Radio Cine*baars – the making of

Twee weken geleden postte ik op Twitter het volgende:

How a shoesalesman, an architect and a teacher set off to make hyperlocal radio”. Binnenkort op nonormalnews.org …

En nu is het dan zover: samen met Marius de architect (eigenlijk bouwconcept-ontwikkelaar), Mathieu de schoenenman en ik, hebben we een eerste Soundcloud-aflevering gefabriceerd voor ons eigen radio-programma-idee: Radio Cine*baars – de soundtrack van je buurt. Hier vast een korte proeve:

“Radio Cine*baars – the making of” verder lezen

Café de Cine*baars – een communicatie-verhaal in 3 lagen

Mathieu Hagelaars was thuis bezig met het renderen van zijn vj-beelden, en ik legde de laatste hand aan mijn bumpers. We waren bezig voor onze picknick-film-livemusic&dj-avond ‘Café de Cine*baars‘ in De Baarsjes, in een tot uitgaansvenue omgebouwd jongerenkantoor in de Witte de Withstraat, Amsterdam.

1. Skype als radiozender – voor de last minute voorbereidingen
“Dat renderen duurt nog lang, ik blijf thuis”. zei Mathieu tegen me. We hadden eigenlijk bij mij thuis afgesproken, maar dat kwam niet goed uit nu. Dus Skype aangezet, en eigenlijk niet om even te bellen, maar meer als een soort continu live communicatie kanaal. Het kon minutenlang stil zijn. Of we hoorden elkaar wat mompelen, naar de keuken gaan of toiletteren. Totdat Mathieu vroeg of ik Lana del Rey al kende, of of de nieuwe Modeselektor al had gehoord. En zo startte hij een one-man radio show, exclusief uitgezonden naar mij, met realtime, fulltime interactie tussen zender en ontvanger. En alhoewel ik m’n focus bij m’n animatie had, genoot ik van de show, waarbij we af en toe wat meligs naar elkaar riepen.

2. Whatsapp als walkietalkie – voor de live-regie
Zowel ruim vantevoren, als tijdens het event, gebruikten alle 5 de teamleden een groeps-chat om elkaar op de hoogte te stellen en te houden van zaken, vragen en problemen. Handig als je allemaal op verschillende locaties bent, maar zeker ook tijdens bijv. de live-muziek of films tijdens de avond, dankzij de geluidsvrije, synchrone en mobiele eigenschappen van Whatsapp.

3. On-/offline campagne – voor de werving
Met ouderwetse posters en flyers (letterlijk qua design), adverteerden we diy-style hyperlokaal voor Café de Cine*baars. In o.a. cafés, bij de kapper, de bakker en verschillende restaurants plaatsten we zelf onze uitingen. Maar ook via de eigen website www.booomingbaarsjes.nl, twitter en Facebook maakten we onze avond bekend.
Met een GoogleDocs inschrijfformulier en FB-data probeerden we een overzicht en indicatie te krijgen van het soort en aantal te verwachten gasten. Vanuit eerdere Cine*baars-avonden hadden we ondertussen een aardige mailinglist opgebouwd, en uiteraard ook al deze mensen uitgenodigd.

Communicatie-resultaat
Op de avond zelf was het gezellig druk, sloot de opkomst heel goed aan op onze verwachtingen, en kwamen we mooi uit qua ingeschatte voorzieningen. Niet alleen de enthousiaste reacties van bezoekers, maar ook de ‘likes‘, retweets, nieuwsbrief-aanmelders en piek in site-bezoek geven mooie feedback.

Nu het event voorbij is, volgt de follow-up. Via het web, Facebook, twitter en in meatspace: een nieuw event. We’ll keep you posted…

bepaalde paden op en af

Dit is een verhaal over een man – een jongen zo u wilt- die zichzelf niet langer herkent in de muziek die hij voorheen waardeerde. Een man die nog wel wil, maar niet meer weet waarom. Maar er is hoop, want deze man komt achter de redenen, en zal -uiteindelijk- ook als hernieuwd uit zijn struggle komen. Zijn struggle was een weg. Maar de weg werd zijn doel, en de muziek zijn gids. Reis je met hem mee? Mooi, want je zult hem af en toe moeten helpen. Succes!

Muzikale duisternis
Het wekelijks overhoord worden over nieuwe muziek staakte. Muziek die werd geraapt van dansvloeren, muziek die werd weggepeuterd uit weblogs; het leek allemaal te bevriezen. Het was alsof het alleen de tot dan toe bekende tracks nog zijn gehoor bereikten. Ja, misschien heel af en toe kon via een handjevol Britse DJ’s nog wat nieuws binnensijpelen. Maar nu Mary Anne Hobbs gestopt was met haar wekelijkse show, leken de muzikale elektronische bass-gedreven experimentele producers op te drogen. Maar zou het echt?

De helpende geest
En dan is er een moment dat er toch weer zoveel muziek op zijn pad komt, dat hij er niet langer over kan zwijgen. Via Spotify kan hij je het gehele album van Ghostpoet aanraden.
(Kan iemand  trouwens vertellen waarom de albumcover-art veel weg heeft van die van James Blake?)

En om ons verder te begeleiden, hier een track van Ghostpoet – Cash & Carry Me Home (feat. Kano)

Andere stromingen
Op afgelopen 5daysoff (zoekende naar bevestiging of juist vernieuwing?) was onze man nog het meest onder de indruk van Siriusmo, en konden de aloude UK-dubstephelden van het 1e uur hem -helaas- weinig bekoren. Skream was voor hem een dieptepunt, en bracht daarmee een klein besef dat hij zijn muzikale houvast kwijt was…

Kan iemand vertellen in welk hokje deze man dan eens moet gaan zitten?

“Ja joh – ‘noise rock’ eens proberen?”
En omdat op dat moment de dubstep hem steeds minder lijkt te interesseren -althans die stroming die een soort 21e eeuwse happy hardcore lijkt te zijn-  moet hij door.  En dan krijgt hij dit aangeraden:

Check ook de bijbehorende interactieve videoclip (met Google Chrome) op ro.me

En dat deze sounds hem nog enigszins liggen begrijpt hij nog wel, maar dat zelfs het volgende nummer interessant wordt bevonden, verbaast op zijn minst:

Kan iemand vertellen waarom hij een gitarist die uit een noise rock band komt nu opeens waardeert?

Nieuw licht, nieuwe muziek
Is het dan net als met letterlijke smaak? Dat onze man gewoon zijn muziekvoorkeuren weer verder transformeert? Waarschijnlijk, maar ook het bericht dat Mary Anne Hobbs weer gaat uitzenden, bij XFM, geeft hoop. En een invalbeurt op Radio1, met huiswerk, geven hem een impuls. Niet alleen om het oude weer op te pakken; ook om iets nieuws toe te voegen.

Wacht eens even…. komt het misschien omdat…. zou het niet kunnen dat…. ja? Echt? Is het zijn leeftijd…?

dingen die doorgaan, dingen die veranderen

Dit verhaal gaat over 3 zaken: 1. de schijnbare verwaarlozing van dit blog, 2. nieuwe trends & ziektes, en 3: toch nog nieuwe muziek.

Het is waar. Mijn blog wordt te weinig ge-update. 2 oorzaken:

  1. geen actieve toetsing van Nieuwe Muziek door Adeline van Lier – waar ik hier een extra uitlaatklep voor had gecreeerd
  2. Facebook neemt steeds vaker de rol over om even iets over een onderwerp te delen – een groeiend fenomeen.

Desalniettemin blijven blogs de moeite waard. Sterker nog: blog-berichten schijnen steeds langer te worden.

Welnu, zoals jullie weten is Bert Kommerij mijn broodheer als het gaat om het verzorgen van introducties bij films. Afgelopen vrijdag viel mij deze eer weer te beurt, toen zijn Media Me in wereldpremiere ging op het International Film Festival Breda. Lees hier mijn integrale tekst, over gamificatie en FOMO.

“dingen die doorgaan, dingen die veranderen” verder lezen

note to self for 2011

De jongeman hiernaast heet James Blake, en 2011 wordt van hem. Muzikaal gezien dan.

Als je 22 jaar oud bent, een eigenzinnige cover van Feist’s ‘ Limit to your love’ doet, een geweldige track als I Only Know (What I Know Now) maakt, en daar het volgende over zegt, dan kun je begrijpen dat ik de jaarwisseling vannacht al wil:

“That track proves that people have already come round to the idea that the things that constitute a song don’t have to be traditional. If you’ve got a strong melody you can package it in whichever way you like and it will hit just as hard.”

Luister hier naar I only know:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Zijn album komt 7 februari uit, maar hier kun je al het een en ander luisteren: myspace.com/jamesblakeproduction

Afgelopen 10 december zag ik James ’s nachts in het Paard van Troje optreden tijdens het festival State X New Forms in Den Haag. Daar draaide hij volgens een bijzondere, wat mij betreft gouden, sandwich-formule:

  1. hippe hit van dit moment (UK-funky of post-dubstep)
  2. een nummer van eigen hand, direct onmiskenbaar
  3. dubstep-klassieker van voor 2008

Goed voornemen voor 2011
Nu alleen Mr. Blake nog live performing meemaken, en mijn muzikale wens voor 2011 komt al uit. Moet lukken… Thank you James.

ping versus last.fm

sort of like Facebook and Twitter meet iTunes.

aldus Apple-baas Steve Jobs in een artikel op Wired.com. Na alle reuring op het web, en zelfs als tip in de comments op een eerder bericht, heb ik m’n iTunes afgestoft, upgedate en ben ik met Ping – de nieuwe sociale muziekdienst van Apple – begonnen.

Intelligent tastings?
En wat schetst mijn verbazing. iTunes’ Ping-dienst snapt geen zak van mijn muzikale voorkeur. Alsof ze niet eens hebben gekeken naar m’n bibliotheek aan albums, losse mp3’s en gedownloade podcasts! Zie hier de aanbevelingen die het systeem me doet:

Kortom, ben er zeker niet kapot van, en zie ook geen enkele noodzaak om Last.fm te verlaten. Die snappen het in ieder geval wél:

Oke, ik zal wat mensen gaan volgen binnen Ping, een aantal nummers los kopen via iTunes en delen welke albums ik goed vind, maar ik betwijfel de meerwaarde voor mijn (sociale) muziekconsumptie…

#audioplatformresearch (apr) – de reden van deze post
In mijn aanloop naar het opzetten van een audio-platform, zal ik dit blog gaan inzetten om mogelijkheden, bestaande platforms en nieuwe diensten/technologieën onder de loep te nemen. Voor de duidelijkheid: onze focus hier is niet muziek, maar juiste de sociale context waarin men audio deelt.

Up next: Spotify + interactief verhaal meets album-launch…

Audio maken voor de netwerkgeneratie

dubstep kleding kopen

Zat net m’n webstats te checken. Zie ik dat Googlers deze 3 woorden bij elkaar als -belachelijke! -zoekterm hebben gebruikt, en zo uitkwamen op dit blog. Ik zal je vertellen hoe dat is gekomen…

Korte geschiedenis van een specifiek thema
In 2006 schreef ik voor het eerst over dubstep. In een tijd dat in Nederland de groep liefhebbers van deze (ver)nieuwe(nde) muziekstroming nog jong en klein was. Ik bleef er over schrijven, zoals bijv. dit korte verslag van mijn allereerste soundsystem-ervaring – belangrijk voor dubstep, omdat je de muziek vooral ook letterlijk moet voelen. Deze blogpost en een aantal daaropvolgenden,  brachten me op een gegeven moment waardevolle reacties. En het leverde me zelfs een lift terug naar huis op bij het volgende dubstep-feestje – waarbij ik me overigens nog altijd schaam voor het in-slaap-vallen naast de bestuurder… ahem. Maar dit terzijde.

Natuurlijk het stokje overnemen
Op een gegeven moment namen het dubstep.nl-forum en andere (muziek)blogs het grote, betere en veel volledigere schrijfwerk over, en ik liet me online steeds minder horen over dubstep. En alhoewel m’n liefde voor het genre niet minder is geworden, blijf ik wel naar de vernieuwing in heavy-bass-music zoeken. En als iemand dan denkt dat er zoiets bestaat als ‘dubstep-kleding’, dan is dit voor mij een duidelijk signaal dat mijn favoriete genre van de afgelopen 5 jaar nu toch echt zijn glans kwijt is.

Glans van een micro-verleden
Vaarwel aan het bijzondere, gekke, lekkere nieuwe sfeertje dat dubstep bracht; het gevoel bij halflege zalen en het overal tegenkomen van altijd dezelfde koppen (you know who you are!). Ik denk aan het afreizen naar Rotterdam, de OCCI, Utrecht, de eerste paar Sonic Warfares in de Oude Zaal van de Melkweg, en zelfs nog in de kleinere X-Ray-tent van Lowlands 2007. Vaak ging ik alleen, omdat in het begin geen van m’n vrienden de sound nog ‘voelde’… maar je wist dat het goed zat als je de familiar bassfaces weer zag. Enfin, die tijd is wel zo’n beetje voorbij. Maar er komt ook wel weer iets nieuws…

…kritisch, prikkelend, verrassend, artistiek, onderzoekend…

Een nieuwe stiel
Nu kwam ik op bovenstaande beschouwing, doordat ik de laatste tijd veel aandacht en tijd heb besteed aan (lezen en denken over) bloggen, mede dankzij het ontmoeten van Frank Meeuwsen en Ernst-Jan Pfauth (en het lezen van hun boeken, plus die van Erwin Blom – Handboek Communities). Maar met name ook door Clay Shirky die interessante dingen zegt over onze netwerkgeneratie en de maatschappelijke revoluties die potentieel binnen handbereik zijn, wanneer digitale tools in de juiste handen vallen.

Audio maken voor de netwerkgeneratie
Bij bloggen komt het dus vooral op 2 zaken aan: Focus focus focus – schrijven schrijven schrijven. Ohja, en je richten op een niche.  Dus over media en technologie praten, schrijven, bloggen blijft interessant, maar daar stop ik mee. Doen anderen beter, en vaker. Nee, ik zet digitale gereedschappen liever toegepast in, als middel. Om mijn ambitie – een audioplatform opzetten voor de netwerkgeneratie – te gaan verwezenlijken. Dus daarom ga ik vanaf nu alleen nog bloggen over audio op het web. En dan bedoel ik met audio niet muziek, sport of nieuws, maar echt ‘voer voor je oor’. Kritisch, prikkelend, verrassend, artistiek, onderzoekend, satirisch. En dat in items die allemaal op jouw favoriete apparaat worden afgespeeld, op jouw tijd, op jouw plek. Gemaakt met jou in gedachten, met inhoud die jou aanspreekt, op de toon die jij begrijpt en ‘voelt’.

Aan de slag dan!
En ik wil er niet alleen over bloggen, ik wil ook het platform op gaan zetten. Misschien wel beginnen met een 21e eeuwse radio-revolutie…

Ik hoop in ieder geval dat de early steppers er voor in zijn, en Juha. Ernst-Jan Pfauth gelooft er wel in, en Justus vast ook wel toch?. En Frank, Rolf en Adeline op zeker ook,  en Yuki. Wie doet er nog meer mee? En waar zullen we beginnen?

geen zomerhits

Of zijn ze er wel..? nrc.next probeert ze te vinden, maar slaagt er niet echt in….

Afgelopen zondagnacht was in ‘mijn’ radioprogramma ‘Nacht van het Goede Leven‘ een erg leuk bandje te gast: I Am Oak. Lekkere folkers uit Utrecht en Brabant (van origine). Ze speelden een uur live in het program. Luister hier naar hun nummers en korte interviews:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Vind zelf het nummer ‘Free’ van Bilal wel lekker, maar niet dat ’t een zomerhit gaat worden:

En dan deze vreemde knapen uit Brooklyn, Keepaway, met het nummer 100:

hallucinante waarheden

Mens en machine nemen het op tal van vlakken tegen elkaar op. En in het tijdperk waarin de vergrijzing letterlijk zichtbaar wordt en we bang gemaakt worden voor terrorisme, sneuvelen mens-oplossingen en wordt machinale digitalisering ingezet als het wonder-, red- en hulpmiddel.

Mediamaken is blijkbaar toch een vak
Terwijl deze week de dood van podcasting werd aangekondigd, mocht ik achter de schermen meelopen bij de “ouderwetse” radio: het Radio2-programma “Cappuccino“. De sfeer op locatie, de gasten en de luisteraars van dit programma (dat ik zelf nooit eerder beluisterd had), deden me maar weer eens beseffen dat technologische vernieuwing niet per se technologie vooruitgang betekent.

Anticipatie en participatie
Radiomaken heeft iets magisch dat alleen door het te ervaren, is te begrijpen. De combinatie van crew, techniek, muziek en de mogelijkheid om a la minute dingen om te gooien, creeeren een geheel eigen sfeer en dynamiek. Ongekend in veel bedrijfstakken, zeker ook het geval bij internet-producties.

Oude media vanuit een nieuw perspectief
Terwijl de nieuwe generatie mediaconsumenten opgroeien met fragmentatie, individualisme en sociale netwerken -om de boel toch weer bij elkaar te houden- blijkt good-old radio nog altijd zeer in trek bij een groot publiek. Vergrijzers weliswaar, die al jaren afstemmen op hun favoriete programma, hebben een gedeelde ervaring waar een netwerk als bijvoorbeeld Hyves, “u” tegen mag zeggen. Voor veel luisteraars is het programma een instituut, een integraal onderdeel van een hun dagelijks leven. Luisteraars bellen in, sturen e-mails en brieven en tonen daarmee hun betrokkenheid. Het programma is hun content en het sociale netwerk wordt gevormd door de presentatoren, de gasten en de andere luisteraars.

Een erfenis voor iedereen
En natuurlijk zijn de traditionele radio-luisteraars oud en grijs en kunnen ze niet wennen of begrijpen wat al die nieuwe dingen zijn waar hun (klein)kinderen mee aan komen zetten. Maar dat geeft niet. De babyboomers gaan uiteindelijk dood en nieuwe generaties hebben hun eigen mediagebruik. Iedere generatie weer opnieuw. Zolang we per generatie maar beseffen hoe en vooral waarom onze voorgangers het vroeger op hun manier deden. En zo blijft mediamaken een vak, of je het resultaat nou hoort op je iPod of via je mobieltje: kwaliteit herkent iedereen.

En zo leefde mens en machine nog lang en gelukkig!