samen met je publiek
6 mei 2008 , 9:54 am“Nu ik er gezichten bij zie, weet ik nog beter voor wie ik het doe”, aldus een KRO-collega die een Hyves heeft opgezet rondom zijn radio-programma.
De verbindende factor
Vanuit de context van een publieke omroep bezien, zou je kunnen zeggen dat je televisie gebruikt om mensen ergens naar te laten kijken, radio om mensen ergens naar te laten luisteren en het internet om mensen aan je te binden. Zie ook mijn Omroep Interactie Model hierboven. Als je daarnaast nog bedenkt dat het de taak is van de Publieke Omroep om mensen met elkaar te verbinden, dan zou de cirkel rond moeten zijn…
Oldskool interactie bij omroepen
Natuurlijk wordt er bij live-radio en live-televisie al jaren deelgenomen door het publiek - op de tribune en via de telefoon. Maar je kunt in deze gevallen niet spreken van het cultiveren van een band met kijkers en luisteraars. Er zijn nog meer vormen van interactie die omroepen al kennen, zo leerde ik tijdens gesprekken met collega’s van de afdeling Drama:
- kijk- en luistercijfers
- kritiek van omroep-concullega’s
- een telefoontje of brief van een kijker/luisteraar
Daar moet toch meer van te maken zijn, zeker nu het web op dit moment zoveel te bieden heeft…
“We moeten makers helpen het potentieel van het web te laten inzien en te benutten”
Interactie a la 2008
Veel mediamakers binnen de omroepen benutten het potentieel en gemak van interactie met hun publiek niet. Op de een of andere manier (en nu steek ik ook de hand in eigen boezem) hebben wij nieuwe media-specialisten ze (nog) onvoldoende weten te overtuigen van de meerwaarde die nieuwe technologieën en het web met zich meebrengen.
Om hier iets aan te doen, hebben een collega en ik een presentatie/workshop opgezet om -a.h.v. tastbare, herkenbare voorbeelden- makers op nieuwe gedachten te brengen en te inspireren om het web in te zetten bij de ontwikkeling, samenstelling, productie en uitzending van programma’s. Kortom: om een band op te bouwen met je publiek.
Kernfuncties van het web voor mediamakers
Om waarde aan (de inhoud van) je programma toe te voegen voor je kijker en luisteraar, kun je als maker de volgende 3 functies m.b.v. het web uitbouwen:
- Gidsfunctie - expertise van de maker als webservice voor de kijker/luisteraar
- Deelname en invloed - kijker/luisteraar wordt onderdeel van het programma, en ziet zichzelf ook zo
- Uniek materiaal - inhoud die zich beter leent om via het web ontsloten te worden
De allergrootste voorwaarde om de functies nut te laten hebben, is je publiek te laten merken dat ze bij je programma betrokken zijn. Verwijzen naar specifieke dingen online, terughalen van forumdiscussies in de uitzending of andere door het web gefaciliteerde activiteiten opnemen in het programma.
“Internet interesseert me geen reet”
Vragen of elk programma zich hier wel voor leent, of dat je als maker dan de touwtjes uit handen geeft, zijn irrelevant. Gewoon benutten dat web, wanneer het jou past en jou uitkomt! En misschien is het ondertussen ook handig om met de tijd mee te gaan, klaar te zijn voor de toekomst en een alleraardigste manier om nieuwe en meer luisteraars/kijkers te bereiken…
“Dit is freaken, frobelen in de marge”
Oh… ehm… trends komen en gaan, maar sommigen beklijven, remember… http://nonormalnews.org/blog/2006/09/25/skip-intro-upload-print-in-3d/
trefwoorden:reacties:
2 reacties »
RSS feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URI
Geef een reactie
Powered by WordPress with Pool theme design by Borja Fernandez. Tweaked by Lau
Entries and comments feeds.
Valid XHTML and CSS. ^Top^
Lou,
Een mooi begin!
Even over de praktijk: loggen.
Moest aan deze tekst denken uit september 2007.
Ik werkte aan www.flickradio.nl en schreef op mijn werklog het volgende.
(Aan theorie geen gebrek, nu nog de praktijk.)
1. Als je bij een omroep werkt, en je begint met bloggen, zoals ik, doe je de meest wonderlijke ontdekkingen.
De meeste bloggers die je tegenkomt zijn hobbyisten. Ze doen het graag.
(Je ontmoet ze zodra je zelf comments gaat achter laten.
Als je geen comments achterlaat, weet niemand dat je er bent.)
Je collegabloggers uiten zich, vergroten hun netwerk, vertellen een verhaal, hun ding, op hun manier.
Er zijn geen regels.
(Wat je er doorgaans instopt, krijg je ook terug.)
Ik heb geen weblog, maar een werklog.
2. Wil je een werklog bijhouden, moet je heel ontzettend erg verschrikkelijk veel van je werk houden.
Zo erg, dat je het alleen nog daar over wilt hebben.
Je moet een beetje aanleg hebben voor bezetenheid, en goed het verschil kunnen blijven maken tussen zin en onzin. (Al blijkt iets dat eerst heel onzinnig leek, later een veel grotere rol te gaan spelen dan je aanvankelijk dacht.)
3. In je nieuwe werk, want zo mag je het gerust noemen, moet je nieuwsgierig zijn, kritisch, creatief en gedisciplineerd.
En je moet bovenal van communiceren houden.
(Zoals goeie obers van communiceren houden.)
Verder moet je ervoor zorgen dat je geen ruzie krijgt.
(Internet is een emotioneel medium).
4. Een mislukte weblog is uit den boze. Je doet er alles aan om te slagen.
5. Je moet volharden en doorgaan, niet alleen voor je eigen eer, maar ook om aan te tonen dat het nut heeft wat je doet, dat het iets oplevert: een programma, een produkt. Iets wat anders niet tot stand had kunnen komen. Iets waar de omroep, waar je voor werkt, zijn handtekening onder wil te zetten.
6. Al deze ongeschreven regels (er zijn nog veel meer) hebben de volgende concequenties:
a. Je mag geen schrijffouten maken, geen onzin verkopen, altijd de waarheid spreken, inspiratie uitstralen, “met nieuwe dingen komen”, niet teveel in herhaling vallen, nooit over collega’s klagen, sowieso nooit klagen, en altijd loyaal zijn aan de omroep waar je voor werkt.
Je bent niet alleen een bloggend individu, je bent, zodra je als programmamaker het web op gaat, tegelijkertijd ook je omroep.
Tenzij je er voor kiest om onder pseudoniem te opereren.
b. Je kunt maar beter geen al te hoge verwachtingen hebben van je gelog; in het begin niet, en later ook niet.
Hou het “eigen plezier” in de gaten.
c. Je weet nooit precies hoe de reis eruit gaat zien, wie je gaat ontmoeten, wie je publiek wordt.
Je moet tegenslagen kunnen incasseren. Doorgaan.
Niet schrikken van weken die voorbij gaan zonder comments.
Je niet opwinden over lurkers (mensen die wel meelezen maar nooit reageren.)
Je koers in de gaten houden.
Inloggen en… je uiten.
Zoals iedere blogger zich, op wat voor manier dan ook, uit.
d. Zodra je meer openstaat voor anderen, neemt je kwetsbaarheid toe.
De luisteraar (in mijn geval) die eerst stil in de zaal zat, (hij was een cijfer, kwam pas tot leven in statistieken), staat ineens pal naast je op het podium.
Of voor je.
In hetzelfde licht.
Met dezelfde microfoon.
Je exclusiviteit verdampt terplekke.
e. Op internet speelt iedereen omroepje.
Veel traditionele omroepers kunnen daar niets mee.
Research-gewijs handig, and that’s it.
Als omroepblogger laat je niet alleen zien wie je bent, maar ook wat je doet.
Je trekt de oude media gordijnen voor de ramen weg.
Iedereen kan ineens meekijken. En zich ermee bemoeien.
(Vaak gehoorde reaktie: “Aha, jij werkt in Hilversum? Maar je lijkt wel een mens!”
Vooral dat lijkt is kwetsend.)
Je gaat over een grens, je breekt ergens doorheen.
Je zoekt niet de nadelen van internet, maar de voordelen.
Je gaat voor inspiratie.
f. Je moet tegen kritiek kunnen. En er je voordeel mee doen.
g. Je moet een doel hebben met je log, een deadline, bij de oude media: een uitzenddatum.
Je moet ergens naar toe kunnen werken, iets willen bereiken.
Je hoopt ergens op.
Je laat je verrassen.
h. Zoals ik op mensen afstap op internet, zo stappen mensen op mij af.
Ik kies mijn publiek maar deels.
Onder het publiek zitten ook buren, familieleden, anonieme gasten, collega’s en ex-geliefdes.
Op internet bestaat de grens privé/werk niet, of nauwelijks.
Wordt vervolgd.
NB: Lees net de tekst nog eens.
Het aantal “je moets” is een beetje overdreven en stoot misschien af.
Voor alle duidelijkheid: werkloggen gaat niet over moeten, maar over doen.
Reactie van bert kommerij — 6 mei 2008 #
PS: Een zeer toegankelijk boek om te lezen: www.methemedia.com
(Internet voor beginners.)
Reactie van bert kommerij — 6 mei 2008 #