“De taxi staat klaar. Ga je mee?”

De afgelopen 2 weken stuitte ik op allerlei vernieuwende webtoepassingen, vooral vanuit de culturele sector.  Een videotrailer van een boek, (De Gelukvinder) een doorstuur-lekkermaakvideo (een ‘viral‘ in jargon) van een theatergroep (Angels in America – Toneelgroep Amsterdam) en een radio-presentatrice die zichzelf en haar programma introduceert op youtube.

Wat we nog meer kunnen verwachten weet ik niet, maar BBC Radio1-dj Mary Anne Hobbs zei het al: “you never know what’s around the next corner…“. En ik juich het alleen maar toe. Laat de cultuursector maar experimenteren.

Jazzy dubstep
Over Mary Anne gesproken; hoorde vorige week in haar program een jazzy-dubstep-plaat, alsof ome Miles persoonlijk heeft meegespeeld. Luister naar ‘Honky Paradise’ van Overcast Radio:

Je staat in de bibliotheek op zoek naar een boek met een leuk verhaal, omdat je je portie Reve wel ff gehad hebt. Dan kom je een boek van Herman Brusselmans tegen (“De Man Die Werk Vond”), de achternaam roept herkenning op en je besluit ‘em te lenen en te lezen…

Je vertelt een vriend dat je Brusselmans aan het lezen bent, en hij geeft je “Post Office” van Charles Bukowski, zodra je “De Man…” uit hebt.

Op de dag dat je dat boek uithebt, ga je ‘s avonds naar “The Weatherman”, waarin Nicholas Cage de hoofdrol speelt.

En dan, dan zie je een lijn: de 3 hoofdpersonages uit de boeken en de film zijn allemaal losers. Ze hebben wel werk, maar voeren eigenlijk geen klap uit, ze doen liever niet mee met het systeem en ze worden door de meeste andere mensen uitgekotst. En toch zijn deze personen vele malen interessanter dan *gewone* mensen. Vaak zelfs nog interessanter dan mensen die het gemaakt hebben, mensen die wij of die zichzelf belangrijk vinden. Sterker nog: deze losers zijn erg inventief en creatief en zoeken allerlei manieren om boven of onder geijkte paden en wetten uit te komen. En hoewel ze als losers gezien worden, ze weten hun eigen boontjes te doppen, zonder in de criminaliteit te belanden.

Toen ik eens in New York City was, zag ik in een etalage een boek liggen met de titel “Beautiful Losers”. Tot op de dag van vandaag komt mij die titel vaak voor de geest. Het lijkt een paradox, maar als je er langer over nadenkt is verliezen iets heel moois. Verliezen is niet simpel en het is meer iets voor op de lange termijn. Er zijn meer verliezers dan winnaars in de wereld. Winnaars hebben een verhaal, maar dat verhaal duurt totaan hun winst. Verliezers hebben hetzelfde verhaal als de winnaars, voorafgaand aan de wedstrijd, maar hun verhaal wordt pas echt interessant als anderen hebben gewonnen.

Hou dus van verliezers. Moeilijk kan het niet zijn, iedereen kent er wel een paar.

Jane Jacobs

Vandaag vernam ik dat Jane Jacobs is overleden. Een paar maanden terug ben ik begonnen met een boek van haar, dat zeer invloedrijk is geweest op het gebied van stedelijke ontwikkeling en stadsplanning, en dat ook hedendaagse wetenschappers en schrijvers als Richard Florida en Malcolm Gladwell inspireert. “The life and death of Great American Cities” is geschreven in 1961, maar is op het moment actueler dan ooit. Op de Wikipedia-pagina staat:

Jacobs hield een met typerend common sense doorspekt pleidooi voor kleinschalige buurten met een druk straatbeeld waar wonen, werken en winkelen zoveel mogelijk gemengd werden. De menselijke schaal diende volgens Jacobs de maat te zijn in stedelijke ontwikkeling.

Wie haar werk had gelezen, kon de mislukking van bijv. de Bijlmermeer al voorzien. Ook een saillant detail is dat ze de plannen voor een financieel centrum in Lower Manhattan keihard veroordeelde als negatieve ontwikkeling voor de stad. Niet veel later zou het WTC toch gebouwd worden. De geschiedenis kennen we…

Jacobs was geen wetenschapper, en ook bezat ze geen groot schrijftalent. Daarnaast is haar boek niet altijd even makkelijk, door het nu gedateerde taalgebruik uit de jaren ’60. Desondanks zijn haar theorieen en observaties zeker de moeite waard. En voor de plaatjes bij de tekst, zo schrijft ze zelf, moet je zelf maar goed opletten als je in een grote stad bent.

En zo lieten ze hem weer achter, in de overweldigende architectuur van zijn zondagse eenzaamheid.

Uit: “De gevarendriehoek” van A.F.Th. van der Heijden.

Waar de een het heel mooi zegt, is een ander weer heel oprecht:

Ik heb er zelf twee, een van 23 en een van 25 jaar, maar het maakt niet uit of je 120 wordt en zij 80: je blijft altijd voor ze zorgen…

Op een gang, in een gebouw, ergens in Hilversum

of geluisterd, bijgewoond, bekeken, gedaan…”

Verontwaardigd kunnen deze vragen soms aan je gesteld worden als een gesprek gaat over films, albums, tv-series, artiesten en/of concerten, en je geeft te kennen dat je iets niet hebt gezien. Kortom: volgens velen moet je iets van hun media-suggesties *geconsumeerd* hebben, om zorgeloos te kunnen sterven. Gisteravond had ik het erover met een aantal mensen, waarvan er eentje opmerkte dat het aanraden van iets dergelijks jou ook iets leert over de aanrader. Een mooie gedachte toch?!

Sugges’me
Nu bedacht ik me, ook als goed voornemen voor 2006, om vanaf deze plek te gaan bijhouden wat mensen me aanraden. Ik wil mezelf min of meer dwingen om alle aanbevelingen serieus te nemen. In principe verplicht ik me dus om al mijn toekomstige media-consumpties te baseren op wat anderen me verteld hebben. In eerste instantie wil ik me vooral richten op films en boeken. Dat houdt in dat ik geen film meer kijk of boek meer lees, tenzij het me is aangeraden door een bekende. Een speciale pagina, sugges’me, op deze weblog zal ik wijden aan alle suggesties die me worden aangedragen.

Hoe dit onzalige plan zal verlopen is mij onduidelijk, maar ik ga iig alles opschrijven wat mensen me aanraden. Ik weet wel dat er allerlei websites zijn die je hierbij helpen, of gebruik maken van het suggestie-principe, maar ik wil dit gewoon zelf eens uitproberen.

Dus als je een suggestie hebt voor een boek of film… kom maar op?

Upload via Flickr: CampoDiPace.

Mijn woord voor het jaar 2005.
Niet degene op deze foto hoor, want je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat Cameron Diaz zich niet met deze praktijken inlaat.

Nee, het woord werd gebruikt in een verhaal dat ik las in de korteverhalen-bundel Sub Urban, samengesteld door Passionate. De schnabbelfakir betrof een man die geld verdiende aan nep-goocheltrucs… dus…

Onthouden die term, gaat ‘t wellicht redden in de Dikke van Dale van 2007.

Japan, land van de rijzende zon, maar ook land van phone-publishing. Vele Japanners lezen in de metro, op het werk, maar ook gewoon thuis complete romans en verhalen op hun mobiele telefoon. Voordelen zijn dat je ieder onbenut moment kunt gebruiken om te lezen en dat je pornografisch of ander controversieel materiaal ongezien tot je kunt nemen. Lees ook het artikel op wired.com: Cell Phones Put to Novel Use