Speelfilm ‘Her’ toont Empathy Operating System

Dit verhaal gaat over het hebben van een relatie met iemand zonder lichaam. Over filmische interacties. En over waarom Spike Jonze’s nieuwste speelfilm ‘Her‘ ons een technologische toekomst voorschotelt die wellicht niet ver van het heden verwijderd is, maar – zoals altijd bij toekomstvisies- meer zegt over de verlangens en behoeften van het nu. En tegelijkertijd ook een tijdloos verhaal is. En het gaat juist helemaal niet over kunstmatig intelligente (AI) technologie.

Verwarrend allemaal? Wellicht, maar niet als je de makers volgt:

After poring over the work of Ray Kurzweil and other futurists trying to figure out how, exactly, his artificially intelligent female lead should operate, Jonze arrived at a critical insight: Her, he realised, isn’t a movie about technology. It’s a movie about people. With that, the film took shape. Sure, it takes place in the future, but what it’s really concerned with are human relationships, as fragile and complicated as they’ve been from the start.

 

Bron: http://www.wired.co.uk/news/archive/2014-01/14/her-ui-design 

Tijdloos dus. Maar ook een aanklacht tegen het mobiele afschermen van nu. Gevisualiseerd met de stijl van de hipster met de Canon4D-scherpte/diepte-shakycamera-instagramfilteresque-prismaflare-trucendoos. Een aanklacht tegen het technotopische geloof uit Silicon Valley?

Production designer KK Barrett vertelt over de visie op technologie in de ‘slight future’:

“We decided that the movie wasn’t about technology, or if it was, that the technology should be invisible,” he says. “And not invisible like a piece of glass.” Technology hasn’t disappeared, in other words. It’s dissolved into everyday life.

 

 

 

 

 

 

 

Relatie met je gebruiker – maar dan letterlijk

Als ontwerpers, zeker als het om user experience en interactie gaat, gaan we uit van de gebruiker. ‘Her’ zet deze relatie op zijn kop en geeft er een nieuwe dimensie aan:

Assuming the technology for AI was there, how would it operate? What would the relationship with its “user” be like?

In ieder geval een relatie gebaseerd op voice-commando’s. Vooral vanuit filmisch perspectief begrijpelijk, maar ook interessant voor interactie-ontwerpers:

Again, voice control had benefits simply on the level of moviemaking. A conversation between Theo and Sam, his artificially intelligent OS, is obviously easier for the audience to follow than anything involving taps, gestures, swipes or screens. But the voice-based UI was also a perfect fit for a film trying to explore what a less intrusive, less demanding variety of technology might look like.

En deze laatste opmerking van Barrett vind ik een wel heel erg geruststellende en sterke:

The future is much simpler than you think.

Dus zo willen wij de toekomst op dit moment dus! Dan weet je dat.

Waarom NetFlix interessanter is dan Whatsapp

Afgelopen week, vroeg ik me af, na het kijken van de eerste nieuwe afleveringen van House of Cards Seizoen 2, hoe zo’n lancering/live-event eigenlijk gaat. Heel Twitter scheen in rep en roer om 37 minuten na middernacht, toen in afl.1 iets onverwachts gebeurde. Lees verder wanneer je geïnteresseerd bent in:

  • a) content,
  • b) user experiences,
  • c) storytelling
  • d) big data
  • e) visual design
  • f) het concept audiovisueel drama anders aanpakken, of
  • g) all of the aforementioned en meer…

Anyway, voor de leek: op vrijdag 14 februari ging het 2e seizoen van de serie House of Cards ‘van start’ via NetFlix. 40 miljoen subscribers around the world begonnen te kijken. Gewoon in een keer alle 13 afleveringen achter elkaar kijken. Niks wachten, niks schaarste. Kijken, aan een stuk. Binge watching!

En het instant succes was geen complete verrassing voor NetFlix want:

“House of Cards was obviously a big bet for Netflix,” Joris said. “But it was a calculated bet because we knew Netflix members like political dramas, that they like serialized dramas. That they are fans of Kevin Spacey, that they like David Fincher.”

Met dit soort intelligence, aan de hand van realtime en vastgelegde gebruikersdata wordt nieuwe content gemaakt. Interesting, maar ook creepy. Want Evgeny Morozov vindt het eng, want zo krijgen we nooit meer drama waar we NIET van wisten dat we er van zouden houden, aldus de Wit-Rus.

Enfin.

Dit korte artikel met audio-sfeerverslag vanuit de NetFlix-warrroom geeft je een bijzondere kijk op dit NetFlix-‘fenomeen’.

http://www.marketplace.org/topics/business/what-happens-netflix-when-house-cards-goes-live

Want lieve lezer, die toekomst van televisiekijken (en produceren), via NetFlix, die blijft verbazen. Ik haal er twee dingen voor je uit:

Edberg said the last time House of Cards launched, the engineers figured out that the entire season was about 13 hours.

“And we looked to [see] if anybody was finishing in that amount of time,” Edberg said. “And there was one person who finished with just three minutes longer than there is content. So basically, three total minutes of break in roughly 13 hours.”

“We monitor what you watch, how often you watch things,” Evers said. “Does a movie have a happy ending, what’s the level of romance, what’s the level of violence, is it a cerebral kind of movie or is it light and funny?” … Networks like HBO still rely, on large part, on Nielsen data. But the information Netflix gets is much more textured, granular… and valuable.

Je hoeft niet te kijken, maar het lijkt me op z’n minst iets om over na te denken. Er zit voor elk wat wils in.

En dan, tsja, Whatsapp. wat moet ik daar nog over zeggen. T’is gewoon minder interessant op de langere termijn, dit gegeven. Denk daar maar eens over na.