik die boom ook de deur uit.”
“Ik zal blij zijn als het weer gewoon januari is.”
– “En ik heb er ook helemaal geen zin meer in, die hele Kerst. Je bent er zo druk mee, en waarom? En ik wordt ook een dagje ouder hoor…”
“Zo oud ben je toch nog niet”
– “Ik ben al 50 geweest”
“Nah… je bent zo jong als je je voelt, toch?!”
– “Zo is het!”

Getverdegetver! Zeg dan gewoon lekker niks!

twee keer beschamend


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Allereerst omdat ik tot gisteren nog nooit op het Binnenhof in Den Haag was geweest. En kan ik hier iemand de schuld van geven: mezelf, mijn ouders of de excursie-bedenker van mijn middelbare school soms…?

Ten tweede: bezuinigingen bij de Publieke Omroep (PO). Natuurlijk moet de Publieke Omroep veranderen, maar daar is natuurlijk evengoed wel geld voor nodig. Naar mijn idee wordt er bij de PO op dit moment aan 4 poten gezaagd, waarbij 2 poten worden aangevallen en 2 poten worden uitgedaagd:
Aanval 1 – bezuinigingen
Aanval 2 – plannen van Medy v/d Laan
Uitdaging 1 – Nederland A, B en C
Uitdaging 2 – Veranderend medialandschap en media-gebruik van mensen.

En zoals door sommigen al terecht wordt opgemerkt, moet de PO zich vooral richten op Punt 4. En daaraan wil ik ook graag mijn steentje bijdragen.

schnabbelfakir


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Mijn woord voor het jaar 2005.
Niet degene op deze foto hoor, want je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat Cameron Diaz zich niet met deze praktijken inlaat.

Nee, het woord werd gebruikt in een verhaal dat ik las in de korteverhalen-bundel Sub Urban, samengesteld door Passionate. De schnabbelfakir betrof een man die geld verdiende aan nep-goocheltrucs… dus…

Onthouden die term, gaat ’t wellicht redden in de Dikke van Dale van 2007.