Nieuws in tijden van the Internet of Things

Deze blogpost verscheen eerder op www.journalismlab.nl

Het is 2015, je reist bijvoorbeeld met het openbaar vervoer naar je werk of studie. Tijdens je reis, die al begint bij het opstaan, vragen tientallen berichten om je aandacht. Via verschillende schermen komen ze tot je: als je je ogen nog maar net open hebt, check je je smartphone, (soms) radio, televisie en -steeds minder vaak- een ouderwetse papieren krant. Vervolgens krijg je reclame- of overheidsboodschappen tot je in de openbare ruimte. Via een abri bij de halte of op het perron of op een scherm in de bus, trein of tram. Tussendoor kijk je nog een aantal keer naar je eigen smartphone, en gebruik je 3 a 4 apps hooguit om berichten te checken. Een enkeling kijkt tijdens deze reis op haar slimme horloge, al is dat anno 2015 nog verre van gebruikelijk…

“Als ik letterlijk via mijn pols kan voelen dat jij gestresst bent, dan stuur ik mijn relaxte hartslag gewoon aan je terug. Ik denk wel dat dat helpt.”

Het is 2021, je reist met het openbaar vervoer naar je werk of studie. Tijdens je reis, die al begint bij het opstaan, vragen tientallen berichten om je aandacht. Maar dit keer niet alleen via schermen. Nee, de berichten bereiken je ook via aanraking, je kunt ze proeven, je voelt ze, je ruikt ze en hoort ze. En je krijgt die berichten niet alleen via meerdere zintuigen binnen, nee, je verstuurt ze zelf ook op al die nieuwe manieren, met alles en iedereen.

tcams15_headerlogo

Hier op ThingsCon2015 in het Volkshotel in Amsterdam (ja, het oude Volkskrantgebouw) is dit laatste scenario verre van toekomstmuziek. Lezingen, workshops en pitches gaan over de wereld van fysieke objecten (things) die door middel van sensoren en een internetverbinding met elkaar, met mensen en met organisaties in verbinding staan.

Eerst vragenstellen, dan innoveren
Waar je in eerste instantie zou verwachten dat op een evenement als deze, vol programmeurs, designers en techneuten, vooral crazy ideas en ongekende mogelijkheden worden besproken in ongebreideld enthousiasme, valt hier vooral ook op dat niet rücksichtslos in louter technische mogelijkheden wordt gedacht en gesproken.

De talks gaan dan ook over:

  1. Begrip voor nieuwe systemen bij gebruikers
    Wat zullen gebruikers de eerste paar jaar wel en niet begrijpen van deze nieuwe systemen, waarbij interacties tussen hardware, software en services nieuwe uitdagingen met zich meebrengen, voor zowel bedenkende partijen als gebruikers? Een veelgebruikt (en beschouwd als ‘goed’) voorbeeld tijdens deze dag, is de Nest-thermostaat, die op internet aangesloten is, en je met een app kunt bedienen.
  2. Vertrouwen is essentieel
    De realisatie en het succes van echt waardevolle toepassingen en het gebruik ervan, zal vooral op vertrouwen gebaseerd zijn. Hoe ontwerp je voor vertrouwen? De leverancier van de nieuwe, connected devices en services zal op meerdere terreinen moeten laten zien dat jouw fysieke spullen blijven werken, veilig zijn en dat jouw dierbaren niet in gevaar kunnen komen door jouw acties.
    Denk hier maar eens aan: als je je stoel, je plant, auto en winterjas op internet aansluit, wie kunnen daar dan nog meer bij en/of invloed op uitoefenen? Wat gebeurt er als jouw persoonlijke leefomgeving en voorwerpen ‘op internet gaan’. Wat doen ze onderling? En waarom zou je dat dan willen? Welk gemakt dient het uberhaupt? De VTech-hack wordt een paar keer aangehaald.
  3. Gedragscode voor ontwikkelaars
    Bedenkers/bouwers/ontwerpers moeten bij al hun ideeen starten met een code of ethics. Mooi samengevat in het IoT Design Manifesto.De kritische en reflectieve vragen komen vooral ook in de presentatie van Paul Hekkert naar voren. Hij is hoogleraar vormtheorie aan de faculteit Industrieel Ontwerpen Technische Universiteit Delft. Immovator tekende zijn woorden op in hun verslag:

    “Waar willen we dat het naar toe gaat? [Paul Hekkert] haalde de Self Determination Theory aan en benadrukte dat het, naast het experimenten, ook belangrijk is om soms op een ander niveau te reflecteren op de ontwikkelingen. Wat voor impact heeft de techniek op onze competence, autonomy en relatedness? Het is zeer nuttig om te spelen met de nieuwe techniek en nieuwe kansen te ontdekken, maar vergeet niet om ook af en toe stil te staan bij de reden waarom we dingen doen.”

 

Heerlijke nieuwe connected wereld?
Desalniettemin is het inderdaad ook heerlijk om door te denken over wat al deze nieuwe mogelijkheden voor de journalistiek en andere domeinen kunnen betekenen. Zo liet ik mijn lichaam 3D-scannen zodat mijn kledingadvies relevanter wordt en what-to-wearkeuzestress straks verdwijnt.

De schoppende baby – voelen in en buiten de buik, op afstand
Bij de workshop Connected bodies bedachten we de Babybonder, waarbij een zwanger koppel door middel van speciale connected en haptic t-shirts de fysieke zwangerschapservaring deelt met elkaar.

En de journalistiek?
Beeld je het volgende eens in: tijdens het ontbijt en het douchen wordt je bijgepraat door je audio-volgsysteem. De inhoud en vorm ervan zijn aangepast op jouw gedrag, stemming en fysieke locatie, zowel binnenshuis als buiten. Het belangrijkste nieuws komt van je vrienden, sociale netwerk van peers en dat wat vroeger voor journalistiek doorging. Maar niet meer via die op de massa gerichte print-editie of speciale app, maar voorgedragen door je favoriete stem. Voor jou samengevat, op jou afgestemd, en misschien wel geprint op je kleding. Bij een protestverslag voelt je de hartslag van de reporter en actievoerders. Je kleding spant zich aan. De temperatuur in je jas daalt.

Dit is wat je vandaag moet weten … en dragen!
En terwijl jouw nieuws zich in alle dimensies personaliseerde en jij onder de douche stond, is je spijkerbroek in gesprek gegaan met de rest van je garderobe op basis van het weer, je gemoedstoestand en het soort afspraken dat je vandaag hebt. Je gaat weg en vergeet de thermostaat lager te zetten, maar eigenlijk was dat ook niet nodig. Hij detecteerde al dat je weg was, en trouwens: hij weet doorgaans hoe laat je deur uitgaat op vrijdag.

In de bus starten je sokken een gesprek met de laarzen van je mede-passagiers, en wisselen uit welk nieuws hun drager (jij) al hebben geconsumeerd. Zo krijg je tips om eventueel een gesprek te starten op basis van wat jullie allebei al weten -of juist nog niet- van die belangrijke gebeurtenis in Canada. Je krijgt feedback over wie er fit is in je omgeving op het moment en hoe dat is gelukt. Je broekriem trilt als je langs een goedkope gym komt en bewaart een aanbieding in de cloud. Je tas bewaart een tip over waar die ene gezonde persoon zijn recepten vandaan haalt. Als je later die dag in de supermarkt komt, licht je tas op als je de benodigde ingredienten nadert.

Op basis van nieuwe informatie over wegopbrekingen op je route straks, geven je schoenen aanwijzingen voor een ander pad met de fiets vanaf het station.

Finally, wat de journalistiek zich dient te beseffen…
En ergens in de nabije toekomst, in deze al dan niet realistische scenario’s, zullen ook nieuwsorganisaties opnieuw moeten strijden voor een plekje in het ritme van de lezer/voeler/ruiker/proever/luisteraar. Net als in 2015. Maar dan met nog meer platformen, nog meer apparaten, nog meer objecten en nog meer onverwachtse concurrenten. Met nieuwe kansen en nieuwe bedreigingen. En vooral opnieuw uit te vinden en aan te passen routines. En met een onveranderde taak en dezelfde missie als altijd.

Polder Project X en de onzinnige schuldvragen

Zal ik je vertellen wie ‘het’ niet heeft gedaan in ‘Haren’?
In ieder geval niet ‘de media’, niet de technologie, niet de jongeren (of specifieke groepen) en zeker niet het organiserende meisje Merthe.

Wie het wel hebben gedaan? Die vraag is niet makkelijk te beantwoorden, en vergt een dieper besef van de werking van groepen en hun dynamiek, beïnvloeding, ondersteuning (bijv. d.m.v. technologie), gevoel van kracht/macht en legitimiteitsbesef om te handelen.

Maar first things first: hoe ziet het verloop na een onacceptabel verlopen evenement er gewoonlijk uit? Ik neem je even aan de hand, met een verhaal dat ik geconstrueerd heb via Storify

Waarom? Omdat ik me nog altijd weer verbaas over de ophef die ontstaat na een ‘event’ zoals in Haren. En hoe je de dans van het aanwijzen van de schuldigen al kan uittekenen, met alle spelers, reacties en soorten inhoud. En dat we allemaal wel weten hoe dit scenario verloopt, en er onderzoek op volgt, en er ondertussen door de gekozen maatregelen weinig verandert.
EN: dat er ook altijd iemand is die die verbazing meldt – en dat dat mij dus allemaal niet verbaasd 😉

Dit verhaal gaat over hoe de schuldvraag-vraag niks doet met het begrijpen van 21e eeuwse ‘rellen’ als in Haren op 21 sept. 2012, en welk kader we dan wel nodig hebben…

We zullen het nog zien, met die bril van Google

Durf helaas nog niet zo enthousiast als Ernst-Jan Pfauth te zijn, maar Project Glass – de Augmented Reality Bril van Google– is zeker een interessante ontwikkeling. Bijvoorbeeld omdat Google zich nu ook op het terrein van concept-video’s begeeft, waar bijv. Nokia en Microsoft al jaren hun toekomstideeen mee visualiseren.

Concurrentie voor Facebook en Apple
Zo heeft TechCrunch enige reserve en een tip voor Apple en Facebook om samen te werken aan een concurrent:

“There’s a dozen ways the product could flop, most obviously if the glasses are awkward and unstylish, but also if they’re too heavy, expensive, fragile, or the world is just not quite ready. Let’s forget those for a second. Say Google figures it out and the retail version of Project Glass (which may end up being called Google Eye) becomes wildly popular. How will this disrupt Apple and Facebook, and what should they do to defend themselves?”

Lees hier het hele artikel http://techcrunch.com/2012/04/…

Technisch (nog lang) niet mogelijk
Daarnaast is -tot mijn verrassing- Wired Magazine erg skeptisch, als het gaat om a) living up expectations, b) de huidige stand van dergelijke technologie, maar vnl. ook c) een hele praktische issue:

“In other words, a display bearing overlaid graphics that performs well indoors would be washed out when the user encounters the brightness of the outside world. Because of such huge differences in ambient lighting, MacIntyre says creating a display that can handle multiple environments will be difficult. “You wouldn’t be able to accomplish it by just changing the brightness,” he says.”

Meer: http://www.wired.com/gadgetlab…

De video is juist een conversation piece!
En nu ik toch bezig was/ben, heb ik er ook een artikel van de New York Times bij gehaald. Zij vermelden dat de Googlers het volgende met de mock-up video willen bereiken:

“We’re sharing this information now because we want to start a conversation and learn from your valuable input,” the three employees wrote. “Please follow along as we share some of our ideas and stories. We’d love to hear yours, too. What would you like to see from Project Glass?”

Meer: http://bits.blogs.nytimes.com/…

Technologie om mensen te bevrijden van technologie
En als het al een status-symbool wordt, en uiteindelijk gemeengoed wordt in ons straatbeeld, dan vind ik de twee-na-laatste alinea uit het NYT-artikel het meest interessant voor een discussie. De reporter schrijft:

“People I have spoken with who have have seen Project Glass said there is a misconception that the glasses will interfere with people’s daily life too much, constantly streaming information to them and distracting from the real world. But these people said the glasses actually free people up from technology.”

En dat laatste, dat zullen we nog weleens zien (no pun intended!)…

PS: Deze blogpost is origineel als reactie geplaatst op een artikel van Ernst-Jan Pfauth
Dankzij deze tweet toch ook maar zelf als bericht geplaatst:

Radio Cine*baars – the making of

Twee weken geleden postte ik op Twitter het volgende:

How a shoesalesman, an architect and a teacher set off to make hyperlocal radio”. Binnenkort op nonormalnews.org …

En nu is het dan zover: samen met Marius de architect (eigenlijk bouwconcept-ontwikkelaar), Mathieu de schoenenman en ik, hebben we een eerste Soundcloud-aflevering gefabriceerd voor ons eigen radio-programma-idee: Radio Cine*baars – de soundtrack van je buurt. Hier vast een korte proeve:

Lees verder

paradigma van een 2-year-old

Afgelopen weekend zag ik mijn nichtje van 2,5 jaar oud met de iPhone van haar moeder spelen. Ze zocht een fotootje op van haar tweelingbroertje, om deze vervolgens te tonen aan ons gezelschap. Daar is mijn moeder, haar oma, maar ook een aantal oudere familieleden, nogal van onder de indruk. Dat zo’n kleintje, die nog geen volledige zinnen kan uitspreken, laat staan lezen, hiertoe in staat is! In dit verhaal leg ik uit, waarom mijn nichtje om 3 redenen de toekomst heeft. Lees verder

Café de Cine*baars – een communicatie-verhaal in 3 lagen

Mathieu Hagelaars was thuis bezig met het renderen van zijn vj-beelden, en ik legde de laatste hand aan mijn bumpers. We waren bezig voor onze picknick-film-livemusic&dj-avond ‘Café de Cine*baars‘ in De Baarsjes, in een tot uitgaansvenue omgebouwd jongerenkantoor in de Witte de Withstraat, Amsterdam.

1. Skype als radiozender – voor de last minute voorbereidingen
“Dat renderen duurt nog lang, ik blijf thuis”. zei Mathieu tegen me. We hadden eigenlijk bij mij thuis afgesproken, maar dat kwam niet goed uit nu. Dus Skype aangezet, en eigenlijk niet om even te bellen, maar meer als een soort continu live communicatie kanaal. Het kon minutenlang stil zijn. Of we hoorden elkaar wat mompelen, naar de keuken gaan of toiletteren. Totdat Mathieu vroeg of ik Lana del Rey al kende, of of de nieuwe Modeselektor al had gehoord. En zo startte hij een one-man radio show, exclusief uitgezonden naar mij, met realtime, fulltime interactie tussen zender en ontvanger. En alhoewel ik m’n focus bij m’n animatie had, genoot ik van de show, waarbij we af en toe wat meligs naar elkaar riepen.

2. Whatsapp als walkietalkie – voor de live-regie
Zowel ruim vantevoren, als tijdens het event, gebruikten alle 5 de teamleden een groeps-chat om elkaar op de hoogte te stellen en te houden van zaken, vragen en problemen. Handig als je allemaal op verschillende locaties bent, maar zeker ook tijdens bijv. de live-muziek of films tijdens de avond, dankzij de geluidsvrije, synchrone en mobiele eigenschappen van Whatsapp.

3. On-/offline campagne – voor de werving
Met ouderwetse posters en flyers (letterlijk qua design), adverteerden we diy-style hyperlokaal voor Café de Cine*baars. In o.a. cafés, bij de kapper, de bakker en verschillende restaurants plaatsten we zelf onze uitingen. Maar ook via de eigen website www.booomingbaarsjes.nl, twitter en Facebook maakten we onze avond bekend.
Met een GoogleDocs inschrijfformulier en FB-data probeerden we een overzicht en indicatie te krijgen van het soort en aantal te verwachten gasten. Vanuit eerdere Cine*baars-avonden hadden we ondertussen een aardige mailinglist opgebouwd, en uiteraard ook al deze mensen uitgenodigd.

Communicatie-resultaat
Op de avond zelf was het gezellig druk, sloot de opkomst heel goed aan op onze verwachtingen, en kwamen we mooi uit qua ingeschatte voorzieningen. Niet alleen de enthousiaste reacties van bezoekers, maar ook de ‘likes‘, retweets, nieuwsbrief-aanmelders en piek in site-bezoek geven mooie feedback.

Nu het event voorbij is, volgt de follow-up. Via het web, Facebook, twitter en in meatspace: een nieuw event. We’ll keep you posted…

“We take the side of the people”

Afgelopen donderdag (15 sept. 2011) was ik aanwezig op de Emerce Eday in de Van Nellefabriek in Rotterdam. De meeste sprekers hadden het over vertrouwen, angst en mensen. Op zijn minst opmerkelijk voor een online business & marketing – conferentie…

“People trust people”

Een spreker die voor mij het beste verhaal had, was Ousama Itani , senior analyst in Al Jazeera’s New Media Department. In 15 minuten liet hij ons zien hoe Al Jazeera de ‘Arab Spring’ coverde. “We take the side of the people” – aldus Itani.

Daarbij horen 3 vragen:

1. How do people / your audience consume news?

2. On what platform ?

3. Where are they  – at home, office, on the streets,etc.?

“Facilitator of communication”
Tijdens de verschillende protesten in landen als Egypte en Tunesie, gedroeg Al Jazeera zich als ‘facilitator of communication”. Er ontstond een ‘new(s) ecosystem’: we hielden Twitter in de gaten (bijv hashtags #sidibouzid , #tunesia en #jan25 ), luisterden naar ons publiek en zetten een scala aan (nieuwe) media kanalen en technologieen in: scribblelive (live-event coverage, evt. anoniem), live-stream van Al Jazeera online, tumblr sites op aanvraag van het publiek.

‘Brand the revolution’
Sponsored Facebook-advertenties en Promoted tweets werden ingezet om Al Jazeera-tweets bovenaan Twitter-searches te krijgen. Daarnaast was het op Twitter belangrijk om de revolutie ook te ‘branden’: #jan25 was kort, helder en krachtig – “helps great for participation”, aldus Itani, “and drives the conversation”.

(information - noise) + context = accurate reporting

Dit is volgens Itani de formule om tijdens bijv. revoluties een waardevolle (nieuws)bron voor ‘the people’ te zijn.

remarkable side-effect
Op een gegeven moment werd facebook afgesloten in de revolutie-landen, en ook Al Jazeera werd geblokkeerd op tv. Gevolg: meer mensen de straat op.

Bron: http://www.boyreporter.ca

Volg de juiste kanalen
Het luisteren naar de straat, het volgen van people’s tweets, Al Jazeera’s eigen micro-reporting op Twitter en live-blogging voor de langere verhalen, leidde uiteindelijk tot meer kijkers voor het Al Jazeera-tv-kanaal.

Itani sloot af met een American-style tagline: “reporting a revolution needs a reporting revolution”. En niet Twitter is key, maar de mensen. Een fout die Techcrunch volgens hem wel maakte: “The Tunesian Revolution wasn’t televised, but you could follow it on Twitter” Itani’s repliek: the revolution was televised, you were just watching the wrong channel!” 

dingen die doorgaan, dingen die veranderen

Dit verhaal gaat over 3 zaken: 1. de schijnbare verwaarlozing van dit blog, 2. nieuwe trends & ziektes, en 3: toch nog nieuwe muziek.

Het is waar. Mijn blog wordt te weinig ge-update. 2 oorzaken:

  1. geen actieve toetsing van Nieuwe Muziek door Adeline van Lier – waar ik hier een extra uitlaatklep voor had gecreeerd
  2. Facebook neemt steeds vaker de rol over om even iets over een onderwerp te delen – een groeiend fenomeen.

Desalniettemin blijven blogs de moeite waard. Sterker nog: blog-berichten schijnen steeds langer te worden.

Welnu, zoals jullie weten is Bert Kommerij mijn broodheer als het gaat om het verzorgen van introducties bij films. Afgelopen vrijdag viel mij deze eer weer te beurt, toen zijn Media Me in wereldpremiere ging op het International Film Festival Breda. Lees hier mijn integrale tekst, over gamificatie en FOMO.

Lees verder

Bedien uzelf

image

Vorige week woensdag was ik betrokken bij een bijzonder Kunstbende-project: Move your art. Ruim 30 jongeren (uit Aruba, Bonaire, Curacao, België en NL) maakten in 1 week from scratch een voorstelling, die ze vrijdag- en zaterdagavond meteen voor publiek opvoerden, tijdens Theaterfestival Boulevard in Den Bosch… Lees verder

situatie-bagage

Soms merk je dat gebeurtenissen en emoties met terugwerkende kracht ondergeschikt raken aan de ervaring van het moment zelf. Het hebben van een anekdote of verhaal is dan belangrijker, zoals een method-actor (denk bijv. aan Al Pacino) drama in zijn persoonlijk leven nodig heeft om zijn acteerpresaties op te kunnen stoelen. En alhoewel ik besef dat ik me er in zekere zin op deze manier ook schuldig aan maak, wilde ik u het volgende toch niet onthouden…

Zondagmiddag in het Vondelpark, Amsterdam
Een waarschijnlijk psychisch verward persoon liep gisteren in het Vondelpark ter hoogte van het Filmmuseum over het krakende ijs en streek neer op een soort schiereilandje. Vanaf die plek schreeuwde hij de parkbezoekers allerlei verwensingen toe, zijn woorden kracht bijzettend door de stok in zijn hand steeds opnieuw te verheffen.

Jong geleerd…
Op een veilige plek aan de overkant, zagen een moeder en kind dit schouwspel aan:

Wat een rare meneer he, mama?!
– Ja nou, heb jij morgen weer wat op school te vertellen, he!