Afgelopen weekend zag ik mijn nichtje van 2,5 jaar oud met de iPhone van haar moeder spelen. Ze zocht een fotootje op van haar tweelingbroertje, om deze vervolgens te tonen aan ons gezelschap. Daar is mijn moeder, haar oma, maar ook een aantal oudere familieleden, nogal van onder de indruk. Dat zo’n kleintje, die nog geen volledige zinnen kan uitspreken, laat staan lezen, hiertoe in staat is! In dit verhaal leg ik uit, waarom mijn nichtje om 3 redenen de toekomst heeft. Continue reading →
paradigma van een 2-year-old
25 okt 2011 at 23:30
Laurens
baby billverplank computing evolutie graphical gui id interactie interface iphone kinderen leren paradigma piaget smartphone star user ux verplank xerox
de mario blog
Bron: http://newspaperdesign.ning.com/
Het zal niemand ontgaan zijn, maar ik heb een hernieuwde interesse in journalistiek -mede dankzij studenten van de SVJ.
De praktische visie
En zo viel mijn oog afgelopen zaterdag extra op de Media-bijlage van NRC Handelsblad. Met daarin een erg interessant -en veel te kort- interview met een dagblad-ontwerper. Had ik eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, dat iemand die specifieke functie kan hebben. En het was niet een ontwerper, maar de, naar zo bleek: Mario Garcia. De beste man is 64 jaar, per definitie geen digital native, maar hij heeft een haarscherpe, realistische kijk op de toekomst van media en nieuws, en eentje die past binnen mijn eigen straatje. Wel zo makkelijk. En niks einde van papier.
De man heeft al zo’n 578 kranten een nieuw uiterlijk gegeven, en is duidelijk over de toekomst van dagbladen: print, online, mobiel en tablet. Het is en en en en. Helemaal mee eens.
De harde cijfers
En in ditzelfde weekend kwam ik een newspaper-statistiekje tegen in The Economist:
Via The Economist
Check ook de bijbehorende facts eens:
- Tussen 2006 en 2010 23% minder advertentie-inkomsten
- Meer krantenlezers dan internetlezers
- Er zijn wereldwijd 200 nieuwe titels bijgekomen
- Titels zijn duurder geworden
Bron: http://www.economist.com/node/21532315.
Als je dit zo leest en ziet, en bedenkt wat Mario zegt en The Economist toont, waar liggen dan de kansen?
“wij zijn de voorkant”
09 okt 2011 at 10:36
Laurens
crossmedia future hogeschool hu journalist journalistiek media nieuws nieuwsmedia schoolvoorjournalistiek svj toekomst utrecht
Vorige week vroeg ik 3e/4e-jaars studenten van de School voor Journalistiek waarom ze bezig zijn met de toekomst van nieuwsmedia. Uit hun eerdere opmerkingen, en door mij gedeelde cijfers uit het blad Mediafacts, blijkt die hele dode-bomen-discussie statistisch vooralsnog irrelevant. Een student verwoorde mijn vraag alsvolgt in deze tweet.
Geen vragen? Geen les!
Dus… waarom dan toch interesse tonen? Nadat er meerdere relevante argumenten door de studenten waren opgeworpen, kon Future Newsmedia – les 2 (zie ook onderaan) beginnen.
Wat doen journalisten anno 2011?
Afgelopen woensdag vroeg ik dezelfde groep studenten wat journalistiek-studenten anno 2011 onderscheidt van oudere journalisten, communicatie-studenten en/of amateurs. Een greep uit de antwoorden, vrijelijk geinterpreteerd en gequote:
“Als journalist ben je nieuws- en leergierig”. “Wij lezen nog kranten”. “Wij zijn de voorkant”.
Er bleken in deze groep 2 kampen te bestaan, waarbij het ene kamp nieuwsgierig naar de mogelijkheden kijkt die technologie (zowel soft- als hardware) met zich meebrengen, en deze ook willen benutten. Het andere kamp verwacht dat het journalistieke werk niet zoveel verandert, maar dat er over 10 of 50 jaar wel wezenlijke verschillen zijn t.o.v. de professie van vandaag. Desalniettemin zijn beide kampen nieuwsgierig.En dat uitgangspunt lijkt me het belangrijkst.
Na enig overdenken, denk ik niet dat journalisten de ‘voorkant’ vertegenwoordigen van het (nieuws)-journalistieke landschap, maar misschien wel meer de ‘binnenkant’: de inhoud / de content zelf. En dat is natuurlijk niets nieuws, maar wel een fijn besef.
Vraagje:
Beste journalisten: zijn jullie inderdaad de binnenkant? Overtuig maar…
Hieronder les 2 en les 3.
theater in tijden van technologie
“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”
Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.
‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:
Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.
Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.
Hier de hele presentatie (via slideshare)
mens en technologie – het conflict
Als ik vanavond iets heb meegekregen, dan is het wel de waarschuwende bevestiging dat het hoog tijd wordt dat we het discours, het vocabulaire en de technologisch gedetermineerde kijk van ‘Silicon Valley’ als te onvolwassen, te eng, te eenzijdig, te vereenvoudigd en te utopisch moeten beschouwen. En niet alleen dat, maar ook dat de complexiteit van ons leven wordt onderschat en de waarde van hedendaagse media, informatie en communicatie wordt overschat. En dat met dit besef allerlei gevaren en gevolgen vandien duidelijker worden. Continue reading →
Café de Cine*baars – een communicatie-verhaal in 3 lagen
25 sep 2011 at 15:13
Laurens
cafe cinebaars cinema Diskomatique dj eten film kortefilm live livemusic picknick
Mathieu Hagelaars was thuis bezig met het renderen van zijn vj-beelden, en ik legde de laatste hand aan mijn bumpers. We waren bezig voor onze picknick-film-livemusic&dj-avond ‘Café de Cine*baars‘ in De Baarsjes, in een tot uitgaansvenue omgebouwd jongerenkantoor in de Witte de Withstraat, Amsterdam.
1. Skype als radiozender - voor de last minute voorbereidingen
“Dat renderen duurt nog lang, ik blijf thuis”. zei Mathieu tegen me. We hadden eigenlijk bij mij thuis afgesproken, maar dat kwam niet goed uit nu. Dus Skype aangezet, en eigenlijk niet om even te bellen, maar meer als een soort continu live communicatie kanaal. Het kon minutenlang stil zijn. Of we hoorden elkaar wat mompelen, naar de keuken gaan of toiletteren. Totdat Mathieu vroeg of ik Lana del Rey al kende, of of de nieuwe Modeselektor al had gehoord. En zo startte hij een one-man radio show, exclusief uitgezonden naar mij, met realtime, fulltime interactie tussen zender en ontvanger. En alhoewel ik m’n focus bij m’n animatie had, genoot ik van de show, waarbij we af en toe wat meligs naar elkaar riepen.
2. Whatsapp als walkietalkie – voor de live-regie
Zowel ruim vantevoren, als tijdens het event, gebruikten alle 5 de teamleden een groeps-chat om elkaar op de hoogte te stellen en te houden van zaken, vragen en problemen. Handig als je allemaal op verschillende locaties bent, maar zeker ook tijdens bijv. de live-muziek of films tijdens de avond, dankzij de geluidsvrije, synchrone en mobiele eigenschappen van Whatsapp.
3. On-/offline campagne - voor de werving
Met ouderwetse posters en flyers (letterlijk qua design), adverteerden we diy-style hyperlokaal voor Café de Cine*baars. In o.a. cafés, bij de kapper, de bakker en verschillende restaurants plaatsten we zelf onze uitingen. Maar ook via de eigen website www.booomingbaarsjes.nl, twitter en Facebook maakten we onze avond bekend.
Met een GoogleDocs inschrijfformulier en FB-data probeerden we een overzicht en indicatie te krijgen van het soort en aantal te verwachten gasten. Vanuit eerdere Cine*baars-avonden hadden we ondertussen een aardige mailinglist opgebouwd, en uiteraard ook al deze mensen uitgenodigd.
Communicatie-resultaat
Op de avond zelf was het gezellig druk, sloot de opkomst heel goed aan op onze verwachtingen, en kwamen we mooi uit qua ingeschatte voorzieningen. Niet alleen de enthousiaste reacties van bezoekers, maar ook de ‘likes‘, retweets, nieuwsbrief-aanmelders en piek in site-bezoek geven mooie feedback.
Nu het event voorbij is, volgt de follow-up. Via het web, Facebook, twitter en in meatspace: een nieuw event. We’ll keep you posted…
“We take the side of the people”
17 sep 2011 at 12:54
Laurens
aljazeera arab arab spring communication eday egypte emerce facebook itani jazeera journalistiek nieuws ousama rotterdam scribblelive spring stream techcrunch tumblr tunesie twitter vannelle vannellefabriek
Afgelopen donderdag (15 sept. 2011) was ik aanwezig op de Emerce Eday in de Van Nellefabriek in Rotterdam. De meeste sprekers hadden het over vertrouwen, angst en mensen. Op zijn minst opmerkelijk voor een online business & marketing – conferentie…
“People trust people”
Een spreker die voor mij het beste verhaal had, was Ousama Itani , senior analyst in Al Jazeera’s New Media Department. In 15 minuten liet hij ons zien hoe Al Jazeera de ‘Arab Spring’ coverde. “We take the side of the people” – aldus Itani.
Daarbij horen 3 vragen:
1. How do people / your audience consume news?
2. On what platform ?
3. Where are they - at home, office, on the streets,etc.?
“Facilitator of communication”
Tijdens de verschillende protesten in landen als Egypte en Tunesie, gedroeg Al Jazeera zich als ‘facilitator of communication”. Er ontstond een ‘new(s) ecosystem’: we hielden Twitter in de gaten (bijv hashtags #sidibouzid , #tunesia en #jan25 ), luisterden naar ons publiek en zetten een scala aan (nieuwe) media kanalen en technologieen in: scribblelive (live-event coverage, evt. anoniem), live-stream van Al Jazeera online, tumblr sites op aanvraag van het publiek.
‘Brand the revolution’
Sponsored Facebook-advertenties en Promoted tweets werden ingezet om Al Jazeera-tweets bovenaan Twitter-searches te krijgen. Daarnaast was het op Twitter belangrijk om de revolutie ook te ‘branden’: #jan25 was kort, helder en krachtig – “helps great for participation”, aldus Itani, “and drives the conversation”.
(information - noise) + context = accurate reporting
Dit is volgens Itani de formule om tijdens bijv. revoluties een waardevolle (nieuws)bron voor ‘the people’ te zijn.
remarkable side-effect
Op een gegeven moment werd facebook afgesloten in de revolutie-landen, en ook Al Jazeera werd geblokkeerd op tv. Gevolg: meer mensen de straat op.
Bron: http://www.boyreporter.ca
Volg de juiste kanalen
Het luisteren naar de straat, het volgen van people’s tweets, Al Jazeera’s eigen micro-reporting op Twitter en live-blogging voor de langere verhalen, leidde uiteindelijk tot meer kijkers voor het Al Jazeera-tv-kanaal.
Itani sloot af met een American-style tagline: “reporting a revolution needs a reporting revolution”. En niet Twitter is key, maar de mensen. Een fout die Techcrunch volgens hem wel maakte: “The Tunesian Revolution wasn’t televised, but you could follow it on Twitter” Itani’s repliek: the revolution was televised, you were just watching the wrong channel!”
future newsmedia
16 sep 2011 at 15:01
Laurens
crossmedia future gereedschap hu journalistiek news nieuws school schoolvoorjournalistiek toekomst utrecht
“We hebben je al gegoogle’d hoor”
Sinds deze week heb ik het voorrecht om met ‘nieuwe’ journalistiek te experimenteren. Samen met een groep jonge, aanstormende journalistiek-studenten van de Hogeschool Utrecht, gaan we 5 a 6 weken lang kijken wat nieuwere media kunnen betekenen voor het uitoefenen van hun professie. Toen ik had bedacht dat ik mezelf niet ging voorstellen, maar dat de studenten dit waarschijnlijk ter plekke konden opzoeken, kreeg ik bovenstaande reactie al direct. Kijk, dat zijn journalisten!
Als je wil leren zwemmen moet je ook nat worden
In overleg met studenten, Peter Paul Schmaal en Hubert Roza van de Journalistiek-opleiding van de HU, gaan we het volgende behandelen:
1. Wekelijks voorbeelden / cases behandelen en het (nieuws-)journalistieke landschap anno 2011 doornemen en in kaart brengen
2. experimenteren door zelf journalistiek te bedrijven binnen de beperkingen en wetten van een specifiek sociaal netwerk – denk aan Flickr, Google+, Facebook, Twitter, Linkedin en Foursquare
3. discussieren over:
- de kernwaarden van een journalist,
- de gereedschappen die hij/zij nu kan benutten, wanneer en waarom,
- de invloed van elke student op, en de plicht die hij/zij heeft binnen, het vak in de toekomst
Tijdens de kick-off afgelopen woensdag behandelden we het volgende:
Excuses voor de missing fonts, en daardoor vreemde typografie!
Tussenopdrachten
De komende tijd gaan we de docu “Page One – Inside the New York Times” bekijken, die precies de grote thema’s en crises van journalistiek, nieuws, media & technologie anno nu aan het licht brengt, vanuit het perspectief van (medewerkers van) The Gray Lady. Daarnaast heb ik een 6-tal boeken aangedragen:
- ‘Free’ – Chris Anderson,
- ‘Cognitive Surplus’ – Clay Shirky,
- ‘Het museum als plek voor ideeen’ – Rutger Wolffson,
- ‘We, the media’ – Dan Gillmor,
- ‘Boeiuh’ – Rob Wijnberg en
- ‘Sex, blogs & rock’n'roll’ – Ernst-Jan Pfauth.
Ben benieuwd wat de studenten hieruit halen aan extra info en inspiratie voor hun opdracht en over hun denken over het vak van journalist.
Eind-opdracht:
Elke student krijgt, in groepjes van 3, een eigen sociaal netwerk toegewezen, en gaat binnen dit netwerk op zoek naar items/onderwerpen, die specifiek daar naar voren komen. Voorwaarde: geen items over het sociaal netwerk an sich. De uiteindelijke publicatie moet crossmediaal zijn (waarbij minimaal 2 kanalen benut moeten worden, medium-specifiek).
Ben dan ook heel benieuwd naar jouw ideeen, opmerkingen en bijv. vragen die je voor ons hebt. Laat het hieronder weten, of via Twitter, Facebook, FourSquare, Google+, e-mail of wat dan ook.
divide of the devices
Nu tablets en smartphones terrein winnen t.o.v. laptops en desktops, durf ik te voorspellen dat over een kleine 10 jaar de kennis en kunde van professionals niet meer ter discussie zal staan a la 2007. Toen de amateur de professional zou vervangen. En Andrew Keen met z’n flutboek nog voor wat golven zorgde.
De nieuwe tech-bubble helpt mee – sure, alles is sneller, goedkoper en de cloud brengt de voorwaarden. En overal zijn single issue apps voor (denk aan instagram, soundcloud, checkthis).
De professional/producer heeft professionele apparaten en devices, en de consument/amateur heeft de consumptie-devices, als tablets en smartphones?
Dus…
Kan de pro wel zonder desktop en/of laptop, zonder muis, toetsenbord en/of joystick?
Discussieer eens mee op http://checkthis.com/41i Ben benieuw naar je reactie
bepaalde paden op en af
27 mei 2011 at 16:59
Laurens
dangermouse ghostpoet luppi man maryannehobbs meuk muziek radio rome siriusmo
Dit is een verhaal over een man – een jongen zo u wilt- die zichzelf niet langer herkent in de muziek die hij voorheen waardeerde. Een man die nog wel wil, maar niet meer weet waarom. Maar er is hoop, want deze man komt achter de redenen, en zal -uiteindelijk- ook als hernieuwd uit zijn struggle komen. Zijn struggle was een weg. Maar de weg werd zijn doel, en de muziek zijn gids. Reis je met hem mee? Mooi, want je zult hem af en toe moeten helpen. Succes!
Muzikale duisternis
Het wekelijks overhoord worden over nieuwe muziek staakte. Muziek die werd geraapt van dansvloeren, muziek die werd weggepeuterd uit weblogs; het leek allemaal te bevriezen. Het was alsof het alleen de tot dan toe bekende tracks nog zijn gehoor bereikten. Ja, misschien heel af en toe kon via een handjevol Britse DJ’s nog wat nieuws binnensijpelen. Maar nu Mary Anne Hobbs gestopt was met haar wekelijkse show, leken de muzikale elektronische bass-gedreven experimentele producers op te drogen. Maar zou het echt?
De helpende geest
En dan is er een moment dat er toch weer zoveel muziek op zijn pad komt, dat hij er niet langer over kan zwijgen. Via Spotify kan hij je het gehele album van Ghostpoet aanraden.
(Kan iemand trouwens vertellen waarom de albumcover-art veel weg heeft van die van James Blake?)
En om ons verder te begeleiden, hier een track van Ghostpoet – Cash & Carry Me Home (feat. Kano)
Andere stromingen
Op afgelopen 5daysoff (zoekende naar bevestiging of juist vernieuwing?) was onze man nog het meest onder de indruk van Siriusmo, en konden de aloude UK-dubstephelden van het 1e uur hem -helaas- weinig bekoren. Skream was voor hem een dieptepunt, en bracht daarmee een klein besef dat hij zijn muzikale houvast kwijt was…
Kan iemand vertellen in welk hokje deze man dan eens moet gaan zitten?
“Ja joh – ‘noise rock’ eens proberen?”
En omdat op dat moment de dubstep hem steeds minder lijkt te interesseren -althans die stroming die een soort 21e eeuwse happy hardcore lijkt te zijn- moet hij door. En dan krijgt hij dit aangeraden:
Check ook de bijbehorende interactieve videoclip (met Google Chrome) op ro.me
En dat deze sounds hem nog enigszins liggen begrijpt hij nog wel, maar dat zelfs het volgende nummer interessant wordt bevonden, verbaast op zijn minst:
Kan iemand vertellen waarom hij een gitarist die uit een noise rock band komt nu opeens waardeert?
Nieuw licht, nieuwe muziek
Is het dan net als met letterlijke smaak? Dat onze man gewoon zijn muziekvoorkeuren weer verder transformeert? Waarschijnlijk, maar ook het bericht dat Mary Anne Hobbs weer gaat uitzenden, bij XFM, geeft hoop. En een invalbeurt op Radio1, met huiswerk, geven hem een impuls. Niet alleen om het oude weer op te pakken; ook om iets nieuws toe te voegen.
Wacht eens even…. komt het misschien omdat…. zou het niet kunnen dat…. ja? Echt? Is het zijn leeftijd…?