paradigma van een 2-year-old

Afgelopen weekend zag ik mijn nichtje van 2,5 jaar oud met de iPhone van haar moeder spelen. Ze zocht een fotootje op van haar tweelingbroertje, om deze vervolgens te tonen aan ons gezelschap. Daar is mijn moeder, haar oma, maar ook een aantal oudere familieleden, nogal van onder de indruk. Dat zo’n kleintje, die nog geen volledige zinnen kan uitspreken, laat staan lezen, hiertoe in staat is! In dit verhaal leg ik uit, waarom mijn nichtje om 3 redenen de toekomst heeft. Lees verder

de mario blog

Bron: http://newspaperdesign.ning.com/

Het zal niemand ontgaan zijn, maar ik heb een hernieuwde interesse in journalistiek -mede dankzij studenten van de SVJ.

De praktische visie
En zo viel mijn oog afgelopen zaterdag extra op de Media-bijlage van NRC Handelsblad. Met daarin een erg interessant -en veel te kort- interview met een dagblad-ontwerper. Had ik eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, dat iemand die specifieke functie kan hebben. En het was niet een ontwerper, maar de, naar zo bleek: Mario Garcia. De beste man is 64 jaar, per definitie geen digital native, maar hij heeft een haarscherpe, realistische kijk op de toekomst van media en nieuws, en eentje die past binnen mijn eigen straatje. Wel zo makkelijk. En niks einde van papier.

De man heeft al zo’n 578 kranten een nieuw uiterlijk gegeven, en is duidelijk over de toekomst van dagbladen: print, online, mobiel en tablet. Het is en en en en. Helemaal mee eens.

De harde cijfers
En in ditzelfde weekend kwam ik een newspaper-statistiekje tegen in The Economist:

Via The Economist

Check ook de bijbehorende facts eens:

  • Tussen 2006 en 2010 23% minder advertentie-inkomsten
  • Meer krantenlezers dan internetlezers
  • Er zijn wereldwijd 200 nieuwe titels bijgekomen
  • Titels zijn duurder geworden

Bron: http://www.economist.com/node/21532315.

Als je dit zo leest en ziet, en bedenkt wat Mario zegt en The Economist toont, waar liggen dan de kansen?

“wij zijn de voorkant”

Vorige week vroeg ik 3e/4e-jaars studenten van de School voor Journalistiek waarom ze bezig zijn met de toekomst van nieuwsmedia. Uit hun eerdere opmerkingen, en door mij gedeelde cijfers uit het blad Mediafacts, blijkt die hele dode-bomen-discussie statistisch vooralsnog irrelevant. Een student verwoorde mijn vraag alsvolgt in deze tweet.

Geen vragen? Geen les!
Dus… waarom dan toch interesse tonen? Nadat er meerdere relevante argumenten door de studenten waren opgeworpen, kon Future Newsmedia – les 2 (zie ook onderaan) beginnen.

Wat doen journalisten anno 2011?
Afgelopen woensdag vroeg ik dezelfde groep studenten wat journalistiek-studenten anno 2011 onderscheidt van oudere journalisten, communicatie-studenten en/of amateurs. Een greep uit de antwoorden, vrijelijk geinterpreteerd en gequote:

“Als journalist ben je nieuws- en leergierig”. “Wij lezen nog kranten”. “Wij zijn de voorkant”.

Er bleken in deze groep 2 kampen te bestaan, waarbij het ene kamp nieuwsgierig naar de mogelijkheden kijkt die technologie (zowel soft- als hardware) met zich meebrengen, en deze ook willen benutten. Het andere kamp verwacht dat het journalistieke werk niet zoveel verandert, maar dat er over 10 of 50 jaar wel wezenlijke verschillen zijn t.o.v. de professie van vandaag. Desalniettemin zijn beide kampen nieuwsgierig.En dat uitgangspunt lijkt me het belangrijkst.

Na enig overdenken, denk ik niet dat journalisten de ‘voorkant’ vertegenwoordigen van het (nieuws)-journalistieke landschap, maar misschien wel meer de ‘binnenkant’: de inhoud / de content zelf. En dat is natuurlijk niets nieuws, maar wel een fijn besef.

Vraagje:
Beste journalisten: zijn jullie inderdaad de binnenkant? Overtuig maar…

Hieronder les 2 en les 3.



theater in tijden van technologie

 

“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”

Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.

‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:

Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.

Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.

Hier de hele presentatie (via slideshare)