De betekenisrevolutie: 3 dingen die je moet weten

De afgelopen tijd vallen me drie dingen op. Wil ik met je delen. En weet dat ik er een beetje met de botte bijl in ga:

  1. TV-kijken in 2015 betekent voor grofweg vier groepen kijkers in Nederland iets verschillends.
  2. ‘De maatschappij’ vraagt steeds vaker om ethische, humanistische handvatten als het gaat om omgang met en invloed van technologie op ‘ons’ huidige leven. Maar wie geeft ze die handvatten?
  3. Hedendaagse advertising mist inhoud en staat los van ‘wat er speelt’ in de samenleving. (En hoe ik dat verkeerd zag).

Boek: Het digitale proletariaat

Digitale proletariaat - coverOm met het tweede punt te beginnen. Er komt deze week een nieuw boek uit, van filosoof Hans Schnitzler: “Het Digitale Proletariaat”. Bij de introductie op zijn site staat het volgende:

In Het digitale proletariaat wordt de ontstaansgeschiedenis van een eigentijdse klasse geschetst. De digitale proletariër is een mens van wie het hele bewustzijn – zijn aandacht, emoties en vriendschappen, zijn ideeën en fantasieën – tot koopwaar is gereduceerd. Schnitzler maakt inzichtelijk dat de mens zowel zijn handelingsbekwaamheid als zijn levenskennis dreigt te verliezen. Totale proletarisering is het resultaat. De bijtende kritiek van de auteur op de digitale cultuur noopt tot bezinning.

Ik ben erg nieuwsgierig naar dit werk, en benieuwd of het tot nieuwe inzichten leidt wat betreft de Nederlandse maatschappij/markt, naast het al bestaande (en meer internationaal georiënteerde) werk hierover van bijv. Evgeny Morozov, Sherry Turkle, Andrew Keen en Nicholas Carr.

Consument = het product. Het product = betekenisloos
Het is een ding om te constateren, te beseffen en te erkennen dat ons hele bewustzijn tot koopwaar is gereduceerd. Maar als je daar de volgende uitspraak bij optelt, wordt ons huidige bestaan als consument, en ons beroep van communicatie-, media- en designspecialist wel erg leeg en dun. Tom Kniesmeijer (reclamemaker) schrijft namelijk het volgende in zijn artikel ‘Naakte vrouwen, is dat nog edgy anno 2015‘ (Adformatie #5, 6 maart 2015):

We hebben de ondergrens bereikt, die van betekenisloze producten, betekenisloze service en betekenisloze merken. En die van de reclamemaker die het ondertussen uitgemergelde lichaam van zijn klanten in een edgy jasje blijft steken.

Ehm… Heavy constatering, toch?!

Betekenisrevolutie
Maar… er gloort wel wat hoop in het artikel, met a) een oproep voor een ‘betekenisrevolutie’ en de vraag wie de volgende Benetton-campagne gaat maken; en b) met voorbeelden van nu (Triodos, RotterZwam en Doctors Orders) die de goede richting op gaan, volgens de schrijver. Zijn visie hierbij:

Communicatie zegt iets over de verhouding die je als merk hebt met de samenleving. Hoe je daarin staat. Over je ethiek van werken. Vanuit die gedachtestroom kan iets ontstaan dat, ver doorgevoerd, grenzen doorbreekt. Dat voelt dan niet als ‘lekker stout’ maar als noodzakelijk. Ergens zijn we blijkbaar die intrinsieke noodzaak verloren.

 

#immrs live caffee – hoe het publiek activistisch wordt
Zelf heb ik toch een paar aanwijzingen gevonden om een  positieve verandering te vermoeden. Tijdens een live event dat ik met #immrs op zondag 8 maart organiseerde kwamen een privacy-journaliste en crisiscommunicatie-onderzoeker aan het woord en gingen in gesprek met lezers aldaar.

Mijn samenvatting na de twee gesprekken met hen en het aanwezige publiek:
een falende, slecht communicerende en ondermaats dienstverlenende overheid enerzijds en gemakszuchtige corporate culturen die burgerbelangen als sta-in-de-wegs zien. Niks nieuws onder de zon, toch?! Maar wel heel toepasbaar op actuele problematieken die tijdens het live caffee werden behandeld: hacking en de overheid, aardbevingen in Groningen.

Wat misschien ook niet nieuw is -maar wel hoopgevend- is dat de journalist en de expert tegelijkertijd een steeds activistischer houding bij het publiek ontmoeten, zo bleek -uiteraard- al tijdens het live caffee, maar ook tijdens hun dagelijks werk, vertelden ze me achteraf. Niet alleen de getroffenen – ook andere mensen zeggen *iets* te willen doen. En die can-do mentaliteit in combinatie met moderne middelen, die is wellicht wel nieuw…

Afplakken = kwaliteit vragen
Wat dat iets is, wat het publiek zegt te willen doen , is niet wat ik in eerste instantie dacht. Dat was namelijk dat we terugkeren naar een soort ouderwets moralisme, en alle verworvenheden uit de jaren ’60 en ’70 laten wegglippen. Zoals het afplakken van posters met naakte vrouwen getuigt. Maar Kniesmeijer (van dat Adformtie-artikel) vertelde me dat ik dat anders moet zien:

Het is goed wanneer reclamemakers grenzen opzoeken. Aan de rafelranden van de maatschappij groeien de mooiste bloemen. Alleen… heb er dan wel een gegronde reden voor. Eentje die verder gaat dan ‘we wilden edgy voor de dag komen’.

En daarom juich ik nu zelfs het afplakken toe, van tepels van SuitSupply-zeemeerminnen op abri’s in Amsterdam-West. Ik zie het als een roep om kwaliteit in plaats van censuur.

De alledaagse afleiding
Brengt ons bij het laatste punt: waar gaan we heen voor afleiding van (betwistbare) kwaliteit? Grofweg het grootste deel (78%) van de Nederlanders zit nog op vaste tijden een groot aantal uren per dag voor zijn flatscreen, naar de NPO of commercielen te kijken.

Enzo Knol

Een jonger deel, (4% van totale NL’se bevolking in 2013), zeg in de leeftijd van 11 – 18 jaar,  kijkt naar een nieuwe generatie Youtube-helden als Enzo Knol en Mertabi. Ouders en ouderen (21+ en hoger) begrijpen vaak niks van de waarde van deze content, maar we zouden letterlijk beter moeten kijken naar deze video’s.

Zo vertelden twee studenten Content Design van CMD Utrecht tijdens hun presentatie ‘Identiteit in de Youtube-era’: Naast commercieel interessant, zijn het vooral de persoonlijkheden, de onderwerpen en de bijbehorende cultuur die impact zullen hebben op onze maatschappij.

En als laatste is er nog een klein deel van de Nederlanders (7%) dat uitgesteld kijkt, streaming en on demand. Studenten via Popcorntime en uitzendinggemist, en yuppen via NetFlix. Binge-watching, anytime, anydevice, complexe content.

Cijfers: 'Mediatijd in beeld' SCP, p.42

Handvatten voor betekenis: nu!
Mede dankzij het web en mobiele technologie, dat ooit een democratiserende werking werd toebedeeld door vele early technologists en progressieve politici, wordt nu ons gedrag verkocht om ons een gedrag te verkopen. In silo’s, netjes gescheiden van elkaar leven we in keiharde groepen langs elkaar heen. En we komen elkaars verhalen en culturele betekenissen niet tegen, en als dat al gebeurt, begrijpen we ze nauwelijks. Zit je dan, met je ‘samen’leving!

Dus: wie geeft ons de handvatten om van ons leven geen product te maken, en van onze producten geen holle concepten, maar kwaliteit op beide vlakken?  Of gaan jij en ik die zelf maken en brengen?

 

 

 

Wie kan er hier samenwerken met robots en algoritmes?

“You’ll be paid in the future based on how well you work with robots.”

– Aldus techno-optimist Kevin Kelly. Maar hij is niet de enige die robots een grote rol toedicht voor in de nabije toekomst. Zo ook Minister Lodewijk Asscher, die op maandag 29 september 2014 op een congres van SZW in Den Haag sprak over de grote bedreiging van ‘Nederland als misschien wel gelukkigste land‘.  (link via Blendle) En die bedreiging komt niet van IS, niet van Ebola, niet van pensioengaten, maar vanuit technologische hoek – wees bang voor robots, machines en computer-algoritmes.

Exponentiele groei is lastig

Ben jij toekomstbestendig?
In dit verhaal laat ik zien waarom deze vraag steeds relevanter wordt voor al ons werk, en hoe internationaal en nationaal gezien verschillende professionals en bedrijven op deze vraag hebben moeten reageren, met zowel negatieve als positieve voorbeelden. Maar eerst even een klein testje voor jezelf om te bepalen of jouw werk (en je bestaan en je geluk) door een robot of computer wordt bedreigd:

1. Doe je voornamelijk hand- of denkwerk?
2. Volg je bepaalde routines bij het afhandelen van je werkzaamheden?

Antwoord je op vraag 2 ‘Ja’, dan staat jouw soort werk, of op zijn minst een deel daarvan op het spel, ongeacht of je nu hand- of denkwerk doet. Jouw werk zal overgenomen worden door robots en/of algoritmes. En niet per se jouw functie wordt direct ingeruild; nee, meer het soort werkzaamheden die behoren bij jouw beroepsgroep. Een enkele werknemer wordt eigenlijk nooit vervangen door een enkele robot. Nee, nieuwe technologie verandert hele bedrijfsprocessen – gemiddeld 7 jaar na de introductie van dergelijke technologie. Waardoor een deel van jouw werk en dat van je collega’s en die van andere afdelingen wordt samengevoegd, verder gedigitaliseerd en gerecombineerd, ongetwijfeld met behulp van algoritmes. Wat overblijft is een meer supervisor-achtige rol, voor een paar overgebleven human workers.

Hoe ik dit weet? Door het boek ‘The Second Machine Age – work, progress & prosperity in a time of brilliant technologies‘ te hebben gelezen. Een werk dat de laatste tijd veel aangehaald word in de media. Door bijvoorbeeld Bert Wagendorp in een column in de Volkskrant, bij een recente uitzending van Tegenlicht en nog in een stuk van Rutger Bregman voor De Correspondent.  In die verhalen wordt steeds weer geschetst dat we ons in Nederland (en eigenlijk de hele Westerse wereld) zorgen moeten maken over de toekomst van werk & inkomen. En dat we ons hier toch echt snel op moeten voorbereiden. Zelfs De Speld maakt er grappen over. Dat we ons er op voor moeten bereiden, daar kunnen we het over eens zijn. Maar hoe dan, en hoe snel precies?

Uber
Van taxi naar uber naar zelfrijdende bot

Nieuwe en snel uitstervende beroepen en skills
Ondertussen denk je misschien: maar ik heb creatief werk, ik bedenk dingen. Of: ik kan iets bijzonders, of: ik werk met complexe materie en ingewikkelde zaken die meer uitzonderingen kennen dan regels. Dat kan een robot, machine of computer toch nooit?! Leg die vraag dan eens voor aan een oud molenpaard, leg ‘m eens voor aan Gary Kasparov, de schaakmeester die verslagen werd door computer Deep Blue van IBM. Leg die vraag eens voor aan tv-quiz-deelnemers. Leg hem eens voor aan de werkloze callcenter-medewerker in Bangalore, India, wiens werk nu door geavanceerde, artificieel intelligente voice-based-systems is overgenomen. Leg die vraag eens voor aan een taxi-chauffeur die eerst ritjes gaat missen dankzij de app Uber, en binnen een paar jaar door zelfrijdende auto’s verbannen wordt naar de luxe ritjes-niche. Leg die vraag eens voor aan allerhande koeriers die binnenkort door Amazon worden bedreigd met drone-delivery. Leg hem eens voor aan studenten die accountancy of rechten studeren…

Mad men versus Math men
Meer in de creatieve hoek: leg die vraag eens voor aan reclamemannen David Ogilvy of Richard Edelman. Zij moeten met hun ad-agencies tegenwoordig concurreren met technologie-bedrijven, wat ze sowieso al vervelend vinden. En alsof dat niet genoeg is, zitten ze nu ook nog eens midden in zogeheten ‘realtime bidding wars’, waar algoritmes advertenties en advertentieruimte afstemmen, verhandelen en tonen in microseconden – zonder directe tussenkomst van mensen. Leg hem eens voor aan de marketingafdeling van Adobe (van Photoshop), waar manager Aseem Chandra zich eerder dit jaar op SXSWinteractive treffend afvroeg: “Will dashboards push aside storyboards?“.

Nu.nl – dagelijkse algoritme-kost
Over mediainkoop-algoritmes en realtime bidding (RTB) las ik twee weken geleden in het special report ‘Advertising & Technology’ van The EconomistMaar een praktischer uitleg en toepassing ervan kreeg ik op dinsdag 30 september bij Sanoma. Dat deed me beseffen hoezeer we dagelijks al te maken hebben met computers en algoritmes die (een deel van) ons werk overnemen enerzijds, en ons al bedienen als consument anderzijds. Want met dergelijke biedingssystemen werken ze bij Nu.nl dus al een tijdje. Terwijl jouw nieuwsbericht op je computer inlaadt, vindt ondertussen het bieden plaats, en krijg jij, als mens, een advertentie voorgeschoteld die de algoritmes voor jou passend achten – uiteraard op basis van door mensen opgestelde criteria, maar toch. Bij Nu.nl combineren ze dit RTB-advertentie-systeem echter wel met hun ‘premium’-systeem, waarbij meer traditioneel online creatieve uitingen worden geproduceerd door ‘gewone’ mensen.

De hybride samenwerking dus!
Zo werken ze bij Nu.nl dus met hybride oplossingen: mens en machine werken samen. En hebben ze vangnetten en menselijke stops ingebouwd om ongewenste of ongepaste combinaties en advertenties te voorkomen.

En zo raakte ik tijdens het lezen van The Second Machine Age ook benieuwd in hoeverre er in de creatieve sector al gewerkt wordt met, of in ieder geval rekening gehouden wordt met algoritmes. En dus stelde ik die vraag de afgelopen drie weken tijdens bezoeken aan een divers aantal creatieve bedrijven, voor mijn werk bij CMD Utrecht. Hieronder het resultaat van mijn steekproef:

1. DGN Publishers – Droge informatie vergelijken
Bij DGN Publishers (o.a. van Zorgkiezer.nl en DeGoedkoopsteNotaris) zag een medewerker de analyse en vergelijkingsmatrix wel door algoritmes worden overgenomen. En dat beangstigde ook een beetje. Maar de afstemming van de in feite droge informatie op specifieke menselijke behoeften, de creativiteit om het op een geschikte, verrassende manier aan te bieden zag hij als onmis(ken)baar mensenwerk.

2. Buddha to Buddha – Handcrafted zit in het DNA
Een heel ander bedrijf, BuddhaToBuddha, focust op het eigen DNA en daar is het handgemaakte, en daardoor unieke niet door robots te creëren. Daar wilde ik wel in meegaan, totdat ik deze video zag in een post van Clive Thompson op Medium:

http://youtu.be/uyXlChb7-HI

3. Werken voor een database
Bij de NOS vertelt Elger van der Wel aan alle journalisten dat ze werken voor een database, niet voor een medium. En dat een (responsive) algoritme uiteindelijk bepaalt hoe de content er op het device voor een specifieke gebruiker er uit komt te zien – of het nu teletekst, een horloge, smart tv of good old desktop pc is. Dat bepaalt dus de designer niet, de technicus niet, de netmanager niet, en de journalist al helemaal niet meer.

4. Algoritmes voor performance & engagement analysis
Bij dlvr – http://www.dlvr.nl/ – een strategisch online marketing bureau – werken ze al samen met algoritmes, o.a. met analytics dashboards om ROI te meten en sentiment te tracken, door online conversaties te monitoren en mate van loyaliteit te kunnen identificeren. Met deze statistieken, analyses en andere inzichten als basis ontwikkelt en ontwerpt dlvr vervolgens hun creatieve campagnes, met interne en externe professionals van vlees en bloed.

5. Algorithm-based service journalistiek
Als laatste voorbeeld, wil ik kort een concept schetsen (waar ik niet teveel over mag verklappen) van studenten van de nieuwe HU-minor Future News Media (waar ik zelf lesgeef), waarbij algoritmes bestaande journalistieke content verwerken en recombineren, zodat daarmee een service geboden kan worden voor een specifieke nieuwsbehoefte die zich waarschijnlijk ook veel voor zal (gaan) doen bij de wearable/mobile nieuwsgebruiker. Erg benieuwd of het proof-of-concept dat ze nu aan het uitwerken zijn echt future-proof is…

Bevat jij werkelijk wat exponentiële groei inhoudt? Kijk eens naar 2007!
En als je nu denkt: oke, dat zou kunnen, (een deel van) mijn werk wordt in de toekomst overgenomen door een machine of computer, maar zo snel zal het toch niet gaan? En daarnaast: ik kan waarschijnlijk wel samenwerken met een robot of computer (ook als het moet), dus dat komt goed. Dan hier nog een laatste ding om te beseffen. Wellicht ken je die legende over de bedenker van het schaakspel, die van de keizer een cadeau naar eigen keuze mocht bepalen – niks zou te gek zijn. De bedenker verzon iets geniaals: een verdubbeling van het aantal rijstkorrels per ieder nieuw vlakje op het schaakbord, te beginnen met een korrel op het eerste vlakje. Enzovoorts. Naar het schijnt zitten we sinds 2007 technologisch gezien op een soort van ‘tweede helft van het schaakbord’ oftewel: we bevatten niet meer hoe snel computers zijn en nog gaan worden, hoeveel data er omgaat in de wereld, hoe veel opslag we nodig hebben en hoe weinig digitale informatie-opslag nog kost en hoe klein hardware en sensoren al zijn. 2007 was het jaar dat de Kinect van Microsoft werd geïntroduceerd, de eerste iPhone en tal van andere technologieën betaalbaar, klein en krachtig genoeg werden voor consumenten-toepassing. Dat is 7 jaar geleden. Daaruit is nieuw werk ontstaan, maar ook veel soorten werk verdwenen. In welk jaar ben jij dan een deel van je werk kwijt, en in welk jaar je inkomen? Of heb jij een nieuw soort werk gevonden waarbij je technologie voor je laat werken, in plaats van dat het je overneemt?

 

bananen, auto’s en heartbleed – het probleem van de mono-cultuur

Wist jij dat er een verband is tussen bananen, auto’s en een computerbug? Ik ook niet, totdat ik op zaterdag 12 april in de Quartz-nieuwsbrief de volgende prikkelende analyse van een persoon genaamd Tim Fernholz kreeg te lezen:

On Monday, the makers of the most widely-used security software on the web announced a bug — Heartbleed —that exposed millions of people’s data and passwords, perhaps the worst breach in the relatively young life of the internet as we know it. On Wednesday, Toyota joined GM in recalling millions of its cars. At this pace, more cars will be returned to automakers by Americans this year than ever before.

And have we mentioned bananas are dying out?

The global economy seems to lend itself to these situations. How did your passwords get exposed? A volunteer working to maintain open-source cryptography software made a simple error. For two years, no one noticed, but millions of companies were relying on it (because it was free) to protect customers’ financial transactions and Facebook pictures. Why so many faulty cars? In part, because cheap mass production demands the same parts be used in as many cars as possible: In GM’s case, millions of ignition switches just 1.6 millimeters too short. Why are we losing our bananas? Industrial farmers and poor countries alike have largely relied on just a single species of banana, the Cavendish, that is easy to grow and transport—but quickly succumbing to epidemic disease.

It won’t be the first banana species to have gone virtually extinct, let alone the first monoculture crop to prove vulnerable. But the Heartbleed bug and mass car recalls stem from a similar over-reliance on one variety to maximize efficiency. In the case of cars and bananas, the cost of fixing the problem at first seems too high, but then becomes both enormous and unavoidable; GM’s decision to delay addressing its ignition problem because it cost too much brings to mind Ford’s dallying over the Pinto recalls of the 1970s. With Heartbleed, the cost is still unclear. What is clear is that in a globalized, standardized, monoculture world, one unexpected error can quickly become everyone’s problem.

Over selfies, strangers en schijnzaken

Afgelopen dinsdag keek ik met twee collega’s naar een aantal tongzoenende mensen. Het was een video, een experiment. De zoeners kenden elkaar niet. We waren vertederd, voelden de spanning, het ongemak. En met mij binnen een dag nog zo’n 6 miljoen andere kijkers.

Wren L.A.

Een dag later bleek het een viral – een commercial voor een kledingmerk uit Los Angeles. De mensen in de video dragen allemaal kleding van het merk Wren. Lees er een artikel over op Adformatie.

Wat moeten we hier nu als professionals van vinden? Is het een superieure viral? Wat als de zoeners wel echt vreemden voor elkaar waren? Is mijn gevoel als kijker bij het filmpje minder waard nu blijkt dat er een kledingmerk achter zit? Of dat mensen er geld voor kregen? Waarom wordt juist deze video zoveel gedeeld en bekeken nu?

Selfie Ellen Degeneres

Trillion dollar tweet
Een week eerder maakte Ellen DeGeneres de meest gedeelde selfie evvah, tijdens de Oscar-uitreikingen. Bleek Samsung achter te zitten. Ook minimaal 3 miljoen keer gedeeld online, en door exponentieel zo veel mensen gezien. Slim of uitgekookt, of beide? Lees een van de eerste analyses op medium.com.

“You have the power to change, and redefine what beauty is!”

Selfies voor Dove
Een paar dagen later werd ik via Twitter geattendeerd op een video over dochters en moeders die samen selfies maken en zo leren accepteren dat ze al mooi zijn zoals ze zijn. Heel Amerikaans wellicht. En aan het eind staat daar Dove als afzender bij. Hypocriet? Ook al bijna een miljoen keer bekeken. Check wat je er zelf van vindt:

Tegenlicht
Filosoof Koert van Mensvoort zegt in de Tegenlicht-uitzending van zondag 9 maart 2014 dat we moeten ophouden met de discussie over of iets echt of nep is. We leven namelijk in het (informeel geaccepteerde) Anthropocene tijdperk en daar zijn steeds meer kunstmatige zaken net zo echt als de origineel geachte natuur.

Waar gaat het ons nu echt om? Even selfie-ontspannen!
Geen zin om daar over na te denken, en wil je wel innovatieve nieuwe selfies maken? Download dan CamMe, met een natural user interface selfie-ontspanner!

Polder Project X en de onzinnige schuldvragen

Zal ik je vertellen wie ‘het’ niet heeft gedaan in ‘Haren’?
In ieder geval niet ‘de media’, niet de technologie, niet de jongeren (of specifieke groepen) en zeker niet het organiserende meisje Merthe.

Wie het wel hebben gedaan? Die vraag is niet makkelijk te beantwoorden, en vergt een dieper besef van de werking van groepen en hun dynamiek, beïnvloeding, ondersteuning (bijv. d.m.v. technologie), gevoel van kracht/macht en legitimiteitsbesef om te handelen.

Maar first things first: hoe ziet het verloop na een onacceptabel verlopen evenement er gewoonlijk uit? Ik neem je even aan de hand, met een verhaal dat ik geconstrueerd heb via Storify

Waarom? Omdat ik me nog altijd weer verbaas over de ophef die ontstaat na een ‘event’ zoals in Haren. En hoe je de dans van het aanwijzen van de schuldigen al kan uittekenen, met alle spelers, reacties en soorten inhoud. En dat we allemaal wel weten hoe dit scenario verloopt, en er onderzoek op volgt, en er ondertussen door de gekozen maatregelen weinig verandert.
EN: dat er ook altijd iemand is die die verbazing meldt – en dat dat mij dus allemaal niet verbaasd 😉

Dit verhaal gaat over hoe de schuldvraag-vraag niks doet met het begrijpen van 21e eeuwse ‘rellen’ als in Haren op 21 sept. 2012, en welk kader we dan wel nodig hebben…

paradigma van een 2-year-old

Afgelopen weekend zag ik mijn nichtje van 2,5 jaar oud met de iPhone van haar moeder spelen. Ze zocht een fotootje op van haar tweelingbroertje, om deze vervolgens te tonen aan ons gezelschap. Daar is mijn moeder, haar oma, maar ook een aantal oudere familieleden, nogal van onder de indruk. Dat zo’n kleintje, die nog geen volledige zinnen kan uitspreken, laat staan lezen, hiertoe in staat is! In dit verhaal leg ik uit, waarom mijn nichtje om 3 redenen de toekomst heeft. “paradigma van een 2-year-old” verder lezen

theater in tijden van technologie

 

“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”

Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.

‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:

Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.

Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.

Hier de hele presentatie (via slideshare)

Café de Cine*baars – een communicatie-verhaal in 3 lagen

Mathieu Hagelaars was thuis bezig met het renderen van zijn vj-beelden, en ik legde de laatste hand aan mijn bumpers. We waren bezig voor onze picknick-film-livemusic&dj-avond ‘Café de Cine*baars‘ in De Baarsjes, in een tot uitgaansvenue omgebouwd jongerenkantoor in de Witte de Withstraat, Amsterdam.

1. Skype als radiozender – voor de last minute voorbereidingen
“Dat renderen duurt nog lang, ik blijf thuis”. zei Mathieu tegen me. We hadden eigenlijk bij mij thuis afgesproken, maar dat kwam niet goed uit nu. Dus Skype aangezet, en eigenlijk niet om even te bellen, maar meer als een soort continu live communicatie kanaal. Het kon minutenlang stil zijn. Of we hoorden elkaar wat mompelen, naar de keuken gaan of toiletteren. Totdat Mathieu vroeg of ik Lana del Rey al kende, of of de nieuwe Modeselektor al had gehoord. En zo startte hij een one-man radio show, exclusief uitgezonden naar mij, met realtime, fulltime interactie tussen zender en ontvanger. En alhoewel ik m’n focus bij m’n animatie had, genoot ik van de show, waarbij we af en toe wat meligs naar elkaar riepen.

2. Whatsapp als walkietalkie – voor de live-regie
Zowel ruim vantevoren, als tijdens het event, gebruikten alle 5 de teamleden een groeps-chat om elkaar op de hoogte te stellen en te houden van zaken, vragen en problemen. Handig als je allemaal op verschillende locaties bent, maar zeker ook tijdens bijv. de live-muziek of films tijdens de avond, dankzij de geluidsvrije, synchrone en mobiele eigenschappen van Whatsapp.

3. On-/offline campagne – voor de werving
Met ouderwetse posters en flyers (letterlijk qua design), adverteerden we diy-style hyperlokaal voor Café de Cine*baars. In o.a. cafés, bij de kapper, de bakker en verschillende restaurants plaatsten we zelf onze uitingen. Maar ook via de eigen website www.booomingbaarsjes.nl, twitter en Facebook maakten we onze avond bekend.
Met een GoogleDocs inschrijfformulier en FB-data probeerden we een overzicht en indicatie te krijgen van het soort en aantal te verwachten gasten. Vanuit eerdere Cine*baars-avonden hadden we ondertussen een aardige mailinglist opgebouwd, en uiteraard ook al deze mensen uitgenodigd.

Communicatie-resultaat
Op de avond zelf was het gezellig druk, sloot de opkomst heel goed aan op onze verwachtingen, en kwamen we mooi uit qua ingeschatte voorzieningen. Niet alleen de enthousiaste reacties van bezoekers, maar ook de ‘likes‘, retweets, nieuwsbrief-aanmelders en piek in site-bezoek geven mooie feedback.

Nu het event voorbij is, volgt de follow-up. Via het web, Facebook, twitter en in meatspace: een nieuw event. We’ll keep you posted…

“We take the side of the people”

Afgelopen donderdag (15 sept. 2011) was ik aanwezig op de Emerce Eday in de Van Nellefabriek in Rotterdam. De meeste sprekers hadden het over vertrouwen, angst en mensen. Op zijn minst opmerkelijk voor een online business & marketing – conferentie…

“People trust people”

Een spreker die voor mij het beste verhaal had, was Ousama Itani , senior analyst in Al Jazeera’s New Media Department. In 15 minuten liet hij ons zien hoe Al Jazeera de ‘Arab Spring’ coverde. “We take the side of the people” – aldus Itani.

Daarbij horen 3 vragen:

1. How do people / your audience consume news?

2. On what platform ?

3. Where are they  – at home, office, on the streets,etc.?

“Facilitator of communication”
Tijdens de verschillende protesten in landen als Egypte en Tunesie, gedroeg Al Jazeera zich als ‘facilitator of communication”. Er ontstond een ‘new(s) ecosystem’: we hielden Twitter in de gaten (bijv hashtags #sidibouzid , #tunesia en #jan25 ), luisterden naar ons publiek en zetten een scala aan (nieuwe) media kanalen en technologieen in: scribblelive (live-event coverage, evt. anoniem), live-stream van Al Jazeera online, tumblr sites op aanvraag van het publiek.

‘Brand the revolution’
Sponsored Facebook-advertenties en Promoted tweets werden ingezet om Al Jazeera-tweets bovenaan Twitter-searches te krijgen. Daarnaast was het op Twitter belangrijk om de revolutie ook te ‘branden’: #jan25 was kort, helder en krachtig – “helps great for participation”, aldus Itani, “and drives the conversation”.

(information - noise) + context = accurate reporting

Dit is volgens Itani de formule om tijdens bijv. revoluties een waardevolle (nieuws)bron voor ‘the people’ te zijn.

remarkable side-effect
Op een gegeven moment werd facebook afgesloten in de revolutie-landen, en ook Al Jazeera werd geblokkeerd op tv. Gevolg: meer mensen de straat op.

Bron: http://www.boyreporter.ca

Volg de juiste kanalen
Het luisteren naar de straat, het volgen van people’s tweets, Al Jazeera’s eigen micro-reporting op Twitter en live-blogging voor de langere verhalen, leidde uiteindelijk tot meer kijkers voor het Al Jazeera-tv-kanaal.

Itani sloot af met een American-style tagline: “reporting a revolution needs a reporting revolution”. En niet Twitter is key, maar de mensen. Een fout die Techcrunch volgens hem wel maakte: “The Tunesian Revolution wasn’t televised, but you could follow it on Twitter” Itani’s repliek: the revolution was televised, you were just watching the wrong channel!” 

bepaalde paden op en af

Dit is een verhaal over een man – een jongen zo u wilt- die zichzelf niet langer herkent in de muziek die hij voorheen waardeerde. Een man die nog wel wil, maar niet meer weet waarom. Maar er is hoop, want deze man komt achter de redenen, en zal -uiteindelijk- ook als hernieuwd uit zijn struggle komen. Zijn struggle was een weg. Maar de weg werd zijn doel, en de muziek zijn gids. Reis je met hem mee? Mooi, want je zult hem af en toe moeten helpen. Succes!

Muzikale duisternis
Het wekelijks overhoord worden over nieuwe muziek staakte. Muziek die werd geraapt van dansvloeren, muziek die werd weggepeuterd uit weblogs; het leek allemaal te bevriezen. Het was alsof het alleen de tot dan toe bekende tracks nog zijn gehoor bereikten. Ja, misschien heel af en toe kon via een handjevol Britse DJ’s nog wat nieuws binnensijpelen. Maar nu Mary Anne Hobbs gestopt was met haar wekelijkse show, leken de muzikale elektronische bass-gedreven experimentele producers op te drogen. Maar zou het echt?

De helpende geest
En dan is er een moment dat er toch weer zoveel muziek op zijn pad komt, dat hij er niet langer over kan zwijgen. Via Spotify kan hij je het gehele album van Ghostpoet aanraden.
(Kan iemand  trouwens vertellen waarom de albumcover-art veel weg heeft van die van James Blake?)

En om ons verder te begeleiden, hier een track van Ghostpoet – Cash & Carry Me Home (feat. Kano)

Andere stromingen
Op afgelopen 5daysoff (zoekende naar bevestiging of juist vernieuwing?) was onze man nog het meest onder de indruk van Siriusmo, en konden de aloude UK-dubstephelden van het 1e uur hem -helaas- weinig bekoren. Skream was voor hem een dieptepunt, en bracht daarmee een klein besef dat hij zijn muzikale houvast kwijt was…

Kan iemand vertellen in welk hokje deze man dan eens moet gaan zitten?

“Ja joh – ‘noise rock’ eens proberen?”
En omdat op dat moment de dubstep hem steeds minder lijkt te interesseren -althans die stroming die een soort 21e eeuwse happy hardcore lijkt te zijn-  moet hij door.  En dan krijgt hij dit aangeraden:

Check ook de bijbehorende interactieve videoclip (met Google Chrome) op ro.me

En dat deze sounds hem nog enigszins liggen begrijpt hij nog wel, maar dat zelfs het volgende nummer interessant wordt bevonden, verbaast op zijn minst:

Kan iemand vertellen waarom hij een gitarist die uit een noise rock band komt nu opeens waardeert?

Nieuw licht, nieuwe muziek
Is het dan net als met letterlijke smaak? Dat onze man gewoon zijn muziekvoorkeuren weer verder transformeert? Waarschijnlijk, maar ook het bericht dat Mary Anne Hobbs weer gaat uitzenden, bij XFM, geeft hoop. En een invalbeurt op Radio1, met huiswerk, geven hem een impuls. Niet alleen om het oude weer op te pakken; ook om iets nieuws toe te voegen.

Wacht eens even…. komt het misschien omdat…. zou het niet kunnen dat…. ja? Echt? Is het zijn leeftijd…?