zwanger tussen de regels door

De afgelopen week hebben maar liefst TWEE meisjes (vrouwen wellicht) mij via een email meegedeeld zwanger te zijn. De een vermeldde het tussen neus en lippen door, de ander gaf een cryptische omschrijving, gevolgd door 2 van deze: 😉 ;-).

Sms’t straks de vader het geboortekaartje door…?

ghetto-tech & Dirty South

Laffy Taffy
D4L’s Laffy Taffy – typische Snap Music

Gabberen met pimps en ho’s
Terwijl je blijkbaar geen urban meer mag zeggen, wordt ik de laatste tijd wel heel erg vaak geconfronteerd met zaken *van de straat*. Afgelopen maandagnacht hadden ‘ze’ bij de BBC-radio een special over Detroit Ghetto Tech: een mix van Detroit-techno en hiphop. Niet helemaal nieuw, wel interessant om de bijbehorende tunes te luisteren en een levendige beschrijving van de jit-dans te krijgen. Schijnt met 200 bpm toch redelijk los te gaan tijdens een feessie. En ik maar denken dat alleen gabbers hard kunnen gaan. Ohja, qua teksten is ‘Parental Advisory’ geen overbodige luxe…

Fuck the coasts
Terwijl Biggie 2Pac doodschoot, of andersom, of.. eh.. weetikveel… begonnen ze in het Zuiden van de VS met een eigen sound. Onder de naam Dirty South worden steeds meer rappers en hiphoppers populair in heel Amerika. Subgenres als Crunk Music en Snap Music zijn weer ontstaan in verschillende steden in de zuidelijke staten en ook aanverwante (illegale) evenementen als Sydeshows (link via Rob) en Hyphy Trains lijken ieder weekend de straten te vullen.

Mocht je dit lezen achter je computer, maak je dan uit de voeten, want op de straat, daar gebeurt het!

laaglevende verliezers

Je staat in de bibliotheek op zoek naar een boek met een leuk verhaal, omdat je je portie Reve wel ff gehad hebt. Dan kom je een boek van Herman Brusselmans tegen (“De Man Die Werk Vond”), de achternaam roept herkenning op en je besluit ‘em te lenen en te lezen…

Je vertelt een vriend dat je Brusselmans aan het lezen bent, en hij geeft je “Post Office” van Charles Bukowski, zodra je “De Man…” uit hebt.

Op de dag dat je dat boek uithebt, ga je ’s avonds naar “The Weatherman”, waarin Nicholas Cage de hoofdrol speelt.

En dan, dan zie je een lijn: de 3 hoofdpersonages uit de boeken en de film zijn allemaal losers. Ze hebben wel werk, maar voeren eigenlijk geen klap uit, ze doen liever niet mee met het systeem en ze worden door de meeste andere mensen uitgekotst. En toch zijn deze personen vele malen interessanter dan *gewone* mensen. Vaak zelfs nog interessanter dan mensen die het gemaakt hebben, mensen die wij of die zichzelf belangrijk vinden. Sterker nog: deze losers zijn erg inventief en creatief en zoeken allerlei manieren om boven of onder geijkte paden en wetten uit te komen. En hoewel ze als losers gezien worden, ze weten hun eigen boontjes te doppen, zonder in de criminaliteit te belanden.

Toen ik eens in New York City was, zag ik in een etalage een boek liggen met de titel “Beautiful Losers”. Tot op de dag van vandaag komt mij die titel vaak voor de geest. Het lijkt een paradox, maar als je er langer over nadenkt is verliezen iets heel moois. Verliezen is niet simpel en het is meer iets voor op de lange termijn. Er zijn meer verliezers dan winnaars in de wereld. Winnaars hebben een verhaal, maar dat verhaal duurt totaan hun winst. Verliezers hebben hetzelfde verhaal als de winnaars, voorafgaand aan de wedstrijd, maar hun verhaal wordt pas echt interessant als anderen hebben gewonnen.

Hou dus van verliezers. Moeilijk kan het niet zijn, iedereen kent er wel een paar.