post-Kerst-clichés

Het zijn vrouwen van in de 50, ze zitten in de bus en het gaat als volgt:

“Blij dat die Kerstdagen weer voorbij zijn!”
– “Ik ook, ik geef d’r eigenlijk niks om.”
“Weer veel te veel eten ingeslagen, hartstikke zonde, je kan de helft weggooien”
– “Vanmiddag doe ik die boom ook de deur uit.”
“Ik zal blij zijn als het weer gewoon januari is.”
– “En ik heb er ook helemaal geen zin meer in, die hele Kerst. Je bent er zo druk mee, en waarom? En ik wordt ook een dagje ouder hoor…”
“Zo oud ben je toch nog niet”
– “Ik ben al 50 geweest”
“Nah… je bent zo jong als je je voelt, toch?!”
– “Zo is het!”

Getverdegetver! Zeg dan gewoon lekker niks!

in de stemming

vroeger, jeweetwel… op de basisschool, was je in deze periode al weken in de weer geweest met knipsels en plaksels van kerstbomen, de 3 Wijzen en De Grote Ster. Het was een eerlijke tijd: je wist waar je aan toe was, en je wist wat je had.

Maar je wist ook al wat je wilde. Vooral wat je niet wilde.

Zo kregen wij als kindertjes op de vrijdag voor Kerst tussen de middag een zogeheten traditionele boerenkoolmaaltijd voorgeschoteld. Je nam zelf je bordje, bestek en toetje mee. Voor de boerenkool zorgde een aantal ouders. Nu zeg ik dit soort dingen niet graag, want het was natuurlijk ‘allemaal goed bedoeld’, maar het was gewoonweg niet te vreten. En als je al een stuk worst had weten te bemachtigen om de boel enigszins weg te kunnen krijgen, dan moest je ‘em eerst zelf in elkaar zetten, voordat je er een fatsoenlijk stuk van af kon snijden.

Dezer dagen beleef ik de Kerstperiode heel anders, maar dit heeft alles te maken met een onroerend goed-dans. Ook leuk natuurlijk, maar je wordt er zo’n groot-mens van. En om dat gevoel wat kracht bij te zetten, heb ik (wederom) een gedichtje gemaakt.

getiteld ‘dag anti-kraak, dag…’

vettigheid panpizza
snor van melk en honing

hooggeëerd publiek
van verleden pauper-kroning

taai af van vet, van vuns,
van vuige rokerswoning

roest, reinheid, oprumoer
klaar voor stilte, edel maal, fluwelen longentoer

de stoel, de tafel, in spanning staand op wacht
alleen de brute oversteek houdt dozen nog in haar macht

Mocht je het allemaal wat depressief vinden klinken, weest niet bevreesd, het kwam nu eenmaal zo uit de pen 😉

twee keer beschamend


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Allereerst omdat ik tot gisteren nog nooit op het Binnenhof in Den Haag was geweest. En kan ik hier iemand de schuld van geven: mezelf, mijn ouders of de excursie-bedenker van mijn middelbare school soms…?

Ten tweede: bezuinigingen bij de Publieke Omroep (PO). Natuurlijk moet de Publieke Omroep veranderen, maar daar is natuurlijk evengoed wel geld voor nodig. Naar mijn idee wordt er bij de PO op dit moment aan 4 poten gezaagd, waarbij 2 poten worden aangevallen en 2 poten worden uitgedaagd:
Aanval 1 – bezuinigingen
Aanval 2 – plannen van Medy v/d Laan
Uitdaging 1 – Nederland A, B en C
Uitdaging 2 – Veranderend medialandschap en media-gebruik van mensen.

En zoals door sommigen al terecht wordt opgemerkt, moet de PO zich vooral richten op Punt 4. En daaraan wil ik ook graag mijn steentje bijdragen.

nieuwe jas, nieuwe bril

Zoals met veel dingen, wil je af en toe weleens iets nieuws. Iets waardoor je er weer zin in krijgt. Zo’n moment breekt dan aan, en dan moet het…

En zodoende: nonormalnews.org in een nieuw jasje. Heb geprobeerd heel typografisch verantwoord te werk te gaan. Aan de kant met die kleine letters en regels nauw op elkaar. Groot en duidelijk, dat wordt het helemaal in 2006.

Wellicht ben ik ook wat beinvloed door Dhr. Krug, die met zijn 2e joesaabillitie-boek de eenvoud en duidelijkheid predikt.

Hoedanook, ik hoop dat het leesplezier technisch verbeterd is. Nu nog mn best doen op het inhoudelijke vlak…

schnabbelfakir


Upload via Flickr: CampoDiPace.

Mijn woord voor het jaar 2005.
Niet degene op deze foto hoor, want je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat Cameron Diaz zich niet met deze praktijken inlaat.

Nee, het woord werd gebruikt in een verhaal dat ik las in de korteverhalen-bundel Sub Urban, samengesteld door Passionate. De schnabbelfakir betrof een man die geld verdiende aan nep-goocheltrucs… dus…

Onthouden die term, gaat ’t wellicht redden in de Dikke van Dale van 2007.